55 jaar geleden: "Hullabaloo" op televisie

55 jaar geleden: "Hullabaloo" op televisie

Het is vandaag 55 jaar geleden dat in de Verenigde Staten (op de zender NBC om precies te zijn) het popprogramma “Hullabaloo” voor het eerst op televisie kwam. Niet zo heel lang daarna was het ook hier bij ons te zien. Op welke zender dat weet ik niet meer, maar alleszins was het hier nog in zwart-wit, terwijl het in de VS in kleur was.

Lees verder “55 jaar geleden: "Hullabaloo" op televisie”

Zestig jaar geleden: The Everly Brothers nemen "Let it be me" op

Zestig jaar geleden: The Everly Brothers nemen "Let it be me" op

“Let it be me” is een adaptatie (méér dan een gewone vertaling) door Mann Curtis van “Je t’appartiens” van Gilbert Bécaud. Het was oorspronkelijk bedoeld voor de televisie serie Climax! in 1957 en werd daarin gezongen door Jill Corey met het orkest van Jimmy Carroll. Alhoewel deze versie op single werd uitgebracht en zelfs tamelijk succesvol was, wordt de versie van The Everly Brothers toch als de “standaardversie” gerekend. Toch geraakten ook zij niet hoger dan de zevende plaats op the Billboard Hot 100.
Lees verder “Zestig jaar geleden: The Everly Brothers nemen "Let it be me" op”

Jonathan King wordt 75…

Jonathan King wordt 75…

De Britse zanger, songwriter en muziekproducer die vooral bekend is als Jonathan King wordt vandaag 75 jaar (foto Allan Warren via Wikipedia).

Jonathan King werd geboren als Kenneth George King in Londen op 6 december 1944. Reeds als student aan de universiteit van Cambridge schreef hij zijn eerste hit Everyone’s Gone to the Moon, die een miljoenenseller werd in de Verenigde Staten.

Op 22-jarige leeftijd was King manager bij Decca Records, op 25-jarige leeftijd was hij eigenaar van het label UK Records. In de loop van de daaropvolgende jaren publiceerde hij meerdere platen onder verschillende pseudoniemen (*), waaronder als Sakkarin: Sugar, Sugar (1971) en Hang On Sloopy (1971), als Shag: Loop Di Love (1972), als One Hundred Tons & a Feather: It Only Takes a Minute, als Bubblerock: Satisfaction. Bovendien verschenen zijn platen als Weathermen (It’s the Same Old Song), 53rd & 3rd, Sound 9418, Piglets, Angelettes en Father Abraphart & the Smurps. In totaal zijn ongeveer 30 pseudoniemen bekend. In 1975 had hij onder zijn eigen naam een verdere hit met Una Paloma Blanca. (**)

Daarnaast schreef King in diverse muziektijdschriften over popmuziek, produceerde in 1967 de eerste lp van de band Genesis, die hij ook hun naam gaf en hij ontdekte bands, waaronder 10cc, The Bay City Rollers en Hedgehoppers Anonymous (***).

Sinds het begin van de jaren 80 was hij bij de Britse televisie een superster. Met regelmaat berichtte hij vanuit zijn tweede woonplaats New York in het BBC-programma Entertainment USA. Bovendien had hij een eigen wekelijkse column in de Britse krant The Sun met als thema popmuziek. In 1997 was King de drijvende kracht achter de Grand Prix-winnaars Katrina & the Waves. Vanaf 1998 zocht hij voor de mediagroep Sanctuary Music toekomstige platensterren.

In 2001 kreeg hij echter problemen met justitie en werd hij tot zeven jaar gevangenis veroordeeld wegens seksueel misbruik van vijf jeugdigen tussen 14 en 16 jaar. Hierbij ging het om gebeurtenissen uit de jaren 1983 tot 1989. Hij werd naar aanleiding van meerdere getuigenissen tijdens een proces schuldig bevonden en zat deze straf uit in de Belmarsch-gevangenis. In maart 2005, nadat hij de helft van de straf had uitgezeten, werd King uit de gevangenis ontslagen. Hijzelf ontkent tot op heden elke schuld.

Sinds zijn ontslag uit de gevangenis werkt King weer in de muziekbusiness. Hij ontdekte de band Orson op Myspace en bezorgde deze een platencontract. In 2007 publiceerde hij zijn nieuwe album Earth to King. Op 9 september 2015 werd echter bekend, dat King in het kader van Operatie Ravine opnieuw werd gearresteerd. (Wikipedia)

(*) Weathermen – Crew – Piglets – Sakkarin – Nemo – Angelettes – Shag – Athlete’s Foot – Bubble Rock – Scavengers – Handful Of Cheek – Flanelcat – Baron’s Supporters – Jack & The Giant Killers – Slooply Bellywell – 53rd & 3rd, Hot Squirrels — Sound 9418 – One Hundred Tons & A Feather- Big Pig (met Little Porkr) – Elizabeth – J & J – The Joker – Count Giovanni Di Regina – Father Abraphart & The Smurps – Sally – The Man – The Faithful – J.K. 25

(**) Eén van zijn pseudoniemen was ook David, wat aanleiding heeft gegeven om hem ook “Lovers of the world unite” van David & Jonathan in de schoenen te schuiven. Dat is echter een vergissing: David and Jonathan waren Roger Cook (geboren op 19 augustus 1940 in Bristol) en Roger Greenaway (geboren op 23 augustus 1938 in Bristol). Cook en Greenaway leerden elkaar kennen in de closeharmonygroep The Kestrels. Ze begonnen samen liedjes te schrijven en besloten in 1965 ook samen te gaan zingen als duo. Ze noemden zich David and Jonathan, naar het vriendenpaar David en Jonathan uit het Bijbelboek 1 Samuel. Of ze er zich bewust van waren dat dit homoseksuele connotaties met zich meebracht, is niet duidelijk. In 1968 besloten ze te stoppen als zangduo. Ze bleven wel doorgaan met liedjes schrijven. Als liedjesschrijvers vormden ze trouwens een zeer succesvol duo. Ze waren bijvoorbeeld de schrijvers van You’ve Got Your Troubles en This Golden Ring van The FortunesMelting Pot van Blue MinkSomething’s Gotten Hold of My Heart van Gene PitneyThe Way It Used to Be van Engelbert Humperdinck en Gasoline Alley Bred van The Hollies. (Wikipedia)

(***) Ook hiervan deed het gerucht de ronde dat hijzelf deel uitmaakte van deze groep, maar volgens Wikipedia is dit dus niet waar.

Vijftig jaar geleden: The Rolling Stones in Altamont

Vijftig jaar geleden: The Rolling Stones in Altamont

Vandaag is het vijftig jaar geleden dat The Rolling Stones een free concert gaven in Altamont (Californië). Zoals men op de affiche reeds kan lezen, zou de security verzorgd worden door Hell’s Angels. Slecht idee! De sfeer was grimmig en ontlaadde zich uiteindelijk in het neersteken van een zwarte fan Meredith Hunter (18 jaar oud) door Hell’s Angel Alan Passaro. Het dient wel gezegd dat Hunter een revolver had boven gehaald. Aangezien hij op slag dood was, zullen we nooit weten wat hij daarmee van plan was. Alleszins wordt dit voorval beschouwd als het officiële einde van the summer of love, die begon in 1967 met het Monterey Pop Festival en zijn hoogtepunt kende, enkele maanden vóór Altamont, met het Festival van Woodstock.