De leestips van Nonkel Fons (retro 168)

De leestips van Nonkel Fons (retro 168)

Sprakeloos is een autobiografische boek van Tom Lanoye over zijn moeder die op leeftijd enkele beroertes kreeg en aftakelde. Maar het hele gezin komt erin aanbod, en het verhaal dat heel anekdotisch is, blijft niet beperkt tot die laatste levensfase. Veel anekdoten schetsen een beeld van het gezin en het milieu waaruit de auteur stamt: een kleinburgerlijk beenhouwersgezin in Sint-Niklaas. Boeiend, maar ik had er meer van verwacht omdat het zo geroemd wordt.

Fons Mariën, 05/10/2012

Karel Heirbaut (1927-2001)

Karel Heirbaut (1927-2001)

Het zal morgen al twintig jaar geleden zijn dat Karel Heirbaut is overleden aan longvlieskanker. Toen ik zijn naam als zoekterm intikte op mijn blog, kwam ik bij deze bespreking van een stuk van De Barst door zijn stadsgenoot Johan de Belie terecht ondanks het feit dat zijn naam er niet in voorkomt. Op de pagina die het AMSAB aan Karel Heirbaut heeft gewijd, lees ik echter: “Karel Heirbaut is bekend geworden voor zijn strijd tegen sociaal onrecht. Hij lag mee aan de basis van een belangrijke beweging van strijdsyndicalisten in het Waasland. Met zijn theaterstukken, boeken en foto’s verspreidde hij zijn maatschappijkritisch gedachtegoed.” Ik neem dus aan dat dit één van zijn stukken was, of dat hij er althans toch aan heeft meegewerkt.

Lees verder “Karel Heirbaut (1927-2001)”

Veertig jaar geleden: Wim De Moor in “First meeting”

Veertig jaar geleden: Wim De Moor in “First meeting”

Wim De Moor concerteerde veertig jaar geleden niet alleen in zijn geboortestad Sint-Niklaas, ook in het prestigieuze Paleis voor Schone Kunsten te Brussel waar men hem kon gaan bewonderen in de reeks “first meeting”. Hij voerde er, bijgestaan door Guy Penson aan de piano, werk uit van Ysaye, Mozart en Vieuxternps.

Lees verder “Veertig jaar geleden: Wim De Moor in “First meeting””

35 jaar geleden: “Een slagerszoon met een brilletje”

35 jaar geleden: “Een slagerszoon met een brilletje”


Het is vandaag 35 jaar geleden dat in het Gentse Nieuwpoorttheater de première plaatsvond van “Een slagerszoon met een brilletje”, een soloprogramma van Tom Lanoye, gebaseerd op zijn prozadebuut met dezelfde titel dat enkele weken eerder was uitgekomen. Dus hieronder vind je eerst een bespreking van het boek door Johan de Belie en pas daarna van de theatervoorstelling door mezelf.

Lees verder “35 jaar geleden: “Een slagerszoon met een brilletje””

Rafael Troch (1960-2011)

Rafael Troch (1960-2011)

Het zal morgen al tien jaar geleden dat de Vlaamse acteur Raf Troch is overleden. Rafke heeft destijds bij mij in de klas gezeten (als leerling) en rond de tijd van zijn overlijden (tien jaar geleden dus) zette ik toevallig een bijdrage over hem op mijn blog. Ik vroeg mij meer bepaald af wat er van hem was geworden, want ik had de laatste jaren nog maar weinig van hem gehoord. Ik merkte dat die bijdrage meteen erg hoog scoorde bij de lezers van mijn blog en ik begreep er niets van. Tot iemand mij het vreselijke nieuws over de dood van Raf meldde (zie bij de reacties op het artikel). En nu is dat allemaal dus ook alweer tien jaar geleden…

Lees verder “Rafael Troch (1960-2011)”

Veertig jaar geleden: rustpunten bij cerebraal engagement

Veertig jaar geleden: rustpunten bij cerebraal engagement

Vandaag is het veertig jaar geleden dat in de Expositiezaal van de Kredietbank te Sint-Niklaas op de Grote Markt de vernissage plaatsvond van een tentoonstelling van twee kunstenaars die op totaal verschillend vlak actief waren, zowel formeel als inhoudelijk. Het receptieve karakter van de olieverfschilderijen van Givette De Schaepdryver samenbrengen met geëngageerde van de keramiek van Franky Weyn (foto) werd dan ook door sommigen als storend ervaren. Persoonlijk vond ik deze combinatie ergens wel geslaagd omdat de stillevens van De Schaepdryver voor de nodige rustpunten zorgden bij het erg cerebrale werk ven Weyn.

Lees verder “Veertig jaar geleden: rustpunten bij cerebraal engagement”

Twintig jaar geleden: interview met Daan Van den Durpel

Twintig jaar geleden: interview met Daan Van den Durpel

Vandaag precies twintig jaar geleden interviewde ik Daan van den Durpel in Arca, omdat hij daar het stuk “U bent mijn moeder” van Joop Admiraal bracht. Het is een stuk, waarin een zoon afscheid neemt van zijn tachtigjarige, stervende, dementerende moeder. Beide rollen werden hierin gespeeld door Daan. Alhoewel het een zeer aandoenlijke vertoning was, werd het interview voorafgegaan door een slapstickachtig gebeuren.

Lees verder “Twintig jaar geleden: interview met Daan Van den Durpel”