Categorie: theo’s buitelingen

Jean Robic en Abdel Kader Zaaf in de Brabantse “Trofee Gerrit Schulte”

Jean Robic en Abdel Kader Zaaf in de Brabantse “Trofee Gerrit Schulte”

“Die Lage ist hoffnungslos aber nicht ernst”. Een wat ironische staande Duitse uitdrukking. Misschien is er ook een gelijkaardige Deense versie, wie weet. Bij Visma-LAB geloven ze nog in een wonder (*). In de laatste etappe op Alpe d’Huez kan het nog kantelen. “Het kan nog, maar het is onmogelijk” zeg ik dan als variatie op het aangehaalde thema. Pogacar is onaards bezig en vanaf elke bergtop kijkt hij heerszuchtig neer op het voetvolk. En toch is het wel eens gebeurd dat de Tour in de laatste etappe beslist werd. In een vlakke rit werd een achterstand van drie minuten teniet gedaan en omgezet in een eindzege waarbij de leider twaalf minuten aan zijn been werd gelapt.

Lees verder “Jean Robic en Abdel Kader Zaaf in de Brabantse “Trofee Gerrit Schulte”” →

Cees Paymans (deel vier)

Cees Paymans (deel vier)

“Ik was een eigengereid manneke, hoor. Van de andere kant konden ze me ook wel enorm opnaaien. Zo had ik ingeschreven voor een koers in Dongen. Veel slechte weg; het deed wat Bels aan. Onze buurman zei: dae kende gij helemoal nie Cees. Zoiets moesten ze niet tegen mij zeggen. Ik ben van het hele spul weggereden. Met een halve ronde voorsprong kwam ik binnen. Van hetzelfde laken een pak in Geldrop, met die kasseienhelling. Halfkoers gaan lopen en alleen aangekomen. Een volle auto met premies, inclusief een complete fiets. Thuis gekomen meteen door naar die verrekte buurman om het hem onder zijn neus te wrijven”.

Lees verder “Cees Paymans (deel vier)” →

Cees Paymans (deel drie)

Cees Paymans (deel drie)

Tilburg ontving de nieuwbakken kampioen met alle egards. Een vorstelijke rondrit in een open Pontiac. Een zegetocht langs alle gewijde plaatsen. Van café de Korenbloem naar café Belvédère. Dan een korte stop bij café J. van Geloven, het clubhuis van wielerclub “ ’t Abattoir”. Weer terug naar Belvédère waar werkelijk tout Tilburg aantrad om de laureaat te feliciteren. Van het Gemeente Bestuur tot de St. Nicolaas Vereniging Zuid. Om maar enige instituties van naam en faam te noemen. Maar de show werd absoluut gestolen door de kinderfanfare “Veul geweld veur weinig geld”. Moeder Paijmans moest zelfs een traantje wegpinken.

Lees verder “Cees Paymans (deel drie)” →

Cees Paymans (deel twee)

Cees Paymans (deel twee)

Toch bleef er iets knagen in de jonge Cees. Ergens onder zijn hersenpan hoorde hij nog steeds die woorden van Jan Pijnenburg: “Paaijke as gij mì oew fietske deur di hoog bochte kent rije , krijde van mij unne gulde”. Een jaar of vijf zal hij toen geweest zijn, in 1935 of zo. Op zijn eerste fietske met vader meegekomen naar de TWEM. Makkelijk beloven van de Pijn. Die bochten van de TWEM waren akelig steil. Daar vielen geroutineerde coureurs soms nog uit.

Lees verder “Cees Paymans (deel twee)” →

Vijf jaar geleden: de zonnebril van Kelderman

Vijf jaar geleden: de zonnebril van Kelderman

“Dat de autoriteiten bij gelegenheid ook aan zichzelf denken, ondervond Stephan van der Zwan (Pro Cycling Stats) toen hij – een paar jaar geleden – in Nederland gedoneerde fietsonderdelen en wielerkleding tijdens de Ronde van Rwanda wilde uitdelen aan Afrikaanse renners. Dat initiatief volgde na een kennismaking met twee broers, die nooit met elkaar konden trainen omdat ze maar één fiets hadden. Door toedoen van het gezag kregen niet alle spullen de gewenste bestemming. Enkele dagen later zag Van der Zwan de toenmalige directeur van de nationale wielerunie passeren met de zonnebril van Wilco Kelderman op de neus”. Tot zover deze aanhaling uit de Volkskrant van 5 mei 2021. De story vermeldt verder niet of de beide broers nu wél ieder over een eigen fiets beschikken. (Foto Erik Westerlinck)

Lees verder “Vijf jaar geleden: de zonnebril van Kelderman” →

Gianni Savio (1948-2024)

Gianni Savio (1948-2024)

Gisteren tijdens de uitzending van de Ronde van Turkije kwam Gianni Savio nog eens ter sprake, als “ontdekker “ van ritwinnaar en voormalig Colombiaans wunderkind Ivan Sosa. Co-commentator Michael Boogerd had er geen idee van dat Gianni al op 30/12/24 was overleden. Met de nakende Giro in het vooruitzicht is het “dulce et decorum” om het verhaaltje dat mijn Nederlandse correspondent Theo Buiting in corona-tijden over hem heeft geschreven nog eens te hernemen…

Lees verder “Gianni Savio (1948-2024)” →

Theo’s Buitelingen (73): Bruno Salzmann, das Wunderkind

Theo’s Buitelingen (73): Bruno Salzmann, das Wunderkind

Vandaag in de Volkskrant de zaterdagse column van Bert Wagendorp met als kop “Wunderkind”. Ik ben meteen getriggerd, want in mijn belevingswereld van de wielerhistorie is er maar één Wunderkind. Maar daarover gaat het bij Bert niet. Nee, the new kid on the block, is voor hem Paul Seixas. Negentien jaar jong en als een komeet aan het wieler firmament verschenen: een echt fenomeen. Nou zijn er al heel wat nieuwe sterren ontstaan en weer als supernova’s uitgedoofd. Zo gaat dat nu eenmaal met hemellichamen én ook wel vaker met sportsterren.

Lees verder “Theo’s Buitelingen (73): Bruno Salzmann, das Wunderkind” →

Vijf jaar geleden: Monsieur Chrono

Vijf jaar geleden: Monsieur Chrono

Vijf jaar geleden verscheen er een Nederlandse vertaling door Benjo Maso van “Anquetil tout seul”. In 2012 kreeg de Franse schrijver/dichter Paul Fournel hiervoor de Prix Jules Rimet als het beste literaire sportboek van dat jaar. Volgens Fournel was Anquetil de eerste moderne renner: intelligent, hooghartig en extreem getalenteerd. Maar toch ook een figuur met een rafelrandje als u het mij vraagt.

Lees verder “Vijf jaar geleden: Monsieur Chrono” →

Sexual Healing tussen Gent en Wevelgem (reprise)

Sexual Healing tussen Gent en Wevelgem (reprise)

Tijd om even het geweer van schouder te veranderen. Van Sint Willebrord naar Oostende is eigenlijk maar een kattensprongetje. Van Londen naar Oostende idem. In de winter van ’81 was hij van daar uit aan de Vlaamse kust aangespoeld. Als een stuk geloogd wrakhout. Berooid, verward en verslaafd aan sex en drugs. Een eenzame gebroken man. Marvin Gaye, ooit een gevierde rock- en soulman uit de Motown stal. Nu een gevallen ster. His only friend was named Cocaine. And no one else was to blame.

Lees verder “Sexual Healing tussen Gent en Wevelgem (reprise)” →