Tien jaar geleden: het werelduurrecord van Bradley Wiggins

Tien jaar geleden: het werelduurrecord van Bradley Wiggins

Nadat op 2 mei de Brit Alex Dowsett met 52,937 km het werelduurrecord van de Australiër Rohan Dennis had verbroken, ondernam op 7 juni 2015 Tourwinnaar Bradley Wiggins zijn langverwachte poging. De Brit zette in Londen het record op 54,526 km.

Lees verder “Tien jaar geleden: het werelduurrecord van Bradley Wiggins” →

120 jaar geleden: oprichting van “Die Brücke”

120 jaar geleden: oprichting van “Die Brücke”

Die Brücke was een kunstenaarsgroep (ook wel “KG Brücke”) die nu wordt beschouwd als een belangrijke vertegenwoordiger van het expressionisme, al gebruikten zijzelf die term niet. De groep werd op 7 juni 1905 in Dresden opgericht door vier architectuurstudenten Ernst Ludwig Kirchner, Fritz Bleyl, Erich Heckel en Karl Schmidt-Rottluff. Andere leden waren Max Pechstein, Otto Mueller en Cuno Amiet, en kort ook Emil Nolde en Kees van Dongen. De groep werd in mei 1913 in Berlijn ontbonden. Ernst Ludwig Kirchner ontwierp de tentoonstellingsaffiche voor de Arnold Gallery in Dresden, 1910 (zie boven).

Lees verder “120 jaar geleden: oprichting van “Die Brücke”” →

Sandra Bernhard wordt zeventig…

Sandra Bernhard wordt zeventig…

Sandra Bernhard werd bekend in de jaren tachtig met haar standup-show op Broadway, Without You I’m Nothing, die ook uitgebracht werd als film en album. In haar optredens combineert ze confronterende comedy, meestal politieke en seksuele satire, met zangnummers. Ook was ze te zien op televisie in onder meer Roseanne, The L Word, Will & Grace (als haarzelf) en Ally McBeal. Ze heeft ook drie boeken geschreven.

Lees verder “Sandra Bernhard wordt zeventig…” →

Dertig jaar geleden: José Azocar in The Cardiff Singer of the World

Dertig jaar geleden: José Azocar in The Cardiff Singer of the World

José Azocar, een Chileense tenor, was al 35 toen hij in The Cardiff Singer of the World 1995 het Lamento di Federico (Cilea) zong. Hij is een “natuurlijke” tenor, daarmee bedoel ik dat hij dicht tegen een baritonstem aanleunt, wat de “normale” stem is voor een man. Misschien is hij de “grote vedette” die men bij het begin van de uitzending in het vooruitzicht stelde, want daarna pakte hij met “Nessun dorma” uit en men blijft toch altijd maar uitkijken naar een opvolger voor “de drie tenoren”, nietwaar? En hij was het! Critici, publiek, ikzelf, iedereen tevreden. Men vraagt zich wel waar hij 34 jaar lang gezeten heeft. Dat schreef ik dus vol enthousiasme in 1995, maar sindsdien werd – voor zover ik weet – van de man niks meer vernomen. Hij zit nog wel in het circuit, maar hij springt er dus niet bovenuit, zoals ik had verwacht.

Ronny De Schepper