55 jaar geleden: opname van “Eight days a week”

55 jaar geleden: opname van “Eight days a week”

Eight Days a Week werd opgenomen op 6 oktober 1964 als een mogelijke titelsong en single voor de tweede speelfilm van The Beatles. Deze speelfilm had een tijd lang de werktitel “Eight Arms to Hold You” en volgens Lennon schreven hij en McCartney het nummer om te gebruiken als titelsong. Net zoals de titel van de eerste film A Hard Day’s Night afkomstig was van een verspreking van Ringo, zegt Paul McCartney dat ook de uitspraak “eight days a week” van Ringo was.
Lees verder “55 jaar geleden: opname van “Eight days a week””

Vijftig jaar geleden: “Sugar Sugar” op nummer één

Vijftig jaar geleden: “Sugar Sugar” op nummer één

Het is vandaag precies vijftig jaar geleden dat “Sugar Sugar” van The Archies op nummer één stond. Althans in de Verenigde Staten. Toevallig is het wel ook exact vijftig jaar geleden dat het nummer de Vlaamse ultratop 30 binnen kwam. Het zou ook bij ons op nummer één geraken (op 25 oktober) en daar zeven weken blijven staan.

Lees verder “Vijftig jaar geleden: “Sugar Sugar” op nummer één”

Andrew Lawrence-King wordt zestig…

Andrew Lawrence-King wordt zestig…

Andrew Lawrence-King is in het klassieke wereldje vooral bekend als vaste begeleider van Jordi Savall. Daarbij hanteert hij op subtiele wijze de harp. Wat echter minder geweten is, dat is dat hij ook te horen is op tal van hard-rockplaten! Niet als Harm met het Harpje uiteraard maar op een uit de kluiten gewassen keyboard. Alhoewel hij daar ondertussen mee is gestopt uit schrik dat gehoorbeschadiging zou optreden, heeft hij op die manier toch John Paul Jones, de bassist van Led Zeppelin, leren kennen, die voor hem een renaissance-ballade “So ell encina” heeft geschreven. Of beter gezegd, The Harp Consort, de groep van Andrew Lawrence-King, speelt het zo, want als je ernaar luistert herken je onmiskenbaar dezelfde soort popmelodie die ook aan de oorsprong ligt van “Stairway to heaven” b.v. We krijgen hier dus net het omgekeerde als bij Helmut Lotti: geen klassieke muziek in een moderne bewerking, maar popmuziek in een renaissancekleedje. De sympathieke Andy heeft er echter niet evenveel succes mee gehaald. De single-CD was trouwens enkel te krijgen als bonus bij de CD “Luz y Norte”, waarop The Harp Consort wel degelijk echt authentieke muziek uit de 16de eeuw brengt. In 1995 kwam hij deze CD voorstellen in een Gents restaurant in het Patershol en het is daar dat ik met hem heb gesproken.

Lees verder “Andrew Lawrence-King wordt zestig…”

Domenico Modugno (1928-1994)

Domenico Modugno (1928-1994)

Het zal morgen al 25 jaar geleden zijn dat de Italiaanse zanger en acteur Domenico Modugno op 66-jarige leeftijd aan een hartaanval is overleden in Lampedusa (tiens, waar heb ik die naam nog gehoord?). Zijn “Volare”, dat eigenlijk “Nel blu dipinto di blu” heette n.a.v. een schilderij van Marc Chagall, werd op de allereerste Grammy Awards bekroond zowel als beste plaat van het jaar als als beste song.
Lees verder “Domenico Modugno (1928-1994)”

55 jaar geleden: release van “You really got me”

55 jaar geleden: release van “You really got me”

Morgen za het 55 jaar geleden zijn dat “You really got me”, de derde single van The Kinks, werd uitgebracht. Het werd prompt een rock’n’roll-klassieker die de groep naar de top van de hitparade katapulteerde en volgens sommigen de basis vormde van het hard-rock genre dat vijf jaar later definitief zou doorbreken. Ik schreef destijds in De Rode Vaan een stuk over The Kinks, naar aanleiding van het concert in Vorst-Nationaal op maandag 1 december 1980, waar ik ook mijn tinnitus zou aan overhouden…

Alhoewel The Kinks reeds meer dan zestien jaar meedraaien in het popwereldje, toch zou men kunnen zeggen dat hun populariteit nooit zo groot is geweest. En wat ons daarbij in de gegeven omstandigheden vooral belangrijk lijkt, het is duidelijk dat dit te wijten is aan hun energieke live-act. Niet alleen hebben velen met hen kunnen kennismaken via diverse tournees, op televisie is tot driemaal toe (BRT, RTB, VOO) de — op de markt zijnde — videocassette gekoppeld aan de dubbele live-elpee « One for the road » te zien geweest.
Niet te verwonderen dus dat Ariola voor de tweede maal een uittreksel daarvan op single uitbrengt (het betreft een schitterende, zeven minuten durende versie van « Celluloid heroes »). Misschien is het ook omdat het eerste fragment, « Lola », concurrentie ondervindt van de heruitgave van de originele studio-opname bij de firma die The Kinks oorspronkelijk onder contract had (Pye, hier in België verdeeld door Vogue). Deze firma brengt trouwens de eerste zeven Kinks-elpees tegen een low budget-prijsje opnieuw op de markt.
Live willen The Kinks — vooral onder impuls van gitarist Dave Davies — nogal eens tegen hard-rock gaan aanleunen, zodat de cirkel helemààl rond is. In 1964 begon het immers ook met wat men toen noemde « harde beat » (en in Amerika sprak men toen al van « punk »: « You really got me », « All day and all of the night », « Till the end of the day », uitstekende nummers vinden wij nu, maar omdat wij in ’64 nog maar amper een lange broek droegen, ging dit geweld een beetje aan ons voorbij.
De ontdekking kwam voor ons met het zielsmooie, luie « Tired of waiting », gevolgd door andere lazy krakers als « See my friends » ,« Sunny afternoon » en « Dead end street ». Hoe relaxed songschrijver Ray Davies in die tijd wel was, blijkt nog meer uit het fameuze « This strange effect » van sigarettenrechtzetter Dave Berry.
Tegelijk luidde « Dead end street » een andere periode in, die definitief zou blijken te zijn : Ray Davies wierp zich op de sociale werkelijkheid en onderwierp ze aan een zeer kritische blik. Dit was eigenaardig genoeg een gevolg van het feit dat ze geen deel uit mochten maken van de zogenaamde British Invasion in de States. Na een mislukte tournee in 1965, waren The Kinks niet meer welkom en al blijft het onduidelijk waarom dat zo was, het gevolg was wel dat Ray Davies zich begon af te keren van nogal onpersoonlijke, maar wel wereldwijd aanvaarde “hard rock”, om zich volledig op de Britse markt te concentreren.
Oorspronkelijk blijft hij steken bij een strikt individuele kritiek zoals in « A well respected man », « Dandy » en het grandioze « Dedicated follower of fashion », later legt hij zich meer toe op maatschappijkritiek (zijn rock-opera’s).
Omdat het tijdperk (hippies) nu juist zeer individualistisch getint was, gingen The Kinks meteen een harde periode tegemoet. « Mr. Pleasant », « Waterloo sunset » en « Autumn almanac », stuk voor stuk schitterende werkstukken haalden zeer ten onrechte reeds niet meer het succes van hun voorgangers en « Tin soldier man » ging (deze keer min of meer terecht) compleet de mist in.
Het was zo erg dat Dave Davies toen als pionnetje naar voren werd geschoven (de keerzijde van « Tin soldier man » was trouwens « Love me till the sun shines » van zijn hand), maar na één terechte (« Death of a clown ») en één halve hit (« Susannah’s still alive ») was het ook hiermee afgelopen.
Midden in de periode van de rock-opera’s kenden The Kinks nog één heropflakkering. In 1971 brachten wij onze vakantie door bij een paar Arsenal-spelers op Muswell Hill (waaronder de Noord-Ierse internationaal Sammy Nelson) en bij deze gelegenheid brengen The Kinks in het najaar de « Muswell Hillbillies » uit, een humanitaire maar ietwat meelijwekkende visie op de « working class heroes » van de Londense suburbs.
In ’75 ontdekken wij hen dan opnieuw via een (aangevochten) versie van « Preservation » in Arena-Gent en een televisieuitzending van « Soap Opera ». Nu wordt daar nogal denigrerend over gedaan, maar toch schreef de grootste Kinks-fan onder de journalisten (in een vergelijking met « Sgt. Pepper ») dat Ray Davies een betere tekstschrijver-componist was dan Lennon-McCartney. En gelijk had-ie.
In ’78 dan kwamen The Kinks goed terug met de ook door ons besproken elpee « Misfits » voor een nieuwe platenfirma (Arista). Daar zijn ze nu nog steeds bij, ook al verhuisde deze firma in België van EMI naar Ariola. Voor het eerst sinds jaren eens geen conceptelpee, maar wel weer echte rechtvoorderaapse rock. Zoals men ze heden ten dage niet meer bakt.

Lees verder “55 jaar geleden: release van “You really got me””