De honderd beste elpees van de seventies

De honderd beste elpees van de seventies

Aangezien deze week op Radio 2 in het teken staat van de jaren zeventig, wil ik daar ook mijn steentje toe bijdragen. In De Voorpost gaf ik bij het begin van het nieuwe decennium (“tachtig wordt prachtig”) net als zowat iedereen een overzicht van de popmuziek in de jaren zeventig. Ik deed dit onder andere door voor elk jaar mijn persoonlijke top tien van elpees te publiceren. Ik geef ze hier graag opnieuw, zij het – moet ik toegeven – hier en daar een beetje aangepast.
Lees verder “De honderd beste elpees van de seventies”

Jacky Huys (1951-1998)

Jacky Huys (1951-1998)

Ik mag “in mijn tijd” dan al tal van mensen geïnterviewd hebben, zelf ben ik slechts één keer geïnterviewd. En dat was door rockjournalist Jacky Huys, die vandaag precies twintig jaar geleden is overleden. Voor De Morgen uiteraard, maar helaas ben ik het interview zelf kwijtgespeeld (mijn fifteen minutes of fame verkwanseld!). Ik weet nog wel dat het over mijn voordrachtencyclus “Muziek en maatschappij” ging, waaraan hij in de Gentse editie (in Elcker-Ik dus) zelfs nog heeft meegewerkt, met name aan het onderdeel “punk“.
Lees verder “Jacky Huys (1951-1998)”

Doc Pomus (1925-1991)

Doc Pomus (1925-1991)

Vandaag is het precies vijfentwintig jaar geleden dat Jerome Solon Felder, beter bekend als Doc Pomus, is overleden. De blanke Jerome Felder begon onder de naam Doc Pomus als blues singer: “his stage name wasn’t inspired by anyone in particular, he just thought it sounded better for a blues singer than the name Jerry Felder did.” (Wikipedia). Hij trad op in verscheidene clubs in en rond New York City, zoals op onderstaande foto in The Pied Piper met Uffe Bode, Sol Yaged, John Levy and Rex William Stuart in 1947. Als je goed kijkt, zie je dat Pomus op krukken optreedt, want als kind had hij polio gehad. Hij zou uiteindelijk zelfs in een rolstoel belanden, nadat hij bovenop zijn ziekte ook nog in een ongeval was betrokken geraakt (some guys have all the “luck”). De tragiek van zijn handicap zou de aanleiding vormen voor zijn grootste succes, “Save the last dance for me”. Deze cynische tekst slaat namelijk op zijn huwelijksfeest, waarbij hij noodgedwongen de gasten met zijn kersverse vrouw moest zien dansen.
Lees verder “Doc Pomus (1925-1991)”