Radames Trevino (1945-1970)

Radames Trevino (1945-1970)

Vandaag is het 55 jaar geleden dat een van de grootste tragedies in de geschiedenis van de wielersport in Mexico plaatsvond: het overlijden van Radamés Eliud Treviño Llanas. Een gebeurtenis die de wielergemeenschap destijds in rouw stortte en die nog vers in het geheugen ligt van velen die jaar na jaar terugdenken aan dit tragische ongeluk. Want niet alleen een uitzonderlijke wielrenner, maar ook een vriend, een van hen, is overleden. Het was 12 april 1970 en Radamés beleefde een geweldig seizoen. Hij was pas 24 jaar oud en had Mexico al geëerd op internationale wedstrijden. Op die tragische dag raakte hij gewond bij een auto-ongeluk tijdens een wielerwedstrijd op de snelweg naar Veracruz, vlakbij Calpulalpan. Daarmee kwam vrijwel direct een einde aan het leven van de inwoner van Monterrey, die op dat moment de kleuren van het legendarische team Windsor van Odilón Rojas verdedigde. Er zijn mensen die beweren dat de fout bij Treviño zelf lag.

Lees verder “Radames Trevino (1945-1970)” →

Vijftien jaar geleden: “Velo” van Elien Hanselaer en Loes Carrette

Vijftien jaar geleden: “Velo” van Elien Hanselaer en Loes Carrette

“Velo” is de bachelorproef van Elien Hanselaer en Loes Carrette naar “De Fiets Van De Veroordeelde”, een nauwelijks opgevoerd stuk van Fernando Arrabal over twee mensen die het ultieme geluk en de vrijheid zoeken, als kinderen verdronken in fantasie.

Lees verder “Vijftien jaar geleden: “Velo” van Elien Hanselaer en Loes Carrette” →

Vijftig jaar geleden: “Pieter Daens” als luisterspel

Vijftig jaar geleden: “Pieter Daens” als luisterspel

Net als Guido Gezelle, maar ook Hugo Claus heeft Boon zich een eigen taal geschapen, die noch dialect is, noch algemeen Nederlands. Met een knipoog zouden we kunnen zeggen dat ze “dialectisch” is. Zo omzeilde hij op een grandioze manier het eeuwige probleem waarmee de Zuid-Nederlandse schrijver heeft te kampen: welke taal moet men hanteren? Het Noord-Nederlands blijft ons immers vreemd, terwijl het gebruik van de volkstaal dreigt te ontaarden in folklorisme, zoals bij Ernest Claes en Felix Timmermans, waartegen Boon dan ook dikwijls van leer trok. Wel is het merkwaardig dat hij nooit belangstelling heeft gehad voor het theater. Hierdoor kon hij dan ook het probleem omzeilen welke taal men dààr moet hanteren. Het dichtst in de nabijheid kwam nog de radiobewerking door Omroep Oost-Vlaanderen van zijn boek “Pieter Daens” die hij zelf schreef.

Lees verder “Vijftig jaar geleden: “Pieter Daens” als luisterspel” →