Het Evangelie volgens de Lukas (11): een officiële journalistenkaart is geen vodje papier

Het Evangelie volgens de Lukas (11): een officiële journalistenkaart is geen vodje papier

Al zijn er steeds meer “demokratisch” geleide landen die daar lak aan hebben. De cijfers spreken voor zich. In 2020 zijn “maar” 50 joernalisten gedood bij het uitoefenen van hun taak (twee ervan door een ongeval). Maar 84 % van de slachtoffers werden bewust en gericht omgebracht, een stijging met 21 % tegen 2019, toen er 53 joernalisten omkwamen. En, zo zocht Reporters zonder Grenzen uit, liefst 34 van die 50 vonden de dood in landen die officieel in vredestijden leven. Het gaat dan om Marokko, India, en vooral Mexico. De redenen lopen vaak gelijk: het zijn onderzoeksjournalisten die corruptie blootleggen, milieuschandalen aankaarten, of de sporen natrekken van de georganiseerde misdaad.

Lees verder “Het Evangelie volgens de Lukas (11): een officiële journalistenkaart is geen vodje papier”

Het Evangelie volgens de Lukas (5)

Het Evangelie volgens de Lukas (5)

Santamadolla

Fawlty Towers bestaat. Het ligt op de Plaza Mayor van Olmedo. Olmedo, que? Olmedo Castilië, niet Olmedo Sardinië. De Mudejarstad, waar Lope de Vega zijn Caballero liet ronddraven. (Foto Pinterest)

Olmedo is het verdorde Saint-Malo van Spanje. Er is niets echt aan. Kunstmatige wallen en stadspoorten, witgekalkte kerken, zelfs de ooievaars op de Iglesia San Andres zijn van een valser soort dan in Segovia of Salamanca. Als ultiem symbool van die farizeeërslyriek prijkt er een borstbeeld van Bartolomé de las Casas, de opperkerstenaar van Westelijk Indië. Olmedo geeft zijn ware aard maar prijs als je het korte straatje doorloopt van de Plaza Santa Maria, waar Bartolomé zijn kalotje keert naar de gelijknamige tempel en recht door de ramen kijkt van het klooster Onze Moeder van de Merced Calzada, naar de markt. Rechts is er een piepklein tabakswinkeltje. Er staat een uitgeknepen besje achter de toog. Maar wie de deur opentrekt, wordt ter plekke neergebliksemd. De walm van schimmel en een nooit geleste ondergrond nagelt je aan de grond. Dit is de geur van de echte hel, niet die van de verbeelding, maar die van de eeuwige allergie. Stofmijt en vocht, ze zijn de erfzonde voor de mens die zijn heil moet zoeken in drank en sigaren. Op de markt zelf, blijkt het tabacosvrouwtje maar de helleveeg te zijn, de wachtster aan de poort van de ware straf. Het pleintje ziet er redelijk rustig uit, het is duidelijk heraangelegd, om de weg niet te versperren naar de koninklijke kanselarij. Het stadhuis is met lage bogen simpel en opgelapt. Wie evenwel ooit de neiging voelt opkomen om schuin rechts het plaatselijke dorpscafé binnen te gaan, hij kere op zijn stappen terug. Want wie binnengaat is verloren. De kastelein loenst eerst minutenlang naar de vreemdeling die het waagt zijn florissant doeninkje binnen te dringen. Hij zet de kleremuziek nog wat luider, op twee schermen dansen Iberische lolita’s op covers van housegeknede smartlappen, Wham, Spandau Ballet, de voorbije eeuwen bepalen nog nadrukkelijk de zwarte ziel van Olmedo.
Lees verder “Het Evangelie volgens de Lukas (5)”

Het Evangelie volgens de Lukas (4)

Het Evangelie volgens de Lukas (4)

Het leven is een lekke waterpijp

Hola ! En hoe zou het nog met Broeder Leider van de Revolutie zijn ? Met de tijger van Tobroek, de fennek of spitsorige zandvos uit Fezzan, de dolle hond van Noord-Afrika zoals Reagan het ooit fijnzinnig formuleerde, het genie van de Akakus, het rommelend Woestijnorakel, Allahs eigen stuntman ? Moeammar dus, Kadhafi, de ijzeren kolonel, science-fiction schrijver, diepe denker, en bevrijder der onderdrukte dompelaars. Goed, met uw welnemen, maar niet zonder zorgen.
Lees verder “Het Evangelie volgens de Lukas (4)”

Het Evangelie volgens de Lukas (3)

Het Evangelie volgens de Lukas (3)

Mijn halve oorlog

Ik weet niet wat voor mij de grootste schok is geweest, enkele maanden na het uitbreken van de oorlog tussen Servië en Kroatië. De aanblik van het kompleet verwoeste Nustar. De ontdekking van een tank met zes verkoolde lijken. De gruwelverhalen van de vluchtelingen uit Vukovar. De moord op een Japans journalist, de keel overgesneden in een huis waar ik de volgende dag zelf stond. Verlaten. De mijnenvelden van Murvica. Zwartrokken die alleen oog hadden voor hun gevelde kerktoren, maar niet voor de vrouwen die in de brisantbommen bleven. Of de dwaze kinderen die in Kroatië twee, in Servië drie vingers opsteken, futiele symbolen van een ingebeelde overwinning die hen recht naar de hel voert. Lees verder “Het Evangelie volgens de Lukas (3)”

Het Evangelie volgens de Lukas (2)

Het Evangelie volgens de Lukas (2)

De Lul van de Karpaten

Eén keer heb ik de slaap der rechtvaardigen geslapen. In het bed van Nicu Ceaucescu, het steengruis dat eindeloos draaide rond zijn vader, het vermeende Hemellichaam. Liefst in een snelle Duitse Mercedes. Geen kwaad woord van het bed. Ik heb er prinsheerlijk in geslapen, kort na het afknallen van Ceaucescu senior en de ijsheks Elena. Lees verder “Het Evangelie volgens de Lukas (2)”

Het Evangelie volgens de Lukas (1)

Het Evangelie volgens de Lukas (1)

Vandaag begroet ik Lukas De Vos als nieuwe gastcolumnist. Lukas is bij het grote publiek vooral gekend van de VRT-nieuwsdienst, ikzelf heb hem in het begin van de jaren zeventig leren kennen in de Germaanse. Lukas is niet de eerste gastschrijver op mijn blog, hij is wel de eerste die dit doet met een aantal persoonlijke columns. Het spreekt vanzelf dat ik het niet altijd honderd procent eens ben met wat hij (of iemand anders in die hoedanigheid) schrijft, zulke eenstemmigheid kan men immers nauwelijks verwachten…

Mijn kleine oorlam

Klein is de naam. Ik keek op. Zijn grijze ogen blonken geel. Gelogen, dacht ik. Het maakte dezelfde avond niks meer uit. Klein alias lag op zijn buik, er zaten een viertal nette, zwart geronnen gaatjes in zijn rug. Hij zeverde nog wat rozig schuim. Longen kapot, geen hoop meer. De vermoeide heelmeester, muts half weggeschoven, mondmaskertje omlaaggetrokken, zag een leven onder zijn handen uiteenkruien. Een lillend hoopje kwik uiteenstuiterend in duizenden uitzinnige bulletjes. De geur van het slachthuis, formol en bloed. Ondergronds, ziekenhuis in Zadar. Mannen van de vuilniskar, te vet, te stoer, te veel slivovitsj. En te dood. Wat in de operatiezaal werd binnengegooid, was heen. Anderen lagen te kermen in een aanpalend zaaltje, zes te jonge jongens, meer branie dan verstand, meer hulpeloos dan weerloos. Eentje ijlde om zijn moeder, greep mijn hand en wou ze niet meer loslaten. Tien minuten lang heb ik gepraat, wat ik kwam doen, waarom ik daar stond, in potjesduits. Niemand maalde erom, ook de geknakte jongens niet. Ze begrepen nauwelijks wat ik zei. Maar er was iemand die er was. Waar hij ook vandaan kwam.
Lees verder “Het Evangelie volgens de Lukas (1)”