Joost Vandommele (1956-2019)

Joost Vandommele (1956-2019)

Deze morgen zowat gelijktijdig een doodsbrief in mijn brievenbus en een mail van Emiel Dullaert om mij het overlijden te melden van Joost Vandommele. Joost was net als Miel afkomstig van Sint-Niklaas, maar toch heb ik hem pas leren kennen op de trein tussen Brussel en Gent, toen ikzelf (net als Miel) op De Rode Vaan werkte en Joost als ik me niet vergis op de dienst pensioenen van de NMBS in de Zuidertoren. Lees verder “Joost Vandommele (1956-2019)”

95 jaar geleden: kroonprins Leopold schrijft zich in aan de Gentse universiteit

95 jaar geleden: kroonprins Leopold schrijft zich in aan de Gentse universiteit

Vandaag is het 95 jaar geleden dat kroonprins Leopold (de latere koning Leopold III, links op de foto, naast zijn vader Albert I) zich liet inschrijven aan de Gentse universiteit voor de cursus “geschiedenis van de Nederlandse letterkunde” van August Vermeylen. Dit was een belangrijke politieke gebeurtenis voor wat de officiële erkenning van de Gentse universiteit als Nederlandstalige universiteit betreft. Wat echter de vernederlandsing van de Saksen-Coburgs betreft, was het – voor zover ik het me kan herinneren – een slag in het water: het Nederlands van Leopold III stelde niet veel voor, in die mate dat men zich terecht kan afvragen: hoeveel keren zou hij effectief naar de lessen zijn gegaan? Anderzijds dient wel gezegd dat zijn broer Karel, die hem na de oorlog een tijdlang zou vervangen als prins-regent, wel behoorlijk Nederlands sprak.

De geschiedenis van ’t Kloddeke…

De geschiedenis van ’t Kloddeke…

Morgen zal het ook al 55 jaar geleden dat mijn moeder stopte met werken in het textielbedrijf Dacca in Temse. ’t Kloddeke zoals de fabriek in de volksmond werd genoemd. Dacca (in de Kasteelstraat, waar voorlopig nog het museum van heraldiek is gevestigd, maar niet voor lang meer) was voor de vrouwen van Temse wat de Boelwerf voor de mannen was: iedereen (uit de arbeidersklasse wel te verstaan) heeft er ooit wel eens gewerkt. Dus ook mijn moeder en haar drie zussen. Maar de tijden veranderen. Dat mijn moeder ermee stopte (wegens de komst van ondergetekende), was al een teken aan de wand, maar ook haar twee jongere zussen zouden er niet lang werken. Mijn tante Mariette had zelfs een heel andere agenda… Uiteindelijk zou enkel de oudste zus, mijn tante Jeanne, heel haar leven op de fabriek slijten.
Lees verder “De geschiedenis van ’t Kloddeke…”

Beatrice Cenci (1577-1599)

Beatrice Cenci (1577-1599)

Het is vandaag 420 jaar geleden dat Beatrice Cenci is gestorven. Zij werd herhaaldelijk verkracht door haar vader, maar toen deze door zowat de hele familie werd vermoord koos de paus toch de kant van het gezag en veroordeelde hen (en dus ook Beatrice) ter dood. (Beeld van Harriet Goodhue Hosmer in 1857)

Ook de Romeinse bevolking nam het voor de kinderen en weduwe van Francesco Cenci op maar paus Clemen VIII was genadeloos en de drie oudste Cenci werden op de brug voor de Engelenburcht geëxecuteerd. Alleen de jonge Bernardo werd gespaard. Volgens het Romeinse volksgeloof komt de in de kerk van San Pietro in Montorio begraven Beatrice ieder jaar op 11 september spoken met haar hoofd onder haar arm op de brug.
In de literatuur zijn de worsteling met incest en geweld door de kinderen en vooral dan de zachtmoedige en mooie Beatrice en het dilemma van de paus die moet kiezen tussen de rechtvaardiging van zelfverdediging tegen het tirannieke vaderlijke – en dus ook het pauselijke gezag – en het verdedigen van dat gezag een dankbaar onderwerp voor kunstenaars.
Het vermoedelijke portret van Beatrice Cenci (hieronder) wordt toegeschreven aan Guido Reni en inspireerde Shelley tot zijn versedrama The Cenci: A Tragedy in Five Acts (1819). (Wikipedia)

Lees verder “Beatrice Cenci (1577-1599)”