Het Frans Masereelfonds bleef 45 jaar geleden de maneuvers van Rika De Backer rond “De Brakke Grond” (het Vlaamse “cuituurpaleis” in Amsterdam) op de voet volgen. Zo deelden zij het volgende mee : « De berichten die ons vandaag “uit doorgaans goed ingelichte bron” bereikten grenzen aan het ongelooflijke zodat we nogmaals oproepen aan de beleidsverantwoordelijken en verkozenen om klaarheid te brengen in deze miljoenenzaak. Waarover gaat het: ongeveer twee maand terug werden bij diverse sectoren van het Ministerie van Cultuur de subsidies en betalingen geblokkeerd. Zo onder andere ook bij de Dienst Monumentenzorg waar in een eerste fase ongeveer 100 miljoen fr. werd geblokkeerd, en in een tweede fase hiervan ongeveer één derde definitief werd afgeroomd. Dit alles met als doel de schulden voor de Brakke Grond in te lossen. Dat dergelijke blokkeringen niet zonder gevolg blijven is vrij logisch ! Voor de dienst Monumentenzorg betekent dit een vertraging van aan gang zijnde werken, herneming van dossiers en prijzen en natuurlijk voor de interne dienst een enorme werkverspilling. Voor andere sectoren is gaan lenen bij de banken de enige uitkomst. » En zo wordt de afbraak van de cultuursector met de dag schrijnender. (*)
Lees verder “45 jaar geleden: De Brakke (af)Grond”Categorie: minibrokjes
45 jaar geleden: beestigheden
De streek van Emilia in Noord-Italië teert vooral op z’n varkensteelt. Dat moet gevierd worden ! Acht weken lang zal het varken dan ook in het middelpunt van de belangstelling staan. En dat via tentoonstellingen, lezingen, filmvoorstellingen (de Belgische film « Vase de noces » over een man die met een varken vrijt, mag dan zeker niet ontbreken vinden wij) en natuurlijk mogen ettelijke feestmalen niet op het menu ontbreken. Die staan dan wel in het teken van « de hechte vriendschap tussen mens en varken », maar of het varken het daar in dat laatste geval mee eens is, betwijfelen we…
Lees verder “45 jaar geleden: beestigheden”45 jaar geleden: het rijk der fabeltjes
Voor sommigen zijn de uitspraken als « alle werklozen zijn luiaards » en « wie wil werken, kan ook werken » nog niet naar het rijk der fabeltjes verwezen. Misschien kan dit berichtje dan de doorslag geven: in Dendermonde werd na Antwerpen een tweede job-infobeurs georganiseerd door de RVA. Niet minder dan tweeduizend werkzoekenden kwamen erop af, waarvoor echter slechts vierhonderd jobs ter beschikking stonden!
Lees verder “45 jaar geleden: het rijk der fabeltjes”45 jaar geleden: geen prijzen voor doppers!
Op zijn eigen aangeven heb ik in 1980 nog een minibrokje gemaakt over mijn vroegere fotograaf bij De Voorpost, Henri Codenie (op de foto van het bestuur van de Wase Persclub van dat jaar staat hij op de voorste rij als tweede van rechts, hij dekt mijzelf gedeeltelijk af). Ik wilde graag ingaan op zijn verzoek omdat het probleem dat hij aankaartte ook mezelf een beetje aanbelangde, zoals mag blijken uit het vervolg van de tekst…
Lees verder “45 jaar geleden: geen prijzen voor doppers!”Maurice Burton wordt zeventig…
De Engelse gewezen pisterenner Maurice Burton viert vandaag zijn zeventigste verjaardag. In 1981 schreef ik over hem een “minibrokje” in De Rode Vaan.
Lees verder “Maurice Burton wordt zeventig…”Jef Anthierens (1925-1999)
Het is vandaag ook precies honderd jaar geleden dat Jef Anthierens, de oudste telg uit de Anthierens-journalistendynastie, werd geboren. Jef Anthierens is zo weer typisch iemand die door het internet totaal vergeten is, toch wat foto’s aangaat. Vandaar dat ik het moet stellen met een afbeelding van zijn boek “Bidsprinkhanen”. Wie mij dus een foto kan bezorgen, zal ik zeer dankbaar zijn.
Lees verder “Jef Anthierens (1925-1999)”45 jaar geleden: de vrouw in onze maatschappij
In de interessante vormingscyclus over de positie van de vrouw in onze maatschappij in De Sfinks te Boechout kwam 45 jaar geleden het gebruik (misbruik) van de vrouw in de reclame aan bod.
Lees verder “45 jaar geleden: de vrouw in onze maatschappij”45 jaar geleden: seks, seks en nog eens seks!
En als ik u onder deze titel nu eens de theorie van de meerwaarde zou inlepelen ? Dan zou u zich allicht voelen als de schlemiel die zich heeft laten vangen aan een pseudo-Hamilton kaft, waarop een meisje haar naaktheid wiegelt voor de zacht-belichte spiegel (om Paul Van Ostaijen te parafraseren), en die dan in de verantwoording te lezen krijgt : « In de gekozen verhalen ( … ) wordt de erotiek uitgetild boven het puur seksuele en reikt veelal naar een groter geluk. » Die denkt dan : « Jéézes ! Nu kun je al geen boek meer kopen met een titel als Beroemde erotische verhalen en met zo’n kaft zonder er een zedenpreek op de koop toe bij te moeten nemen. » En inderdaad, het boek is een bloemlezing van de werken die traditioneel als erotisch staan gebrandmerkt (Boccaccio, Aretino, Bandello, enz.) en het zijn slechts uitschieters als Frank Harris, Sybil Claiborne en de vrijmoedige legenden uit Afrika die het geijkte en welhaast vervelende patroon kunnen doorbreken. (Loek Polders, red., Beroemde erotische verhalen, Elsevier, 311 blz., gebonden)
Lees verder “45 jaar geleden: seks, seks en nog eens seks!”45 jaar geleden: Neurosong
In 1979 werd Micha Marah door de BRT intern uitgekozen om België te vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival van dat jaar in Jeruzalem. Tijdens de Belgische preselectie op 3 maart 1979 zong ze drie liedjes: Mijn dagboek, Comment ça va en Hey nana. Het laatste werd gekozen als de uiteindelijke inzending. Marah verfoeide het liedje echter en dreigde zich terug te trekken. De situatie dreigde te escaleren toen ze Hey nana als plagiaat wilde laten aanmerken met de bedoeling het te diskwalificeren. Koorzangeres Nancy Dee werd benaderd als vervangster. Uiteindelijk reisde Micha Marah toch af naar Israël, waar zij op 31 maart 1979 het gewraakte liedje zong. Ze eindigde er als 18de en gedeelde laatste. Daarna wilde ze Hey nana nooit meer zingen. Haar versie verscheen ook niet op plaat. Op verzoek van Milo Decoster (Barclay) bracht componist Charles Dumolin de versie wel uit. Ikzelf was zo dom om me in mijn televisierubriek in De Voorpost met deze onverkwikkelijke affaire te bemoeien…
Lees verder “45 jaar geleden: Neurosong”45 jaar geleden: de “Minibrokjes”
De “Minibrokjes”, kleine, liefst geestige berichtjes op de laatste pagina van De Rode Vaan, bestonden al toen ik er begon te werken. Het was nog een erfenis van “Olie en azijn”, de rubriek van Vic Van Saarloos. Principieel waren ze “groepswerk” en ze werden dus ook niet ondertekend. Toch moet er iemand de eindverantwoordelijkheid dragen (als er b.v. te weinig “inzendingen” zijn, kan men moeilijk een blanco pagina brengen) en dat werd ik dan.
Lees verder “45 jaar geleden: de “Minibrokjes””








