Veertig jaar geleden: rustpunten bij cerebraal engagement

Veertig jaar geleden: rustpunten bij cerebraal engagement

Vandaag is het veertig jaar geleden dat in de Expositiezaal van de Kredietbank te Sint-Niklaas op de Grote Markt de vernissage plaatsvond van een tentoonstelling van twee kunstenaars die op totaal verschillend vlak actief waren, zowel formeel als inhoudelijk. Het receptieve karakter van de olieverfschilderijen van Givette De Schaepdryver samenbrengen met geëngageerde van de keramiek van Franky Weyn (foto) werd dan ook door sommigen als storend ervaren. Persoonlijk vond ik deze combinatie ergens wel geslaagd omdat de stillevens van De Schaepdryver voor de nodige rustpunten zorgden bij het erg cerebrale werk ven Weyn.

Lees verder “Veertig jaar geleden: rustpunten bij cerebraal engagement”

Twintig jaar geleden: interview met Daan Van den Durpel

Twintig jaar geleden: interview met Daan Van den Durpel

Vandaag precies twintig jaar geleden interviewde ik Daan van den Durpel in Arca, omdat hij daar het stuk “U bent mijn moeder” van Joop Admiraal bracht. Het is een stuk, waarin een zoon afscheid neemt van zijn tachtigjarige, stervende, dementerende moeder. Beide rollen werden hierin gespeeld door Daan. Alhoewel het een zeer aandoenlijke vertoning was, werd het interview voorafgegaan door een slapstickachtig gebeuren.

Lees verder “Twintig jaar geleden: interview met Daan Van den Durpel”

Vijftig jaar geleden: première van “Het Gezag”

Vijftig jaar geleden: première van “Het Gezag”

Johan de Belie in het “woord vooraf” van zijn toneelstuk “Het Gezag”: “… dat dit stuk geen entertainment is maar een ideeënstuk. Leidende gedachte is het nutteloze, misdadige zelfs van een ongefundeerd gezag. In de slotscène blijkt dat niemand zonder gezag kan leven omdat slechts af en toe een originele geest opduikt, maar dat deze macht op een basis moet rusten die zichzelf kan verantwoorden. Bovendien blijkt ook dat gezag ondraaglijk is voor de machthebber, omdat hij in de fouten vervalt van zijn voorgangers. De idee is op het einde een vraag geworden tot het publiek: wat is gezag? waarop moet het berusten? hoe de machtsdrift tegengaan? (…) Het stuk speelt in geen bepaalde tijd (…) Niemand van de personages speelt een karakter, het zijn symbolen (…) Het was overigens de bedoeling dat werkelijkheid en droom in mekaar zouden vloeien en onafscheidbaar zouden worden (…) Wij verzoeken u daarom rekening te houden met het magisch-realistische aandeel in het stuk.”

Lees verder “Vijftig jaar geleden: première van “Het Gezag””

Veertig jaar geleden: “Van big band tot jazz-rock” in het Masereelhuis

Veertig jaar geleden: “Van big band tot jazz-rock” in het Masereelhuis

Vandaag is het al veertig jaar geleden dat het Masereelfonds van Sint-Niklaas (met als bakermat het Masereelhuis, gelegen in de Truweelstraat nr.123) verder ging met haar interessante vrijdagavondactiviteiten. Na het geanimeerde debat n.a.v. Willy Courteaux‘ uiteenzetting over de Koude Oorlog, was het dan de beurt aan de relatie « Muziek en Maatschappij ». Eigenlijk zelfs « kunst en maatschappij », want ook de poëzie werd erbij betrokken. Dit was niet zo verwonderlijk als men weet dat het thema was: « Van big band tot jazzrock » of m.a.w. de relatie tussen jazz en pop. Op 13 oktober 1980 heeft deze muzikaal-poetische avond plaats.

Lees verder “Veertig jaar geleden: “Van big band tot jazz-rock” in het Masereelhuis”

“Maar niemand spaart kartonnen dozen…”

“Maar niemand spaart kartonnen dozen…”

Vandaag is het vijftig jaar geleden dat Tom Lanoye zijn plechtige communie deed. Daarvan getuigt onderstaande foto van een zekere A. Tom moest toen nog twaalf worden, want hij is pas op 27 augustus 1958 geboren (zie bovenstaande foto). Bij het verschijnen van “Kartonnen dozen” in 1991 schreef Johan de Belie onderstaand stuk in Het Vrije Waasland.
Lees verder ““Maar niemand spaart kartonnen dozen…””

Het hoekje van Opa Adhemar (32)

Het hoekje van Opa Adhemar (32)

Een klasfoto, zwart-wit, stevig karton, formaat prentkaart. Drie rijen knapen, enfin jongens, of zijn het jongeheren… afgeborsteld en duidelijk toch ietwat mooier in het pak dan hun doordeweekse outfit, hun kloffie vermoedelijk. De eerste rij zittend, daarna staand, de derde blijkt zich, verheven, op een uit de turnzaal aangesleepte bank in evenwicht te houden.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (32)”