75 jaar geleden: Sukarno roept de onafhankelijkheid van Indonesië uit

75 jaar geleden: Sukarno roept de onafhankelijkheid van Indonesië uit

De onvolprezen omroep Max besteedde er enkele dagen geleden nog een uitstekende documentaire aan: het ontstaan van de Indorock in Nederland. En dat gaat dan inderdaad terug op de onafhankelijkheidsverklaring door Sukarno die een vervolging op “Indische Nederlanders” inluidde. Deze mensen vluchtten dan maar naar het “moederland” waar ze nog nooit geweest waren en waar ze zeker niet met open armen werden ontvangen. Maar ze waren wel de ideale hefboom om rock’n’roll te introduceren in een calvinistische samenleving…

Lees verder “75 jaar geleden: Sukarno roept de onafhankelijkheid van Indonesië uit”

Michel Faber wordt zestig…

Michel Faber wordt zestig…

In december 2015 heb ik “Lelieblank, scharlaken rood” gelezen van Michel Faber. Alhoewel ik er zelf nog nooit van had gehoord, kwam hij mij met lof beladen tegemoet en dus kon ik er niet aan weerstaan. Na 275 blz. was ik echter nog altijd niet geboeid en wilde ik het boek terzijde leggen, ook omdat (eerlijk gezegd) “1q84”, het meesterwerk van Haruki Murakami, op mij lag te wachten. Toch wilde ik eerst nog eens kijken wat Wikipedia over de man had te vertellen en toen wachtte mij een verrassing…

Lees verder “Michel Faber wordt zestig…”

Robert Jan Stips wordt zeventig…

Robert Jan Stips wordt zeventig…

Vorig jaar heb ik naar een documentaire gekeken over de Nederlandse musicus Robert Jan Stips (foto YouTube). Ik heb er eigenlijk niks over te vertellen (het is niet direct mijn soort muziek, behalve dan indertijd bij The Nits), maar het leek me een sympathieke kerel en een integer muzikant, vandaar dat ik als hulde een verkorte versie van zijn Wikipedia-pagina wil overnemen.

Lees verder “Robert Jan Stips wordt zeventig…”

Remco Campert wordt negentig…

Remco Campert wordt negentig…

Remco Campert (foto Eric Koch via Wikipedia), de zoon van de dichter Jan Campert die in 1943 omkwam in het concentratiekamp van Neuengamme, kende ik oorspronkelijk omwille van een paar pikante romannetjes, zoals “Het leven is verrukkuluk” (1961) of “Tjeempie of Liesje in luiletterland” (1968). In 1979 kreeg hij de P.C.Hooftprijs uit de handen van Joop Den Uyl, waarmee hij wel een goede band had. Die had hij ook met de dichteres Fritzi ten Harmsen van der Beek, want hij is er nog een tijdje mee getrouwd geweest. Leuker moeten echter de orgies geweest zijn, waarmee ze zich in het kraakpand Jagtlust (1954!) vermaakten. Alhoewel, als dat er o.m. in bestond dat Gerard Reve zijn eigen pis uitdronk, dan laat ik die beker toch alweer liever aan mij voorbijgaan.