Van de goede soort

Vorig jaar schreven we reeds met veel lof over het tienerstuk « Pas maar op… of anders » dat Luk De Koninck, Jakob Beks en Brie Leloup onder de leiding van André Vermaerke (Speeltheater) hadden opgezet. Voor de nieuwste productie, « Soort zoekt soort », vinden we dezelfde namen terug, alleen is er als actrice nog Arlette Weygers bijgekomen. En dat was ook wel noodzakelijk, want deze keer wordt er geen « rechtlijnig » stuk opgezet, maar een in elkaar grijpen van verschillende taferelen die alle iets met vakantie en paarvorming (soort zoekt soort, weetjewel) te maken hebben. Vierentwintig personages passeren de revue en het is voor de acteurs dan ook « travakken » geblazen…
Lees verder “Van de goede soort”

“Hoogtevrees”: laagten nog wegwerken

De derde tienerproductie (12-16 j.) van het Gentse Speeltheater wijkt enigszins af van de twee vorige (« Pas maar op » en « Soort zoekt soort »). Niet zozeer omdat er voor het eerst een andere cast is (want het blijft de verhouding tussen twee jongens-één meisje en Erik Kerremans inspireert zich soms hinderlijk op de natuurlijk onvervangbare Luk De Koninck), maar omdat de realiteit hier wordt ingeruild door de fantasie.
Iedere tiener droomt ervan ooit eens een ster te worden (tiens, waar heb ik dat nog gelezen ?), maar voor Veerle De Pauw (Els Olaerts) wordt die droom ook waarheid — omdat het toneel is natuurlijk en dat beseffen de (jeugdige) toeschouwers maar al te best.
Lees verder ““Hoogtevrees”: laagten nog wegwerken”

Opgepast staat netjes

Er zijn twee jeugdtheaters in Gent waar wij een boontje voor hebben : het Speeltheater en Stekelbees (er zijn er meer maar laten we het hier nu bij houden) en beiden hebben redenen tot juichen. Laten we dus ook onze stem verheffen in het huldekoor, zij het gedempt want de alomgekende subsidiepolitiek van deze regering zou hier en daar misschien nog wel een stokje kunnen voor steken.
Voor z’n vierde seizoen kan het Speeltheater van Eva Bal misschien eindelijk een beroep doen op een eigen zaal. De ASLK heelt immers aan de Dendermondsesteenweg te Sint-Amandsberg een in onbruik geraakte bioscoopzaal aangekocht, die tot een theater zal worden verbouwd. En er wordt aan het Speeltheater gedacht voor wat de exploitatie ervan betreft.
Naast dramalessen voor kinderen en tieners en spelavonden voor volwassenen zal men daar dan ook kunnen kennismaken met het nieuwe, repertoire van het Speeltheater. Dat bestaat enerzijds uit verlengingen zoals “Neusjes” dat we pas onlangs hebben besproken en anderzijds uit nieuwe producties als “Reinaert de Vos” en « Tot we kwaad worden », die pas in het najaar in première zullen gaan.
Het stuk voor tieners “Pas maar op… of anders” loopt nog tot januari ’82. In februari zou het dan moeten worden opgevoIgd door een andere tienerproductie… Als de financies dit toelaten.
Regisseur André Vermaerke heeft voor dit stuk immers een beroep gedaan op drie uitstekende free lance-acteurs, Luk De Koninck. Jakob Beks en Brie Leloup en het is dus niet zeker dat deze mensen ook voor een volgend project beschikbaar zijn.
Er wordt wel eens gezegd dat de leeftijdsgroep van de prille tieners (12-16 jaar) het meest in de kou blijft staan in het theater. Te oud voor de sprookjes van Taptoe of de fratsen van Stekelbees, te jong voor Hamlet of Oh Calcutta. Gelukkig is een en ander nu wel ten goede aan het keren. Naast het Speeltheater hebben b.v. ook Theater Poëzien en Symptoom aangepaste producties op het getouw gezet.
Aan Symptoom komt overigens de verdienste toe de jongeren zelf aan het werk te zetten. Met een resultaat waar we reeds een behoorlijk eurofisch artikeltje hebben aan gewijd en waar we na afloop van “Pas maar op…” nog méér in gingen geloven. Wat die jongeren presteerden kon immers –
alle verhoudingen in acht genomen – naast de nochtans uitstekende vertolking van drie rasacteurs worden gelegd.
Natuurlijk zijn er vaktechnische kneepjes die voor amateurs niet zijn weggelegd. Met zijn “veroveringsscène” verovert Luk De Koninck b.v. niet enkel het hart van Brie, maar ook dat van alle toeschouwers.
Omdat we weer erg kort moeten zijn, beperken we ons tot nog twee opmerkingen : André Vermaerke verdient alle lof voor z’n regie, al kwam de inleiding met het directe contact met het publiek, in het Arenatheater niet zo goed over omdat (alweer) vooral volwassenen op een jongerenproductie afgekomen waren. Dat pedagogische aspect is trouwens een tweede element van lof. Bij de productie is immers een zeer goede werkmap gevoegd. En uit eigen ervaring weten we dat als er één ding is dat de schoolgaande jeugd liever doet dan toneel kijken, dan is het zelf spelen. Dus…

Referentie
Ronny De Schepper, Opgepast staat netjes, De Rode Vaan nr.22 van 1981

Zowel voor Jan met de pet als Piet met de das

Vijftien jaar lang hebben De Vieze Gasten zelf hun teksten geschreven. Ze brachten sketches, grappen, clownerie, imitatienummers en liedjes in de lijn van het vormingstheater. But times they are a’changing. Vorig jaar werd voor de productie van «Schemerstad» een tekstschrijver en een regisseur aangetrokken.
Voor hun nieuwe productie «Vuil spel» die de komende zomer in Nederland en Vlaanderen te zien is (in Gent tijdens de Gentse feesten) werd logischerwijze dezelfde weg ingeslagen. Deze keer schreef Luk Wijns de tekst en Mitta Van der Maat regisseert.
In vergelijking met «Schemerstad» is de intrige van «Vuil spel» minder sterk, maar daartegenover ontlokt het bevrijdende lachsalvo’s waardoor het blauwe tentzeil bij tijden rood uitslaat. Gaan kijken dus.
Lees verder “Zowel voor Jan met de pet als Piet met de das”

Niet voor publicatie

Niet voor publicatie

« Niet voor publicatie » is een miniserie die alvast veel inkt zal doen vloeien. Onder het motto ‘het moeten niet altijd flikken of pompiers zijn’ worden nu immers de journalisten eens te kakken gezet en uiteraard voelen de pennejongens zich dan genoodzaakt achter hun beeldscherm te kruipen om nu eens uitvoerig uit te leggen dat het er in Vlaanderen lang niet zo smerig aan toe gaat als op de manier zoals het in het feuilleton bij het sensatieblad “Express” wordt getoond. De BRT voegt er weliswaar onmiddellijk aan toe dat men zich heeft gebaseerd op Engelse bladen (men zou ook “Bildzeitung” kunnen aanhalen), maar dat belet niet dat door een aantal namen van personages of van bladen die “toevallig” in beeld komen, er wel parallellen worden getrokken naar bestaande toestanden.
Lees verder “Niet voor publicatie”