Tag: Jacques Brel

Jacques Brel (1929-1978)

Jacques Brel (1929-1978)

Vandaag is het al 45 jaar geleden dat “la pendule d’argent” op de schouwmantel van Jacques Brel (“qui dit oui, qui dit non, qui dit je t’attends…”) is gestopt met tikken. Dat was in een Frans ziekenhuis, al bracht Brel zijn laatste jaren door op het Markiezen-eiland Hiva Oa samen met Maddly Bamy, een ex-danseres van Claude François. Toch ging zijn volledige erfenis naar zijn vrouw Miche (Thérèse Michielsen), waarbij hij drie dochters had, maar die hij ook vaak achterliet om op te trekken met minnaressen. Waarom is de familie Brel dan zo gebeten op Bamy? France Brel: “Omdat ze de code heeft doorbroken. Kijk, mijn ouders hadden een gentleman’s agreement. Ze mochten minnaars en minnaressen hebben, maar in alle discretie. Maddly heeft zich daar niet aan gehouden. Ze is naar voren getreden als Jacques’ vriendin. Mijn vader was toen al te fel verzwakt door de kanker om er tegenin te gaan. (…) Die Bamy vertelt nu overal dat ze de vrouw was bij wie Jacques het langst bleef. Dat is niet waar. Hij is tien jaar bij ene Sylvie geweest. Zij was zijn grootste verliefdheid.“

Lees verder “Jacques Brel (1929-1978)” →

25 jaar geleden: cultuur in Gent (289)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (289)

Het is nu bijna 45 jaar geleden dat Jaak Van de Velde en Walter Ertvelt in Theater Arena een Brel-programma presenteerden met Marijn De Valck, Wim Huys en Carmen Jonckheere. Merkwaardig dat niemand dit zich nog schijnt te herinneren, 25 jaar geleden toen de musicalafdeling van het Ballet van Vlaanderen met “Brel Blues” de Groenzaal van Sint-Bavo aandeed. Want is die musicalafdeling niet ontstaan uit het opgedoekte Arena ? En heeft directrice Linda Lepomme daar zelf niet haar eerste stappen in de musical gezet ? Maar goed, 25 jaar geleden kregen we dus niet Marijn, Wim en Carmen te horen, maar Philippe Robrecht, Erik Wouters en Jo Lemaire. En van wie is het lichtontwerp ? Jawel, van Jaak Van de Velde, die op die manier dus toch nog zijn licht in de duisternis kan laten schijnen. ★ « Een man loopt op de tippen van zijn tenen; hij staat op het punt om, na jaren van scheiding, zijn vlam van weleer weer te ontmoeten. » Het lijkt wel de Jef van Brel (foto Radio 2) die Mathilde verwacht, maar nee, het is « De kamer en de man » van Eric De Volder & Ceremonia, vanavond in de Minard. (HLN, 18/2/1998)

65 jaar geleden: Jacques Brel wint “le grand prix du disque”

65 jaar geleden: Jacques Brel wint “le grand prix du disque”

Le prix est créé en 1947 par l’Association de la presse phonographique fondée en 1946 et patronné par divers journaux ou revues de musique tels : Arts, Opéra, Dimanche, Les lettres Françaises, Radio 47, Musique et Radio, La Revue musicale et Images musicales. Le jury dont le président est Louis Aubert, et Raymond Lyon et Daniel Lazarus les secrétaires généraux, est composé principalement de Maurice Daloze, alors directeur de la discothèque de la Radiodiffusion-télévision française, Arthur Honegger, Marcel Delannoy, Henry-Jacques et Henri Collet. Ce prix faisait suite au Prix Candide, interrompu par la guerre. Le premier (et seul) prix fut décerné en 1947. À partir de 1948, les œuvres furent couronnées par un second jury venu de l’Académie Charles-Cros et le prix fut renommé « Grand prix du disque de l’Académie Charles-Cros » [Wikipedia]. La récompense de 1957 a concerné une vingtaine de prix pour des enregistrements musicaux et dramatiques classés en plusieurs catégories, allant de la musique classique à la musique populaire. Jacques Brel a gagné dans la catégorie “chanson de variété”. (Foto Jack de Nijs pour Anefo)

Lees verder “65 jaar geleden: Jacques Brel wint “le grand prix du disque”” →

Veertig jaar geleden: de tijd dat ze me Jackie noemden

Veertig jaar geleden: de tijd dat ze me Jackie noemden

« Brel is zeker Beethoven niet, en ook niet Goethe, maar ik zou het fijn vinden te weten dat wat ik doe op mijn terrein even goed is als wat hij doet op het zijne. Striptekenen mag dan al geen kunst zijn, binnen het domein van de ontspanningsmedia schat ik het vrij hoog, even hoog als chansons ». Aan het woord is Charles « Snoopy » Schulz, duidelijk een serener man dan platenhandelaar Jo Van Eetvelde die met Vlaamse fierheid verklaart : « Ik verkoop liever en beter Vader Abraham en zijn smurfen dan Meneer Brel ».

Lees verder “Veertig jaar geleden: de tijd dat ze me Jackie noemden” →