45 jaar geleden: première van “Het jaar van de kreeft”

45 jaar geleden: première van “Het jaar van de kreeft”

Op 18 september 1975 ging de verfilming van het boek “Het jaar van de kreeft” van Hugo Claus uit 1972 in première. De Amsterdamse Zeeuw Herbert Curiel (ooit nog assistent van King Vidor voor “Salomon and Sheba”) had de zegen van Kitty Courbois verkregen.

Lees verder “45 jaar geleden: première van “Het jaar van de kreeft””

Piet Bakker (1897-1960)

Piet Bakker (1897-1960)

Het Nederlandse equivalent van “onze” Piet Van Aken is Piet Bakker (op bovenstaande foto zittend tweede van links), een Amsterdamse journalist van socialistische signatuur, die morgen zestig jaar geleden zal zijn overleden. De nuchtere zakelijkheid van de geharde verslaggever werd dan ook getemperd door zijn vertederende belangstelling voor wat zwak en hulpeloos is. In 1942 verscheen “Ciske de Rat”, gevolgd in 1944 door “Ciske groeit op” en in 1946 door “Cis de Man”.

Lees verder “Piet Bakker (1897-1960)”

Jeroen Krabbé wordt 75…

Jeroen Krabbé wordt 75…

De Nederlandse schilder, acteur en regisseur Jeroen Krabbé viert morgen zijn 75ste verjaardag. In 1994 heb ik hem geïnterviewd in een Brussels luxehotel n.a.v. de première van “Farinelli”, waarin hij de rol vertolkte van Georg Friedrich Haendel. Het werd (voor mij althans) een boeiend gesprek. Ik hoop dat ik erin geslaagd ben de intensiteit ervan ook over te brengen in mijn verslag…

Lees verder “Jeroen Krabbé wordt 75…”

Theo Van Gogh (1957-2004)

Theo Van Gogh (1957-2004)

Het is ook al vijftien jaar geleden dat de Nederlandse filmmaker Theo van Gogh op klaarlichte dag werd vermoord in Amsterdam. Hij fietste door de Linnaeusstraat in Amsterdam-Oost/Watergraafsmeer, op weg van huis naar zijn kantoor, toen hij door Mohammed Bouyeri, ook te fiets, met een HS 2000-pistool werd beschoten. Van Gogh vluchtte naar de overkant van de weg en viel daar op het fietspad op de grond. Hierna liep Bouyeri naar Van Gogh toe en schoot nogmaals meerdere kogels af op de liggende Van Gogh. Van Gogh was door in totaal acht kogels getroffen. Daarna sneed Bouyeri met een groot mes de keel van Van Gogh door. Vervolgens stak de toen 26-jarige dader het mes tot aan de ruggengraat in Van Goghs borst. Van Gogh overleed ter plekke. Met een kleiner fileermes stak Bouyeri een brief met een doodsbedreiging gericht aan Ayaan Hirsi Ali op het lichaam van Van Gogh. (Wikipedia)
Lees verder “Theo Van Gogh (1957-2004)”

Blonde Dolly (1927-1959)

Blonde Dolly (1927-1959)

Zestig jaar geleden werd in Den Haag de Amsterdamse prostituée Sebilla Alida Johanna Niemans vermoord. Ze werd Blonde Dolly genoemd, ook al ziet Hilde Van Mieghem op bovenstaande affiche van de verfilming van haar leven er helemaal niet blond uit. Maar ook de échte Dolly ziet er op foto’s op het internet totaal niet blond uit.

Lees verder “Blonde Dolly (1927-1959)”

Rutger Hauer (1944-2019)

Rutger Hauer (1944-2019)

Pas nu, een dag na zijn begrafenis in intieme kring, is bekend gemaakt dat vorige week Rutger Hauer, de mannelijke hoofdvertolker uit “Turks fruit” van Paul Verhoeven, is overleden na een kortstondige ziekte  in zijn woonplaats, het Friese Beetsterzwaag. Het is niet bekend waar de acteur aan is overleden. (Met dank aan Raymond Thielens)

Lees verder “Rutger Hauer (1944-2019)”

Willeke van Ammelrooy wordt 75…

Willeke van Ammelrooy wordt 75…

De Nederlandse actrice Willeke van Ammelrooy viert morgen haar 75ste verjaardag. Zij was (en is) voor mijn generatie het eerste voorbeeld van wat ik zou willen noemen “het tastbare naakt”. Uiteraard was Willeke even ongenaakbaar als de Franse, Engelse of Amerikaanse meisjes die we naakt op het witte doek konden aanschouwen, maar aangezien het om Vlaamse films ging, voelde het aan alsof ze meer bereikbaar was dan Brigitte Bardot of Jane Fonda, om maar die te noemen. De scène waarover ik het heb, is uiteraard die uit “Mira” (1971) van Fons Rademakers, waarin Jan Decleir haar leert zwemmen. Toch heb ik als foto voor haar volgende Vlaamse film gekozen, namelijk “Louisa of een woord van liefde” van Paul Collet en Pierre Drouot uit 1972. Uiteraard omdat het hier een emblematisch beeld betreft, geënt op het beroemde schilderij “Le déjeuner sur l’herbe” van Edouard Manet.
Lees verder “Willeke van Ammelrooy wordt 75…”

Wolfgang Staudte (1906-1984)

Wolfgang Staudte (1906-1984)

Het is vandaag al 35 jaar geleden dat de Duitse regisseur Wolfgang Staudte is overleden. Hij is bij ons vooral bekend door de eerste verfilming van “Ciske de Rat”, naar het bekende boek van Piet Bakker, in 1955, met Dick van der Velde als Ciske, Jenny van Maerlant als “de slechte moeder” en Jan Teurlings als haar minnaar.

Zijn belangrijkste werk kwam tot stand toen hij voor de Defa in de Sovjet-zone van Berlijn films kon produceren. “Die Mörder sind unter uns” was de eerste naoorlogse DEFA-film van Wolfgang Staudte, die was gedebuteerd met “Das Grosse Spiel” van Robert A.Stemmle in 1942. Het is een film over voetbal en het merkwaardigste is dat Wolfgang Staudte er een belangrijke rol in vertolkt. In 1907 geboren had hij nochtans een toneelopleiding gevolgd bij Max Reinhardt en Piscator, waardoor hij als “eerder links” gekend was. Hij was ook te zien in “Das Mädchen Juanita” in 1943. In “Die Mörder” maken we ook kennis met Hildegarde Knef (1925-2002), die tijdens de oorlog nochtans een verhouding had gehad met de getrouwde nazifilmpropagandist Ewald von Demandowasky, een medewerker van Joseph Goebbels.
In 1948 volgt “Die seltsamen Abenteuer des Herrn Fridolin B.” en in 1949 het arbeidersdrama ‘Rotation’ als reactie op het feit dat in het Westen oude nazi’s belangrijke posities kregen. ‘Rotation’ vertelt het verhaal van Hans Behnke die door de komst van de nazi’s weer werk krijgt en zich aanvankelijk vol enthousiasme aansluit bij de NSDAP. Maar als Behnke zich bewust wordt van het onrecht om hem heen, wordt hij actief in het verzet. Zijn eigen zoon, lid van de Hitlerjugend, verraadt hem. Behnke wordt ter dood veroordeeld, maar door de komst van het Rode Leger blijft hij toch nog gespaard.
Ondanks het feit dat Staudte met ‘Rotation’ kritiek leverde op de denazificatiepolitiek in het Westen, werd het in het Oosten steeds moeilijker om kritiek te uiten op het regime. Dit laat zich het best illustreren door de wijze waarop de Oost-Duitse censor ‘Rotation’ behandelde. De scene waarin Hans Behnke en zijn zoon – met wie hij zich inmiddels heeft verzoend – samen het Hitlerjugend-uniform van de jongen verbranden, werd afgekeurd. Beslissend voor de censor waren de woorden van de vader: “En dat was je laatste uniform.” Dit was niet naar de zin van de communistische leiders. De film bleef driekwart jaar op de plank liggen, tot er een compromis kwam: de scène bleef, maar zonder de tekst van de vader.
Willi Forst regisseerde in 1950 “Die Sünderin” met in de hoofdrol opnieuw Hildegarde Knef, die hierna zou uitwijken naar Hollywood waar ze als Hildegarde Neff (een naam waaraan ze een hekel had) te zien was in films als “Decision before dawn” (1951) en “The snows of Kilimanjaro” (1952). “Die Sünderin” werd aangekondigd met de volgende slagzin: “Mit Schlägereien, Tumulten und Verboten, mit Sinkbomben, Polizei und Tränengas versuchten Gegner, die Aufführung dieses Filmes zu verhindern. So wurde ‘Die Sünderin’ zum grössten deutschen Skandal-Film!”
In 1953 draait Staudte nog “Der Untertan”, maar de regie van “Mutter Courage” wordt hem door Helen Weigel uit handen genomen. Hij vestigt zich dan in West-Berlijn, waar hij in 1956 nog “Rose Berndt” en in 1959 “Kirmes” draait.
Voor de Gentse filmcriticus Daisne bestonden er een handvol perfecte meesterwerken van films. Eén daarvan was ‘Wälsungenblut’ van Rolf Thiele uit 1965. Michel Apers: “Het is een incest-verhaal, maar Daisne schreef pagina’s lyrische volzinnen over de aristocratische, absolute liefde die hij in die film vond. Dat het om incest ging was niet belangrijk, want het ging om iets Hogers.”
In de jaren zeventig stapte Staudte over op televisieseries zoals Der Kommissar en Tatort.

Lees verder “Wolfgang Staudte (1906-1984)”