J.B.Priestley (1904-1984)

J.B.Priestley (1904-1984)

Het is vandaag ook al 35 jaar geleden dat de Britse schrijver John Boynton Priestley (foto Wikipedia) is overleden…

Priestley was socialist, maar dat wil niet zeggen dat hij geëngageerde werken schreef. Integendeel, in zijn werken ging hij vooral de populaire toer op met detectiveromans en -toneelstukken zoals in 1932 “The old dark house” en in 1945 “An inspector calls” (*). Daarnaast schreef hij ook een flinke dosis magisch-realisme. Zo was er in 1932 “The good companions”. In “Lost empires” (1965) geeft hij dan weer een goede tekening van het music-hall leven op z’n hoogtepunt. Toch is het vooral als toneelschrijver dat hij de geschiedenis zal ingaan, met invloed op zowel Alan Ayckbourn als Tom Stoppard.

Lees verder “J.B.Priestley (1904-1984)”

Vijftig jaar geleden: Rik Van Looy wint zijn laatste Tourrit

Vijftig jaar geleden: Rik Van Looy wint zijn laatste Tourrit

Ik geef het toe: ’t zijn lastige dagen voor de bejaarde Van Looy-supporters die nog in leven zijn. Er is de hittegolf, maar er is ook de viering van de vijftigste verjaardag van de Tour-overwinning van Eddy Merckx. En toch… Toch valt er vandaag ook voor hen iets te vieren: vijftig jaar geleden won hun idool zijn laatste Tour-rit.
Lees verder “Vijftig jaar geleden: Rik Van Looy wint zijn laatste Tourrit”

Het hoekje van Opa Adhemar (17)

Het hoekje van Opa Adhemar (17)

Voorbij flitsende telefoonpalen in de raamomlijsting. Door het bewasemde venster het ijskoude winterlandschap. Op het glas met de vingertop getekend een hartje. Of simpelweg een rechte lijn. De stikkenswarme coupé. Weggezakt in het kussen. Doezelend. Regen. Druppels die kronkelend, aarzelend, schokkend hun weg zoeken – daar aan de andere kant. Onbereikbaar. Toch nabij. Meerijdend. Onvermoeibaar.
Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (17)”

Het hoekje van Opa Adhemar (16)

Het hoekje van Opa Adhemar (16)

Beste papa Balzac,
“Je moet zelf wel een heel dichterlijke ziel zijn om een schrijver zo goed te hebben willen begrijpen. Wat je zegt over dat ‘reizen’ vind ik prachtig geformuleerd; als men me ooit eens verwijt dat ik in mijn boeken te veel zou reizen, zal ik antwoorden met jouw voortreffelijke verdediging. Ook wat je zegt over de verhouding poëzie – proza vind ik heel gevat; velen zien het anders maar jij hebt volgens mij gelijk.”
Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (16)”

Michelle Phillips wordt 75…

Michelle Phillips wordt 75…

Vandaag wordt de Amerikaanse zangeres Michelle Phillips (foto YouTube) 75 jaar. Zij is het nog enige overlevende lid van het typische sixties-kwartet The Mamas and The Papas, aangezien John Phillips (1935–2001), Denny Doherty (1940–2007) en Cass Elliot (1941–1974) al sinds korte dan wel langere tijd (Mama Cass) overleden zijn…
Lees verder “Michelle Phillips wordt 75…”

Het hoekje van Opa Adhemar (15)

Het hoekje van Opa Adhemar (15)

Een aantal jaren conservatoria en het RITCS, maar denkt u niet dat ik ondertussen verder stil zat. Hoewel dat officieel wel de bedoeling was want in geen van deze instituten werd het geapprecieerd dat je nog aan de gang bleef buiten hun muren. En ik deed niks anders. In de toneelclub van het genoemde jeugdcentrum, het cabaret Napkin, het STOKteater. Maar ook Sint-Genesius rook lont. Hoe of wat? Geen idee. In ieder geval hadden ze het plan opgevat enkele eenakters te programmeren en mij de regie van één ervan toe te vertrouwen. Tegen betaling nog wel. Ongehoord en ongezien. Bovendien mocht ik zelf de keuze maken. Het werd iets van Tennessee Williams. Het werd ‘The case of the crushed petunias’. Met een, voor het gezelschap en voor onze stad tamelijk revolutionaire regie.
Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (15)”