Wouter Vloebergh wordt 75…

Wouter Vloebergh wordt 75…

Gisteren is Wouter Vloebergh, mijn vroegere hoofdredacteur bij De Voorpost, 75 jaar geworden. Hoe kon ik dit over het hoofd zien?!?! Laat ik dit maar gauw goedmaken. (Op bovenstaande foto, genomen t.g.v. de voorstelling van de film “Boys” in Temse, staat hij uiterst rechts. Naast hem staat regisseur Jan Verheyen, daarnaast burgemeester Luc De Ryck en ikzelf sta uiterst links. Ook Verheyen en De Ryck waren medewerkers van De Voorpost.)

Lees verder “Wouter Vloebergh wordt 75…”

Hebjetgezien? (1)

Hebjetgezien? (1)

Morgen zal het al 35 jaar geleden zijn dat ik als lid werd aanvaard door de Vereniging van Vlaamse Televisie- en Radiopers (*). Dat was dan op basis van mijn werk op De Rode Vaan, waar de televisierubriek eigenlijk in handen was van Lode De Pooter, maar ik moest soms inspringen als er b.v. voetbal was, want dat wilde Lode voor geen geld missen. En natuurlijk ook voor televisieprogramma’s die met mijn “pop & pap“-rubriek te maken hadden.

Lees verder “Hebjetgezien? (1)”

Veertig jaar geleden: première van "De Witte"

Veertig jaar geleden: première van "De Witte"

Ik dacht dat ik geen enkele bijdrage van Jan Verheyen in “De Voorpost” meer in huis had, maar – verrassing! – ik vind hier in mijn paperassen nog een tamelijk groot overzichtstuk over de Belgische filmsituatie in 1980, getoetst aan de release van Robbe de Herts “De Witte”. Ik hoop dat Jan er geen bezwaar tegen heeft dat ik het hier afdruk, want ik heb heel wat tijd gestoken in het corrigeren van de scan die allesbehalve eenvoudig was…

Lees verder “Veertig jaar geleden: première van "De Witte"”

De Voorpost (1975-1989)

De Voorpost (1975-1989)

Het is al dertig jaar geleden dat het regionale weekblad “De Voorpost”, waarvoor ik eind van de jaren zeventig graag heb geschreven, opging in de grote concurrent “Het Vrije Waasland”, wat eigenlijk het einde betekende van het blad. Het ergste is dat ook hier weer het internet zwaar in gebreke blijft. Ik heb b.v. nergens kunnen vinden wanneer De Voorpost werd opgericht. Over de Aalsterse editie heb ik gevonden dat deze van 1973 tot 1992 liep en daarom had ik oorspronkelijk die “geboortedatum” maar overgenomen, al is dit allerminst vanzelfsprekend. De drie edities van De Voorpost (er was er ook nog één in Dendermonde) bestonden namelijk los van elkaar (al verschenen mijn muziek- en televisierubriek wel in de drie edities) en kunnen dus ook heel makkelijk in verschillende jaren tot stand gekomen zijn. En dat klopt ook want hoofdredacteur Wouter Vloebergh wist me te vertellen dat de editie Waasland eind januari 1975 is begonnen…
Lees verder “De Voorpost (1975-1989)”

Veertig jaar geleden: “Er zijn geen happenings meer”

Veertig jaar geleden: “Er zijn geen happenings meer”

Eilaas, bovenstaande gevleugelde woorden zijn niet van mij, maar van de gekende miskende dichter Van Bieskul, die op de “poëziehappening” van Vers in de Sint-Niklase Normaalschool op 12 oktober 1979 achteraan in de zaal alweer miskend zat te wezen (dus dat zat weer snor, zoals de foto uit de beeldbank van de stad Sint-Niklaas – zelfs van veertig jaar later – bewijst). Inderdaad bezorgde het ook mij gekrulde tenen toen de “happening” werd ingezet door drie heren in witte kiel (waarvan één op de fiets) die uit een ijskast een exemplaar van de eerste aflevering van “Vers” haalden onder het motto “Vers houdt het hoofd koel”.
Lees verder “Veertig jaar geleden: “Er zijn geen happenings meer””

“Maar kind toch, wat zeg je nu”: eindelijk een voorstelling zoals het hoort!

“Maar kind toch, wat zeg je nu”: eindelijk een voorstelling zoals het hoort!

Anita Daldini moet wel erg zeker geweest zijn van haar stuk (twee betekenissen). Ze wilde per sé dat de bikkelharde criticus van De Voorpost, die toch al menig poëzieprogramma heeft gekraakt (terecht natuurlijk), aanwezig was bij de première van “Maar kind toch, wat zeg je nu!”, een collage van gedachten en prozafragmenten rond het kind (1979 is het Jaar van het Kind, of wist je dat nog niet?), gebracht door haar leerlingen van de klas Voordracht van de Stedelijke Muziekacademie van Sint-Niklaas, bijafdeling Temse. En laat ik het maar meteen verklappen: het is een bijzondere meevaller geworden.

Lees verder ““Maar kind toch, wat zeg je nu”: eindelijk een voorstelling zoals het hoort!”

Vijf jaar geleden: Raoul De Graeve opgenomen in de Orde van de Wase Raap

Vijf jaar geleden: Raoul De Graeve opgenomen in de Orde van de Wase Raap

Morgen zal het al vijf jaar geleden zijn dat Raoul De Graeve, mijn vroegere fotograaf bij De Voorpost (op de foto poseert hij rechts naast hoofdredacteur Wouter Vloebergh in het midden en links burgemeester Luc De Ryck, eveneens een oud-Voorpost-redacteur en vermoedelijke auteur van onderstaande tekst), werd opgenomen in de Orde van de Wase Raap Daarmee is hij toegetreden tot wat heet ‘de toeristische adel van het Waasland’.
Lees verder “Vijf jaar geleden: Raoul De Graeve opgenomen in de Orde van de Wase Raap”

Wordt het Jacques Bel of Jacques Bril?

Wordt het Jacques Bel of Jacques Bril?

Lode De Pooter schreef zijn televisiekritieken voor De Rode Vaan dikwijls op wat wij de “buitenlandredactie” noemden, zijnde een café halverwege de redactie en de drukkerij. En dat was nog niet het ergste, hij gebruikte daarvoor soms gewoon bierviltjes. Dat moest uiteraard soms tot vergissingen leiden bij de zetters. Aangezien hij het meest vertrouwd was met het handschrift van Lode, werden diens teksten meestal gezet door een zekere Jozef. En op een bepaalde dag slaagde deze erin het woord “snapshots” om te toveren tot “snowboots”, je moet er maar opkomen! Later werd een “snowboot” in het idiolect van De Rode Vaan dan ook gewoon een synoniem voor een zetfout. Zelf had ik het meest last van “snowboots” bij De Voorpost (bij De Rode Vaan kon ik meestal mijn eigen teksten in drukproef nalezen). Een beroemde is b.v. “Klassiek ochtendorkest met het Corbetta-ensemble”. Voor zover u zich zou afvragen wat een ochtendorkest is (zoiets als een ochtenderectie?), er moest gewoon “ochtendconcert” staan. En er maakten drie leden deel uit van het Corbetta-ensemble: Guido Hulsens op blokfluit, Piet Stryckers op viola da gamba en Peter Pieters op bankgitaar. En wat is een bankgitaar? Gewoon, een barokgitaar. In mijn wekelijks televisierubriekje Hebjetgezien kon ik het op een bepaald moment dan ook niet laten om hiermee de draak te steken onder de titel: “Wordt het Jacques Bel of Jacques Bril?”

Lees verder “Wordt het Jacques Bel of Jacques Bril?”