35 jaar geleden: uit het SNA-tijdschrift (11)

35 jaar geleden: uit het SNA-tijdschrift (11)

21 mei: Drieprovinciënrit (115km)
Zeven SNA-deelnemers waren er aan de Keizerbrug voor deze lastige rit te Steenhuize. Gelukkig was er François met de auto zodat iedereen mee kon. Een enorm grote groep vertrok in mooi weer en na amper 500m stond Ronny plat. Hij werd opgewacht door Michael en Didier. Met onze kleine defecten waren wij nog bij de besten want, kreeg de club van chauffages De Schepper uit Oudenaarde heel wat platte banden, dan bleek het voor de inrichtende club (foto) nog erger. Deze waren niet te tellen. Gemiddeld zowat om de 5km stond er iemand plat. Kortom, zeker méér dan twintig lekke banden en dat is niet eens overdreven. Dank aan François die ons terug kwam ophalen, zodat iedereen weer met de auto naar huis kon, want dat was wel nodig!

André Dhondt

25 jaar geleden: cultuur in Gent (350)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (350)

Het theaterseizoen loopt op z’n einde. En wie zal dat met deze temperaturen durven tegenspreken? Zelfs “Ten Oorlog” zou dan het onderspit moeten delven tegen de concurrentie van de terrasjes. Maar goed, het seizoen loopt dus op z’n einde, wat o.a. te merken is aan het feit dat 25 jaar geleden de laatste zolderhappening plaatsvond in Arca en men beloofde allerlei verrassingen. * Hopelijk wordt het echter geen “gezellig onderonsje dat ontaardt in een hilarische scheldpartij”. Of misschien juist wel, want zo trachtte althans Het Gevolg bezoekers te lokken voor hun voorstelling van “Aan het eind van de aspergetijd” in de Domzaal van Vooruit. * Qua sfeerschepping was dit zowat de vrouwelijke tegenhanger van “De Broers Geboers” in het Nieuwpoorttheater. * Toch werden in deze theatrale nadagen nog drie nieuwe producties op ons losgelaten: het NTG gaf een try-out van “Voorjaarsontwaken”, Dinska Bronska deed de Tinnen Pot aan met “De Wandelende Jood” en er was vooral Theater Antigone met “Ge moet niet per se ananas gegeten hebben” in de Veeartsenijschool. (RDS in HLN van 20/5/1998)

Dertig jaar geleden: Florin Croitoru in de Elisabethwedstrijd

Dertig jaar geleden: Florin Croitoru in de Elisabethwedstrijd

De Roemeen Florin Croitoru was halve finalist in de Elisabethwedstrijd 1993. Alhoewel hijzelf tijdens het verplichte werk “Alternanza” van Michel de indruk gaf gedeconcentreerd te zijn, was het toch vooral de pianist die er de oorzaak van was dat zich dit doorzette bij het Mozart-concerto. Is het daarom dat hij niet werd weerhouden voor de finale? Of is ook hij het slachtoffer van het feit dat muzikaliteit het moet afleggen tegen virtuositeit?

Lees verder “Dertig jaar geleden: Florin Croitoru in de Elisabethwedstrijd” →

Dertig jaar geleden: Thomas Mürk bij het ECOV

Dertig jaar geleden: Thomas Mürk bij het ECOV

De Estlandse bas Thomas Mürk (°1962) vertolkte de rol van de Commendatore in de “Don Giovanni” van het ECOV 1993. Een jaar eerder was hij een niet-zingende Lillas Pastia in Brooks’ versie van “Carmen”, maar kreeg in “Il viaggio a Reims” van Rossini wel een zangrol toebedeeld, maar gelukkig niet de hoofdrol, want erg overtuigend was zijn prestatie niet. Hij studeerde eerst klarinet en nadien pas zang in Tallinn en in 1993 werd hij (om den brode) ook koorlid bij de Vlaamse Opera.

Ronny De Schepper

Ray Manzarek (1939-2013)

Ray Manzarek (1939-2013)

Het is ook al tien jaar geleden dat Ray Manzarek, de toetsenist die in 1965 samen met Jim Morrison The Doors oprichtte, op 74-jarige leeftijd is overleden. Manzarek verloor de strijd tegen kanker. Eind 1978 heb ik hem (en de overige Doors, maar dus uiteraard niet frontman Jim Morrison die toen al zeven jaar overleden was) geïnterviewd in het Brusselse Hotel Amigo. Hij was toen zo stoned als maar kon zijn en toen hij hoorde dat ik van De Rode Vaan was, probeerde hij mij ervan te overtuigen dat hij ook een communist was.

Lees verder “Ray Manzarek (1939-2013)” →

25 jaar geleden: cultuur in Gent (349)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (349)

Nederlands onderzoek heeft uitgewezen dat de voornaamste reden waarom ‘de man in de straat’ wegblijft uit de cultuurtempels NIET de toegangsprijs is (eerste klasse-voetbal b.v. is veel duurder), maar vooral de houding van de kunstenaars zelf. Die WILLEN eigenlijk niet dat het grote publiek naar hun (sowieso toch door de staat gesubsidieerde) producties komen kijken. Hoe minder volk, hoe grotere Kunst! * Hieraan moest ik denken toen ik de jongste balletproductie van Maurice Béjart zag op muziek van Queen. Een enthousiaste zaal die meezingt en in de handen klapt, ik heb het bij ballet nog nooit meegemaakt. En wat gebeurde er? Meteen werd mijnheer Béjart door het balletwereldje verloochend. Publiek dat zich amuseert, dat kan toch geen Kunst zijn? * Meezingen en meeklappen was er niet bij 25 jaar geleden als het Ballet van Vlaanderen optrad in de opera, maar de vier stukken op muziek van Philip Glass, Arvo Pärt, Sergei Prokofiev en Franz Schubert zijn zeker te genieten door eenieder met een open geest. Vooral dankzij twee jonge Belgische choreografen. (RDS in HLN van 19/5/1998)

Dertig jaar geleden: Nobuko Takahashi in Cardiff Singer of the World

Dertig jaar geleden: Nobuko Takahashi in Cardiff Singer of the World

De Japanse (°1963) sopraan Nobuko Takahashi zong het alleluia uit “Exsultate Jubilate” (foto YouTube), gevolgd door een Japans lied van ene Kôsçak Yamada, dat betekent: de bel gaat. Een merkwaardige voornaam voor een Japanner en een merkwaardig uiterlijk voor een Japanse: operatie aan de jukbeenderen ondergaan? Ze is nogal “westerofiel”, maar al is ze zeker niet slecht in een aria uit “La Sonnambula”, toch is ze vooral in dat Japans lied zeer goed in The Cardiff Singer of the World 1993.

Ronny De Schepper

P.S. Niet verwarren met een klassieke pianiste met dezelfde naam.