Vandaag is het al 65 jaar geleden dat Roy Orbison “Only the lonely” heeft uitgebracht.
Tot mijn stomme verbazing bestaat er geen Nederlandse Wikipedia-pagina over deze klassieker, zodat ik me noodgedwongen tot de Engelse pagina moet wenden, die ik dan wel heb laten vertalen door Google Translate.
“Only the Lonely (Know the Way I Feel)” is een nummer geschreven door Roy Orbison en Joe Melson. Orbisons opname van het nummer, geproduceerd door Fred Foster voor Monument Records, was de eerste grote hit voor de zanger. Na enkele jaren zonder veel succes in de muziekindustrie, en het delen van een klein appartement met zijn vrouw en nieuwe baby, was Roy Orbison in zijn auto gaan zitten om liedjes te schrijven toen in 1958 zijn kennis Joe Melson op het autoraam tikte en voorstelde om samen te werken. Met Chet Atkins als producer namen ze verschillende nummers op voor RCA Nashville, waarvan er slechts twee de moeite waard werden geacht om uit te brengen. Wesley Rose bracht Orbison onder de aandacht van producer Fred Foster bij Monument Records. Daar zou Orbison een van de eerste artiesten worden die het “Nashville-geluid” populariseerde. Echter, “Uptown” bereikte slechts nummer 72 in de
Billboard Top 100. Begin 1960 schreven Orbison en Joe Melson nog een nummer, “Only the Lonely”, dat ze probeerden te verkopen aan Elvis Presley en de Everly Brothers, die het afwezen. (Het nummer kreeg de ondertitel “Know The Way I Feel” om verwarring te voorkomen met een ander nummer genaamd “Only The Lonely”, dat Sammy Cahn en Jimmy Van Heusen in 1958 voor Frank Sinatra hadden geschreven.) In plaats daarvan namen ze “Only the Lonely” zelf op in RCA’s Nashville studio, met behulp van de strijkerssectie en doo-wop achtergrondzangers die “Uptown” zo’n indrukwekkend geluid hadden gegeven. De opname bevatte ook een falsetto-noot geraakt door Orbison die een verrassend krachtige stem liet horen. Het nummer verschilde van de typische couplet-refrein vormstructuur van populaire muziek uit die tijd, dalend en daarna opbouwend naar een climax, met een emotionele expressie die toen zeldzaam was voor mannelijke uitvoering. Volgens het onderzoek van Orbison-historicus Marcel Riesco voor “The Authorized Roy Orbison” bestond het personeel op de originele opname uit Orbisons drummer Larry Parks, plus Nashville’s vaste leden Floyd Cramer op piano, Bob Moore op bas, Hank Garland en
Harold Bradley op gitaar, en Joe Melson en de Anita Kerr Singers als achtergrondzang.
Toen Presley “Only the Lonely” voor het eerst hoorde, het nummer dat hij had afgewezen, kocht hij een doos met de platen om aan zijn vrienden te geven. “Only the Lonely” bereikte de tweede plaats in de Amerikaanse Billboard popmuzieklijst. De hitlijsten bereikten een piek op 25 juli 1960 (geblokkeerd door Brenda Lee’s “I’m Sorry“). Orbison was meteen erg gewild. Hij verscheen in American Bandstand en toerde drie maanden lang non-stop door de VS met Patsy Cline. “Only the Lonely” bereikte de nummer 1-positie in het Verenigd Koninkrijk, een positie die het bereikte op 20 oktober 1960 en bleef daar twee weken (van de in totaal 24 weken in de Britse hitlijst vanaf 28 juli 1960). Het nummer bereikte ook de nummer 1-positie in Ierland en Australië. In Vlaanderen bereikte het de zesde plaats in de Ultratop (sic) en in Nederland de zevende.
Ronny De Schepper
dagelijks iets degelijks 