Lois Weber (1879-1939)

Lois Weber (1879-1939)

Het is vandaag tachtig jaar geleden dat Lois Weber is gestorven. Ik zal het eerlijk toegeven: zij is mij totaal onbekend. Volgens On This Day was ze echter “an American film director who became the first woman to direct a full feature-length film (The Merchant of Venice) and the first to own her own studio. She died of a stomach ulcer at 60.” En inderdaad, Wikipedia besteedt aan haar uitvoerig aandacht, zodanig zelfs dat ik enkel het eerste gedeelte ga overnemen.

Lees verder “Lois Weber (1879-1939)”

Lauren Bacall (1924-2014)

Lauren Bacall (1924-2014)

Het is al vijf jaar geleden dat de Amerikaanse actrice Lauren Bacall op 89-jarige leeftijd thuis is overleden aan een beroerte.

Bacall was een van de “leading ladies” van de gouden periode van Hollywood. Haar belangrijkste film was Key Largo van John Huston uit 1948.In die prent over een gijzelingsactie tijdens een orkaan speelde ze aan de zijde van Humphrey Bogart, met wie ze in 1945 was getrouwd. Ze bleef bij hem tot zijn dood in 1957. In 1961 trouwde ze met Jason Robards, maar dat huwelijk eindigde al na acht jaar. De scheiding zou een gevolg zijn van zijn alcoholisme. Bacall had drie kinderen, twee van Bogart, Stephen en Leslie en een van Robards, Sam. Sam is ook acteur.
Bacall werd geboren als Betty Joan Perske in New York City. Haar ouders waren Joodse immigranten (Lauren Bacall is een nicht van de Israëlische politicus Shimon Peres). Toen haar ouders scheidden in 1929 liet haar vader haar achter bij haar moeder en daarom koos ze als nieuwe achternaam die van haar moeder.
Bacall studeerde aan de American Academy of Dramatic Arts. Bacall was ondertussen ook actief als model. De vrouw van Howard Hawks merkte Bacall in maart 1943 op, op de omslag van Harper’s Bazar, een Amerikaans modetijdschrift. Hawks veranderde haar naam van Betty naar Lauren en zijn vrouw bracht Bacall stijl, manieren, elegantie en smaak bij.
Haar eerste film werd To Have and Have Not (1944), uiteraard in een regie van Hawks. Bacall was erg zenuwachtig op de set. Om deze nervositeit te bedekken legde ze haar kin op haar borst en om naar de camera te kunnen kijken deed ze haar ogen naar boven. Dit effect werd werd Bacalls handelsmerk. De Amerikanen noemden het “the look”, de Grieken zouden het eerder “hypopsia” noemen…
Haar tegenspeler in To Have and Have not was Humphrey Bogart en ondanks het leeftijdsverschil (op dat moment was Bacall 20 en Bogart 45) was het liefde op het eerste gezicht. In To Have and Have not spreekt Lauren Bacall tot Humphrey Bogart de onsterfelijke woorden: “If you want anything, just whistle. You know how to whistle, don’t you? Just put your lips together and blow.” Naar het schijnt heeft ze een fluitje met dit opschrift in zijn urne gelegd. Maar er is nog niets gehoord. Verstopt geraakt door de asse, denk ik. Eigenlijk overleefde deze zin de film, want in het algemeen wordt deze film naar een scenario van Ernest Hemingway als een half mislukte remake van Casablanca beschouwd.
Op 21 mei 1945 trouwde Bacall met Humphrey Bogart. Ze werd de “leading lady” van de film noir en speelde tegenover Bogart in films zoals The Big Sleep (1946) en Dark Passage (1947). In “The big sleep” komt er zelfs een gezongen nummer voor door Lauren Bacall, al kon ze hoegenaamd niet zingen. “I Guess I’ll Have to Change My Plan” werd overigens niet geschreven door filmcomponist Max Steiner maar door Arthur Schwartz. Een totaal niets ter zake doende wistjedatje is trouwens dat Bacalls lievelingszanger Ezio Pinza was, een wielrenner die na zijn wielercarrière bij de opera is gegaan…
Bogart en Bacall verzetten zich samen ook tegen de heksenjacht van senator Joe McCarthy.
Als comédienne verscheen ze in How to Marry a Millionaire (Jean Negulesco, 1953), waarin zij tegenover Betty Grable en een jonge Marilyn Monroe werd geprogrammeerd, en Designing Woman (1957).
Tussendoor was ze in 1956 te zien in Written on the wind van Douglas Sirk. Diens weepies zijn op dit moment cultfilms, vooral bij homoseksuelen, die zich eens goed kunnen laten gaan. Maar als Patrick Duynslaegher eindelijk – eindelijk! – eens levende legende Lauren Bacall mag interviewen (Knackweekend, 29/1/1997) en haar zegt dat zijn lievelingsfilm Written on the wind is, wordt hij gewoon door haar uitgelachen: “Maar dat is je reinste soap opera! Ik heb nooit hoog opgelopen met die film. Rock Hudson en ik dreven er gewoon de spot mee. Ik weet dat die film nu heel populair is in sommige kringen, maar ik begrijp die cultreputatie van Douglas Sirk helemaal niet!”
Toch heeft Patrick niet helemaal ongelijk. De familiesituatie ten huize Hadley met de “aangenomen” zoon Mitch Wayne (Rock Hudson) die de échte zoon Kyle (Robert Stack) in de schaduw stelt, terwijl de zus (Dorothy Malone) hopeloos verliefd op hem is, werd zelfs woord voor woord gekopieerd door de scenaristen van de VRT-serie “De vijfhoek”. En ook Bruce Springsteen leek me net uit de bioscoop te komen toen hij zijn beroemde nummer “The River” heeft geschreven. Om dan nog te zwijgen over de slotscène waarin de zus eenzaam achterblijft met een miniatuur-boortoren als gigantisch penissymbool.
Terwijl Bogart op sterven lag, draaide Bacall met Gregory Peck “Designing woman”, een screwball comedy, die erg geënt was op “Woman of the year” met Hepburn en Tracy.
Toen Bogart in 1957 overleed aan de gevolgen van kanker, had Bacall een korte relatie met Frank Sinatra. Volgens haar autobiografie zou Sinatra hun relatie echter abrupt hebben verbroken, waardoor Bacall uiteindelijk met Jason Robards in zee ging.
In 1959 speelde ze de vrijgevochten Amerikaanse die de stijfdeftige Britten de les leest in India in de film “North West Frontier” van Jack Lee Thompson. Toch is het wel degelijk een Engelse film die zich afspeelt in 1905 toen er in India een strijd woedde tussen boeddhisten en islamieten (toen al!). De mannelijke hoofdrollen zijn weggelegd voor Kenneth More en Wilfrid Hyde-White (de Britten) en Herbert Lom (een Nederlands-Indonesische islamitische halfbloed).
Heel die tijd woonde Lauren Bacall in New York, meer bepaald in de Dakota-building aan Central Park, waar later John Lennon zou worden vermoord. Lauren Bacall verzet zich wel tegen de morbiede sfeer die de building op die manier heeft opgekleefd gekregen, vooral door Roman Polanski die er “Rosemary’s baby” draaide en er huwde met Sharon Tate, die op 9/8/1969 zal worden vermoord door de Manson-bende.

Lees verder “Lauren Bacall (1924-2014)”

Sharon Tate (1943-1969)

Sharon Tate (1943-1969)

Vandaag is het precies vijftig jaar geleden dat de Amerikaanse actrice Sharon Tate op beestachtige wijze werd afgeslacht door de volgelingen van Charles Manson.

In zijn roman “Het schervengericht” (*) uit 2007 verbindt de Nederlandse auteur A.F.Th. Van der Heijden de twee meest dramatische momenten uit het leven van Polanski: de moord op zijn hoogzwangere vrouw Sharon Tate door de bende van Charles Manson en zijn veroordeling wegens zedenfeiten met een meisje van dertien acht jaar later. ’t Is te zeggen: op de flap staat wel degelijk dat het om Polanski gaat en het is sowieso overduidelijk als men het boek leest, maar voor alle zekerheid heeft de auteur toch maar nergens de naam van de cineast gebruikt (**). Hij gebruikt de naam Remo Woodehouse die ook de naam is waarmee de cineast incognito in de streng beveiligde afdeling van de Californische staatsgevangenis Choreo zit. Het is alvast een beter procédé dan Kay Foldaway of Catherine Du Nuevo (p.556). Voor het meisje heeft Van der Heijden wél zelf een naam bedacht, Wendy Zillgitt. Een vergezochte naam zal hijzelf hebben gedacht maar als men op het internet gaat zoeken, blijkt inderdaad iemand met die naam te bestaan (geboren in 1958).

Lees verder “Sharon Tate (1943-1969)”

Fay Wray (1907-2004)

Fay Wray (1907-2004)

Gewoonlijk begin ik deze artikeltjes altijd met de omschrijving “het is vandaag al zoveel jaar geleden dat…”. Deze keer moet ik paradoxaal genoeg schrijven: “Het is vandaag nog maar vijftien jaar geleden dat de Amerikaanse actrice Fay Wray is overleden.” En dat komt natuurlijk omdat Fay vooral bekend is van de allereerste “King Kong”-verfilming en die dateert toch alweer uit 1933! Maar miss Wray was een lang leven beschoren: ze werd niet minder dan 97 jaar oud. Het weze haar van harte gegund!

Op de foto doet ze haar fameuze pose als ze “het monster” voor het eerst ziet nog eens na. Er bestaat immers geen enkele foto uit de film zelf die haar voldoende in beeld brengt. Dat had natuurlijk te maken met het feit dat de “special effects” toen nog in hun kinderschoenen stonden. De fotograaf heeft er wel voor gezorgd dat haar gescheurd kleed nauwgezet werd nagebootst. Omwille van de artistieke eerlijkheid natuurlijk… en ook wel een beetje om de ouwe snoepers te plezieren, but who gives a damn?

Lees verder “Fay Wray (1907-2004)”