Jean-Paul Belmondo (1933-2021)

Jean-Paul Belmondo (1933-2021)

De Franse acteur Jean-Paul Belmondo is gisteren bij hem thuis in Parijs overleden. De laatste jaren kwam hij vooral in het nieuws door zijn liefdesleven met een Vlaamse dame die niet helemaal onbesproken is, maar Wikipedia zwijgt daarover zedig, dus dat zal ik dan ook maar doen, want eigenlijk interesseren die liefdeshistories me helemaal niet.

Lees verder “Jean-Paul Belmondo (1933-2021)”

Pauline Lafont (1963-1988)

Pauline Lafont (1963-1988)

Gisteravond naar “L’été en pente douce” gekeken, een film van Gérard Krawczyk uit 1987. Daarbij was ik vooral onder de indruk van Pauline Lafont in de vrouwelijke hoofdrol. Ik zal maar onmiddellijk toegeven dat het niet zozeer omwille van haar acteerprestatie was, maar eerder omwille van, laat ik maar zeggen, de ongedwongen manier waarop ze de talenten die haar door de natuur waren toebedeeld ten toon spreidde. Een beetje zoals haar moeder, Bernadette Lafont (1938-2013), kom. Haar tegenspeler Jacques Villeret zegt het een aantal keren in de film: “C’est la nature!” Wist ik veel dat amper een jaar later een vreselijk drama zou gebeuren…

Lees verder “Pauline Lafont (1963-1988)”

340 jaar geleden: stichting van de “Comédie-Française”

340 jaar geleden: stichting van de “Comédie-Française”

Het is vandaag 340 jaar geleden dat Lodewijk XIV de Comédie-Française heeft gesticht, première troupe de théâtre permanente de France. La Comédie-Française rassemble deux troupes de théâtre rivales : celles de l’hôtel de Bourgogne et de l’hôtel Guénégaud. Cette dernière résulte de la fusion de l’Illustre-Théâtre de Molière et du théâtre du Marais. Le roi use de son pouvoir pour mettre fin à la concurrence stérile entre ces troupes qui les porte à jouer parfois en même temps les mêmes pièces et à se voler les comédiens à la mode.

Lees verder “340 jaar geleden: stichting van de “Comédie-Française””

Thomas-Simon Gueullette (1683-1766)

Thomas-Simon Gueullette (1683-1766)

Een overgangsfiguur tussen Molière en Beaumarchais (en een tijdgenoot van Marivaux) is Thomas-Simon Gueullette (1683-1766). Als zoon van een procureur des konings wordt hij in 1709 zelf substituut en dit ambt zal hij zo’n vijftig jaar lang bekleden. Hij wordt een echte autoriteit op het vlak van de bestrijding van de criminaliteit onder het Ancien Régime. Toch kan hij op een grote sympathie rekenen, want blijkbaar leefde hij getrouw naar zijn aan Horatius ontleend devies: “Dulce est desipere in loco” (het is aangenaam op deze plek gek te doen).

Lees verder “Thomas-Simon Gueullette (1683-1766)”