Veertig jaar geleden: de nacht van de bolle akkers en de holle woorden

Veertig jaar geleden: de nacht van de bolle akkers en de holle woorden

Het succes van Guido Lauwaerts « Nachten van de Poëzie » zat eigenlijk in extra-poëtische elementen. Ik moet mij dus verontschuldigen bij de lezers die op basis van mijn stukje van veertien dagen geleden welgemutst naar de Leopoldlaan togen en er met een slaapmutsje vandaan kwamen (onze fotograaf heeft een viertal van dergelijke « aandachtige luisteraars » voor de eeuwigheid vastgelegd en misschien vind je één of meer daarvan wel terug op deze pagina). Door mijn schuld, dus, door mijn schuld, door mijn allergrootste schuld. Daniel De Smet zei het reeds in zijn inleiding op het stadhuis dat ik (en mijn collega’s ook een beetje natuurlijk) hem een pad in zijn korf had gezet. Ik dacht eerst dat hij die klasfoto bedoelde, maar het bleek dat wij door onze propaganda te veel belangstellenden hadden gelokt, zodat De Smidse fluks geruild moest worden tegen een « omgetoverde » sporthal.
Omgetoverd was wel het woord. Door het samenbrengen van kaarsenhouders uit één of andere kerk, andere kaarsen deze keer in lege wijnflessen (afkomst onbekend) en een soort van visnetten om de zaak af te ronden (letterlijk), kreeg je een « onbestemd gevoelen ». Vooral dan wanneer de lichten gedoofd werden en onze ogen het enkel met de kaarsen moesten redden. Ik verdenk de organisatoren er sterk van op dit gebied onder één hoedje te hebben gespeeld met de opticiens van Sint-Niklaas! (Als er anderen zijn die beweren dat « Bolle akkers » eigenlijk een protest is tegen de ruilverkaveling, dan mag ik ook wel eens een boude opmerking plaatsen.)
Lees verder “Veertig jaar geleden: de nacht van de bolle akkers en de holle woorden”

Ter gelegenheid van Gedichtendag: Miguel Declercq

Ter gelegenheid van Gedichtendag: Miguel Declercq

De bijbel en poëzie, daar is het gewone volk gevoelig voor.” Aldus priester-dichter Anton van Wilderode toen ik hem bij leven en welzijn ging interviewen. Maar met alle respect voor mijn en bijvoorbeeld ook Tom Lanoye’s leermeester, dat vond ik eigenlijk toch echte “kalotenpraat”. Ik sluit mij eerder aan bij Hugo Claus als die beweert: “Iedereen schrijft gedichten als hij zestien is, alleen de naïevelingen gaan gewoon door.”
Lees verder “Ter gelegenheid van Gedichtendag: Miguel Declercq”

Anton van Wilderode, leraar in de letteren

Anton van Wilderode, leraar in de letteren

Op woensdag 14 november 2018 vindt in het KANTL Gent, Academiegebouw, Koningstraat 18, 9000 Gent, een colloquium plaats met als thema “Anton van Wilderode, leraar in de letteren”. Gratis inschrijven kan door te bellen (09 265 93 40) of te mailen naar het secretariaat van de KANTL (secretariaat@kantl.be).
Programma:
14.00 u. Verwelkoming
14.05 u. Dirk de Geest (KULeuven): Anton van Wilderode, de laatste der priester-dichters?
14.40 u. Erik Spinoy (ULiège): Vaderbinding? Moederbinding? Van Wilderode als identificatiefiguur.
15.15 u. Annemarie Estor leest voor.
15.30 u. Koffie
16.00 u. Johan van Iseghem (KULeuven): ‘De dubbelfluit’ in het licht van de literatuurdidactiek toen en nu.
16.35 u. Wim Verbaal (UGent): Vertolker? Vertaler? Dichter? De klassieken in de woorden van Van Wilderode.
17.10 u. Annemarie Estor leest voor.
17.25 u. Slotwoord en receptie

Als inleiding bied ik u dit literatuuroverzicht aan, dat voornamelijk gebaseerd is op wat Anton van Wilderode hierover verkondigde aan een stelletje pubers op de schoolbanken van het college van Sint-Niklaas. Dat belet echter niet dat er hier en daar een persoonlijke touch werd gegeven.

Lees verder “Anton van Wilderode, leraar in de letteren”

Anton van Wilderode (1918-1998)

Anton van Wilderode (1918-1998)

“Twintig jaar geleden overleed Anton Van Wilderode. Precies 100 jaar geleden werd hij geboren. 2018 is terecht een Van Wilderode-jaar. Hij was tijdens zijn leven Vlaanderens’ meest populaire dichter: wie zijn talrijke dichtbundels opnieuw ter hand neemt begrijpt waarom. Zijn poëzie is begrijpelijk en zangerig, volksverbonden en universeel verbindend. In jambische ritmen en rijmen proeven zijn verzen als muziek in de mond. Zijn verbondenheid met zijn Vlaamse volk drukte hij uit in zijn prachtige IJzerbedevaartgedichten en in gelegenheidspoëzie voor tal van mensen uit het land van zijn gelukkige kindertijd: het Waasland dat hij in weemoed bezingt. In spiegelbeeld bezingt hij eveneens de wereld die hij bereisde, met in het centrum de ‘Oever van Hellas’. In meer dan 1000 gedichten opent ‘de Waaslandse Vergilius’ een Europees universum dat in zijn inhoudelijke rijkdom en zijn weergaloze taalmuziek als ‘poedersneeuw’ blijft neerdwarrelen en schitteren in de geesten van zijn lezers, gisteren, vandaag en morgen. Over dit alles wil ik graag nader ingaan in mijn persoonlijke benadering van deze dichter en vriend op dinsdag 6 november 2018 om 20 u. in de Mariakring, O.L.Vrouwkerkplein 8, 9200 Dendermonde.” Was getekend: Harold Van de Perre. Deelname : € 7 ; Davidsfonds-, Okraleden en vrienden van CC Belgica : € 5 ; studenten : € 2.
Lees verder “Anton van Wilderode (1918-1998)”

Vijftig jaar geleden: een gedicht (sic)

Vijftig jaar geleden: een gedicht (sic)

De bijbel en poëzie, daar is het gewone volk gevoelig voor.” Aldus priester-dichter Anton van Wilderode toen ik hem bij leven en welzijn ging interviewen. Maar met alle respect voor mijn en bijvoorbeeld ook Tom Lanoye’s leermeester, dat vond ik eigenlijk toch echte “kalotenpraat”. Ik sluit mij eerder aan bij Hugo Claus als die beweert: “Iedereen schrijft gedichten als hij zestien is, alleen de naïevelingen gaan gewoon door.” Vandaar dat hierboven het enige gedicht staat dat ik uit die periode heb bewaard, en dan nog enkel omdat Johan de Belie het wel “wijs” vond.

Tom Lanoye wordt zestig…

Tom Lanoye wordt zestig…

Vandaag viert Tom Lanoye (op bovenstaande foto te zien tijdens zijn lezing voor het L.P.Boongenootschap) zijn zestigste verjaardag.

“Tom Lanoye schrijft prachtige boeken,” schreef Frederik Serneels uit Antwerpen in Het Nieuwsblad van 11 september 2013. “Maar hij is ook hét prototype van de multiculturele, antikapitalistische, links-correcte intellectueel die kankert op de verzuurde, onverdraagzame, rechtse Vlaming. Zelf heeft hij een prachtig huis in een wijk in Antwerpen waar amper allochtonen wonen. Hij verblijft meer dan drie maanden per jaar in zijn buitenverblijf in Zuid-Afrika. Hij heeft natuurlijk ook een vennootschap om minder belastingen te moeten betalen. Hoe zeggen ze het weer? Kijk vooral niet naar mijn daden?”
Tom Lanoye (Sint-Niklaas, 27 augustus 1958) voorstellen hoeft hier eigenlijk niet meer. Kent men hem niet als auteur dan op z’n minst toch als columnist of als performer, waarmee hij aansluiting zoekt bij orale literaire tradities. Alhoewel wij een groot gemeenschappelijk verleden hebben, was het toch pas in het begin van de jaren negentig dat ik een hele avond met hem op café ben geweest en we over vanalles en nog wat hebben gepraat. Ik was toen free-lance en omdat ik werd opgeëist door ander werk dat dichter op de actualiteit betrokken was, bleef de bandjes lange tijd onuitgetikt in mijn lade liggen. Toen ik het reusachtige werk uiteindelijk toch af had, vond Tom dat er te veel tijd was overgegaan en weigerde hij dat het alsnog zou worden gepubliceerd. Wat men hier dus kan lezen, is in geen enkel blad of tijdschrift verschenen.

Lees verder “Tom Lanoye wordt zestig…”