Het Speeltheater: opgepast staat netjes!

Het Speeltheater: opgepast staat netjes!

Er zijn twee jeugdtheaters in Gent waar wij een boontje voor hebben : het Speeltheater en Stekelbees (er zijn er meer maar laten we het hier nu bij houden) en beiden hebben redenen tot juichen. Laten we dus ook onze stem verheffen in het huldekoor, zij het gedempt want de alomgekende subsidiepolitiek van deze regering zou hier en daar misschien nog wel een stokje kunnen voor steken.

Lees verder “Het Speeltheater: opgepast staat netjes!”

Dertig jaar geleden: “Niet voor publicatie”

Dertig jaar geleden: “Niet voor publicatie”

« Niet voor publicatie » was een serie die veel inkt deed vloeien. Onder het motto ‘het moeten niet altijd flikken of pompiers zijn’ werden nu immers de journalisten eens te kakken gezet en uiteraard voelden de pennejongens zich dan genoodzaakt achter hun beeldscherm te kruipen om nu eens uitvoerig uit te leggen dat het er in Vlaanderen lang niet zo smerig aan toe gaat als op de manier zoals het in het feuilleton bij het sensatieblad “Express” wordt getoond. De BRT voegde er weliswaar onmiddellijk aan toe dat men zich heeft gebaseerd op Engelse bladen (men zou ook “Bildzeitung” kunnen aanhalen), maar dat belet niet dat door een aantal namen van personages of van bladen die “toevallig” in beeld komen, er wel parallellen worden getrokken naar bestaande toestanden.

Lees verder “Dertig jaar geleden: “Niet voor publicatie””

Sue Townsend (1946-2014)

Sue Townsend (1946-2014)

Vijf jaar geleden hoorde ik op de radio dat Sue Townsend, de geestelijke moeder van Adrian Mole, was overleden (foto YouTube). In de jaren tachtig, toen de Adrian Mole-hype hoge toppen scheerde, ontmoette ik haar in de Gentse FNAC, waar ze naartoe gelokt was door Eva Bal van het Speeltheater, dat in die tijd een toneelversie van het populaire boek bracht.
Lees verder “Sue Townsend (1946-2014)”

Twintig jaar geleden: cultuur in Gent

Twintig jaar geleden: cultuur in Gent

Een maand lang wordt het Nieuwpoorttheater geteisterd door de broers Geboers, een familie die met de vuisten spreekt en met het hart denkt – voor zover er sowieso al gedacht wordt. Aha! zegt de kenner, dit moet een stuk van Arne Sierens zijn en, jawel, zelfs de regie is opnieuw in handen van Johan Dehollander. Theater zoals het te verwachten en te voorzien is? Wie zal het zeggen? Vader Jakob Beks misschien of Didier De Neck, Wim Opbrouck of Wim Willaert, samen de broers Geboers. Maar wellicht heeft Ann Miller, de vrouwelijke katalysator in het gezelschap, het antwoord. ★ Ik heb zo het gevoel dat de broers Geboers van boogie-woogie zouden kunnen houden. Waarmee ik niets kwaads wil zeggen over boogie-woogie. Integendeel, « when you ‘re down and out », is dit muziek die je er weer bovenop kan helpen. In de Hotsy Totsy speelt vanavond Joey’s Boogie Woogie, een reïncarnatie van Filiep Ketels van The Chevy’s. ★ « Cross-over » jazz is er in de Gele Zaal met de voorstelling van de nieuwe CD van Jeroen Van Herzeele en Peter Hertmans. En als gast « rapper » M.C.Sword. (HLN, 29/4/1998)

Zowel voor Jan met de pet als Piet met de das

Zowel voor Jan met de pet als Piet met de das

Vijftien jaar lang hebben De Vieze Gasten zelf hun teksten geschreven. Ze brachten sketches, grappen, clownerie, imitatienummers en liedjes in de lijn van het vormingstheater. But times they are a’changing. Vorig jaar werd voor de productie van «Schemerstad» een tekstschrijver en een regisseur aangetrokken. Voor hun nieuwe productie «Vuil spel» die de komende zomer in Nederland en Vlaanderen te zien is (in Gent tijdens de Gentse feesten) werd logischerwijze dezelfde weg ingeslagen. Deze keer schreef Luk Wijns de tekst en Mitta Van der Maat regisseert.

Lees verder “Zowel voor Jan met de pet als Piet met de das”

“Sun man” in Arena

“Sun man” in Arena

“Sun man” was “The Merchant of Venice” in een regie van Jaak Vissenaken met Chris Thys (Debbie = Jessica), Wim Huys (Bobby Sacramona = Lorenzo), Kate De Bock (Lucy Piranha = Portia), Jo de Meyere (Barach = Shylock, een jood), Carmen Jonckheere (Mamma Doc = Nerissa), Daan Van den Durpel (Angelo Sacramona, the sun man = Bassanio), Els Olaerts (gangstermeisje), Bert van Tichelen (Joe De Rosa = Antonio, de koopman van Venetië), Marcel de Stoop (Don Piranha), Jakob Beks (Ricci the Hit = de Prins van Marokko) en André Roels (Diarrhoea Dave = Gratiano).

Lees verder ““Sun man” in Arena”

Vijftig jaar geleden: de kiemen voor Theater Arena

Vijftig jaar geleden: de kiemen voor Theater Arena

Om de oprichting van Theater Arena toe te lichten, moeten we eerst en vooral ons wenden naar… het NTG! En met name naar de première op 20 mei 1967 van ‘De Vertraagde Film’ van Herman Teirlinck. Bij het groeten stapt regisseur Frans Roggen waardig en theatraal naar voren, om een breed saluut te brengen naar de zijloge côté jardin waar normaal directeur Poppe had moeten zitten. Die loge was echter leeg. Eén seconde verbazing, waarna het publiek  de geste meteen door heeft. Onder het applaus breekt een tumult uit van Poppe-fans die op de houten vloer stampen en minutenlang scanderen: “Poppe-Poppe-Poppe!”
Wanneer regisseur Roggen zich achteraf tussen het publiek via de grote trap naar de foyer wil begeven, krijgt hij van onheilsbode, de goede NTG-secretaris Roger Thienpont (die als Paul Berkenman de filmfragmenten had gedraaid), stilletjes te horen dat de Raad van Beheer zijn aanwezigheid op de receptie niet op prijs stelt. De flamboyante Frans Roggen maakt prompt een publieke scène: “Wat! De regisseur van het stuk wordt dus niet geduld op de receptie!”, etc. Roggen verlaat met slaande deuren het gebouw. Voorgoed.
En dat is dan ook het begin geweest van wat gezien werd als een anti-NTG-operatie: de stichting van Theater Arena met een schare van Poppe-getrouwen.
De benaming “Theater Arena” vinden we dan ook voor het eerst terug in 1968, gekoppeld aan het Amateurstoneelcentrum L.Van de Putte. Na één seizoen ging Arena onder impuls van Jacques Veys (foto) echter op eigen benen staan. Onder de artistieke leiding van Frans Roggen werd er vooral hedendaags theater gebracht: “De Meiden” (Genet), “De Nonnen” (Manet), “Huis Clos” (Sartre).
Lees verder “Vijftig jaar geleden: de kiemen voor Theater Arena”

De fetisjist

Jakob BeksHet toneelseizoen is alweer reeds enkele weken uit de startblokken geschoten. Na het wereldkampioenschap wielrennen weten we hoe gevaarlijk het is pronostieken te maken, maar alvast valt op dat het teksttheater enorm aan belang heeft gewonnen. Daar zal mijnheer Poma wel niet geheel vreemd aan zijn. De meest courante vorm van teksttheater is immers de monoloog, vanzelfsprekend ook de « zuinigste » theatervorm. Maar ook indien er meerdere personages op de scène staan, zijn door de nadruk op de tekst luxueuze decors vaak « overbodig » geworden. Wat meegenomen is. Zelfs in het muziektheater is men aan bezuinigen toe. Zij het om andere redenen. In Arena doet men het wat kalmer aan in afwachting van de blockbusters « Jesus Christ Superstar » en « Grease », in de Opera voor Vlaanderen situeert regisseur Vaclav Kaslik de opvoering van Verdi’s « Nabucco » in een concentratiekamp. Heel pregnant, dat wel, maar ook hier is men niet ongelukkig omwille van deze eenvoudige aankleding, zoals directeur Van Impe langs zijn neus weg opmerkte…
Lees verder “De fetisjist”