Walerian Borowczyk (1923-2006)

Walerian Borowczyk (1923-2006)

Het zal morgen ook al vijftien jaar geleden zijn dat de Poolse cineast Walerian Borowczyk is overleden. Deze Poolse regisseur heeft vooral in Parijs een zekere cult-following op gang gebracht met tekenfilms als “Renaissance” en “Le théâtre de Monsieur et Madame Kabal” (1967), een tekenfilm voor volwassenen. Deze surrealistische prent, waarin de vrouw zich als een echte duivelin laat kennen, is de voorbode van een groot talent dat zich aankondigt in speelfilms als “Goto, l’île d’amour” en “Blanche” (1971) met Michel Simon als een oude Franse graaf uit de 13de eeuw, die in een afgelegen kasteel woont met zijn jonge echtgenote Blanche (Ligia Branice) en zijn zoon uit een eerste huwelijk (Georges Wilson). Deze is stiekem verliefd op z’n mooie stiefmoeder. Omwille van dit thema en ook omwille van latere films van Borowczyk gaat men er wel eens van uit dat dit een “erotische” film is. Buiten een badscène in het begin valt er op dat vlak echter helemaal niets te beleven. Met “Les contes immoraux” (1973) begeeft hij zich echter zeer doelbewust op het vlak van het voyeurisme.

Lees verder “Walerian Borowczyk (1923-2006)”

Pauline Lafont (1963-1988)

Pauline Lafont (1963-1988)

Gisteravond naar “L’été en pente douce” gekeken, een film van Gérard Krawczyk uit 1987. Daarbij was ik vooral onder de indruk van Pauline Lafont in de vrouwelijke hoofdrol. Ik zal maar onmiddellijk toegeven dat het niet zozeer omwille van haar acteerprestatie was, maar eerder omwille van, laat ik maar zeggen, de ongedwongen manier waarop ze de talenten die haar door de natuur waren toebedeeld ten toon spreidde. Een beetje zoals haar moeder, Bernadette Lafont (1938-2013), kom. Haar tegenspeler Jacques Villeret zegt het een aantal keren in de film: “C’est la nature!” Wist ik veel dat amper een jaar later een vreselijk drama zou gebeuren…

Lees verder “Pauline Lafont (1963-1988)”