Patricia Routledge wordt negentig…

Patricia Routledge wordt negentig…

De Britse actrice Patricia Routledge viert vandaag haar negentigste verjaardag. Bij ons is ze vooral (zo niet uitsluitend) bekend als Alison Bucket, pardon “Bouquet”, uit “Keeping up appearances” (“Schone Schijn”).

Ook speelde ze een vrouwelijke detective op het Engelse platteland in “Hetty Wainthropp Investigates”. Ze brak in 1961 door als Sylvia Snape in de soap “Coronation Street”.
Ze was echter ook te zien in films als “To Sir, with Love” en “Don’t Raise the Bridge, Lower the River”. Verder speelde ze gastrollen in onder meer “Steptoe and Son”, “Tales of the Unexpected’, “Alas Smith & Jones” en stond zij in vele theaterproducties, onder andere op Broadway. In 1968 won zij een Tony Award voor beste actrice in een musical (“Darling of the Day”).
In 1975 bracht RCA een plaat uit waarop ze liederen uit musicals van o.a. Richard Rodgers, Cole Porter en Noël Coward zong. Deze plaat, “Presenting Patricia Routledge Singing the Classics” werd in 1996 op cd uitgebracht door Camden Records. (Wikipedia)

Lees verder “Patricia Routledge wordt negentig…”

David Garrick (1717-1779)

David Garrick (1717-1779)

Vandaag is het 240 jaar geleden dat David Garrick is overleden. Uiteraard niet popzanger Philip Darryl Core (1946-2013) die zich naar hem heeft genoemd, maar wel de Engelse legendarische acteur die we hierboven zien als Richard III, in 1745 geconterfeit door William Hogarth (1697-1764).

Al op jeugdige leeftijd voelde Garrick zich aangetrokken tot het theater. Hij moest echter eerst zijn school afmaken, die hij onder andere volgde aan de (overigens weinig succesvolle) school van Samuel Johnson in Lichfield. Toen Johnson naar Londen vertrok voor de productie van zijn eerste tragedie, ging Garrick met hem mee. Hij probeerde enige tijd iets te bereiken in de wijnhandel, maar zijn hart lag toch in het theater.
Bekend is dat hij op 24-jarige leeftijd wat kleine rollen speelde, tot hij in 1741 doorbrak met een opzienbarende rol in William Shakespeares “Richard III” (zie hierboven dus, zij het vier jaar later). Dit was het begin van een indrukwekkende carrière als toneelspeler en theatermaker, die hem de faam bezorgde van grootste Britse acteur van de 18de eeuw. Onder leiding van Garrick werd het theater aan de Londense Drury Lane alom bekend in Europa. Hij leidde dit theater van 1747 tot 1776.
Garricks faam is te danken aan zijn voor die tijd opvallende vernieuwing in de stijl van acteren. In plaats van de destijds gebruikelijke enigszins bombastische en declamerende speelstijl, stond hij een meer natuurlijke stijl van acteren voor, die een betere weergave was van het dagelijks leven. Hij wist door zijn optredens het publiek opnieuw te interesseren voor Shakespeare. Als theatermaker bracht hij ook veranderingen aan in de belichting (niet meer direct zichtbaar voor het publiek) en het decor (met realistische achtergrondschilderingen).
Ook schreef hij zelf enkele komedies: “Miss in her Teens” (1747) en “Bon Ton; or High Life Above Stairs” (1775). Deze stukken deden het niet slecht, maar zijn inmiddels vergeten.
Garrick, hoewel wat opvliegend van aard en tamelijk ijdel, werd een zeer populair figuur. Hij werd begraven in de Poets’ Corner in Westminster Abbey. (Wikipedia)

Lees verder “David Garrick (1717-1779)”

Jane Horrocks wordt 55…

Jane Horrocks wordt 55…

Morgen viert de Engelse actrice (en zangeres) Jane Horrocks (foto YouTube) haar 55ste verjaardag.

De maker van “Brassed off”, Mark Herman, draaide daarna “Little voice” naar het toneelstuk dat Jim Cartwright op het lijf(je) van actrice Jane Horrocks had geschreven. In een tijd dat iedere jongere in Engeland uit de bol ging voor de Sex Pistols, was zij inderdaad een fan van Julie Andrews, Liza Minnelli, Shirley Bassey en tutti quanti en leerde deze stemmen perfect nabootsen.
Toen ze dan Barbra Streisand in “A star is born” zag, vond ze dat dit best wel te combineren was met acteren en zo kwam ze zelfs bij The Royal Shakespeare Company terecht. Later zou ze Shakespeare ook bij meer “progressieve” theaters spelen (als Lady Macbeth heeft ze zo nog op het podium staan plassen: het moest haar toenemende waanzin illustreren).
In haar privé-leven papte ze eerst aan met regisseur Sam Mendes, die “Little voice” op het theater regisseerde, maar toen de verhouding spaak liep (zij ontmoette Nick Vivian, die voor haar het stuk “Dancing queen” over een stripper had geschreven; het stuk vond ze niet goed – Helena Bonham Carter zou het uiteindelijk spelen – maar de schrijver wel: ze kreeg bij hem twee kinderen), dreigde de productiefirma Miramax ermee “Little voice” in Amerika te laten verfilmen met Gwyneth Paltrow en Brad Pitt in de hoofdrollen, alleen het feit dat iemand Ewan McGregor kon overhalen de mannelijk hoofdrol in de Engelse versie te laten spelen, bracht studiobaas Harvey Weinstein op andere ideeën, ook al is juist Ewan McGregor de enige miscast in de rolverdeling.
Dat we Horrocks overigens zo weinig te zien krijgen (ze zong wel een duetje met Robbie Williams), heeft te maken met het feit dat ze een fulltime inkomen heeft met de reclamespots die ze samen met Prunella Scales draait voor de winkelketen Tesco, zodat ze enkel maar de films draait, die ze écht wil draaien.

Dertig jaar geleden: “Prettige feesten” in Arca

Dertig jaar geleden: “Prettige feesten” in Arca

Dertig jaar geleden was kerstavond alvast al een prettiger bedoening. Toen ging ik met een vriendin (ik geloof dat het die van het Alex Stieda-truitje was) naar “Prettige feesten” van Alan Ayckbourn in Arca. Achteraf schreef ik er één van mijn laatste toneelrecensies over voor De Rode Vaan.
Lees verder “Dertig jaar geleden: “Prettige feesten” in Arca”