Dertig jaar geleden: lopen en kogelstoten bij SNA

Dertig jaar geleden: lopen en kogelstoten bij SNA


Dertig jaar geleden: tweede “schuifke” van de winterspelen van Sport Na Arbeid met lopen en kogelstoten. Er waren nog vijf deelnemers meer dan op de tijdrit, maar ook vijf ontbraken er, spijtig dat de twee eerstgeplaatsten hierbij waren, zodat zij ineens wegzakten in het klassement. Wie er niet is krijgt de laatste plaats, wie er wel is en niet deelneemt krijgt de laatste plaats der deelnemers.
Zeer zacht weer, ideaal dus voor het kogelstoten. Voor het 50 m lopen lag het iets te glad en zoals bijna alle jaren was er spanning. Roddy, Gunter en François liepen dezelfde tijd, herkansen dus. Roddy en Gunter liepen opnieuw dezelfde tijd, zodat François moest winnen of we kregen nog een herkansing. François spaarde een derde poging aan Roddy en Gunter. In het kogelstoten bij de kleinen geen verrassingen, Luc was er niet dus John kreeg het gemakkelijk, maar toch deed hij een serieuze inspanning, wellicht een SNA-recordpoging, maar daarvoor zal hij nog wat moeten groeien, hij gooide wel meer dan 1 meter verder dan vorig jaar. Ook Ilse deed het beter dan vorig jaar.
Bij de groten waren Dirk, Leonard en François als gekenden favoriet, maar afwachten wat een Gunter en een Danny Quidouce zouden doen, terwijl ook uitgekeken werd naar onze jeugd met een Roddy, Stefan en Danny die voor het eerst met de 7 kg bol mochten gooien.
Dirk en Gunter verdeelden de punten want zij wonnen elk een gewichtsklasse, nochtans bleef Dirk bijna één meter onder zijn SNA-record van vorig jaar…
vor.pt. naam 50m tijd plaats 3,5 kg afst. pl. 7 kg afst. pl. dagtot. tot.aantal pt.
8 Dirk 8′ 7 10,52 1 7,32 2 10 18
21 Gunter 7’2 2 10,18 2 7,37 1 5 26
12 Freddy 8′ 5 9,18 4 6,55 6 15 27
5 Stefan 7’8 4 9,02 6 5,58 14 24 29
21 François7’2 1 9,10 5 6,60 4 10 31
3 Ronny 8’5 9 7,99 12 6,48 8 29 32
10 Roddy 7’2 2 8,70 9 6,10 11 22 32
11 Danny Q.8′ 5 9 7 6,42 10 22 33
17 André 8’2 7 9,27 3 6,51 7 17 34
6 Danny 8’8 10 8,20 10 6,03 12 32 38
7 Leonard – 17 8,17 11 6,90 3 31 38
13 Gaston 10’4 14 8,77 8 6,57 5 27 40
9 Rebecca 9′ 11 6,55 15 4,55 16 42 51
21 Yves 9’2 12 7,37 14 5,76 13 39 60
21 Eddy – 17 7,76 13 6,46 9 39 60
14 Carine 9’8 13 5,19 17 3,86 17 47 61
16 Raf 12’6 15 6,18 16 4,80 15 46 62
1 Pascal – 21 – 21 – 21 63 64
2 Koen – 21 – 21 – 21 63 65
4 Philip – 21 – 21 – 21 63 67
15 Guido – 21 – 21 – 21 63 78
JONGEREN 2 kg 3,5 kg
1 John 8’4 1 7,31 11 5,06 1 3 4
3 Ilse 10′ 2 4,13 2 3,49 2 6 9
2 Luc – 3 – 3 – 3 9 11
Dagwinnaars werden Gunter en John.
20 januari: biljarten en darts
Dit werd de langste namiddag uit onze reeks. Favorieten??? Zelfs algemeen favoriet Guido liet zich verrassend kloppen, zelfs tweemaal. Ook Raf werd geklopt, terwijl Freddy Guiot zijn minder bekende reputatie rondmaakte door de finale verdiend te winnen.
Bij de kleinen, niets moeilijks, alhoewel we speciaal een half uur vroeger kwamen voor Luc, kwam deze weer niet opdagen. Ilse zat in de sneeuwklassen ergens in Oostenrijk. Nog goed dat Dimitri er deze keer was anders kon John tegen zichzelf spelen. John won de darts en Dimitri het biljarten en zo hielden we het op twee dagwinnaars, uit sympathie voor hun inzet.
Bij de groten heel wat meer strijd dus, en zo liep het naar 19 u als de finale gedaan was, in het biljarten dan. Bij de darts zorgde François voor een vlot verloop en daar was het Stefan die de finale won.
Uitslagen en standen na 3 wedstrijd-dagen:
bilj. vogelp. dagtot. vor.put. totaal

1 Freddy G. 3 2 5 27 32
2 François 7 5 12 31 43
3 Dirk 15 14 29 18 47
Stefan 17 1 18 29 47
5 Ronny 13 4 17 32 49
André 13 15 34 49
7 Leonard 5 15 20 38 58
8 Danny Q. 12 16 28 33 61
9 Roddy 14 20 34 32 64
10 Rebecca 6 12 18 51 69
11 Gaston 19 11 30 40 70
12 Danny 18 16 34 38 72
Gunter – – 46 26 72
14 Carine 9 3 12 61 73
15 Yves 8 6 14 60 74
16 Philip 10 7 17 67 84
17 Koen 4 18 22 65 87
18 Raf 11 19 30 62 92
19 Freddy S 1 7 8 92 100
20 Guido 16 9 25 78 103
21 Eddy – – 46 60 106
22 Pascal – – 46 64 110
23 Kirsten 20 10 30 92 122
1 John 2 1 3 4 7
2 Ilse – – 8 9 17
3 Luc – – 8 11 19
Dimitri 1 2 3 16 19
Dagwinnaars werden bij de groten: Freddy Guiot
bij de kleinen: John en Dimitri
17 februari: boogschieten en geweerschieten
Stellen we vast dat “goed” schieten van jaar tot jaar achteruitgaat dan was het boogschieten een grote nul. Alleen Dirk schoot 3 punten – kunnen of geluk dat laten we aan u over. Het werden dan ook veel laatste plaatsen.
Bij het geweerschieten verraste Rebecca in de goede zin en deed Stefan zijn reputatie van goed schutter eer aan op de 5 m afstand, terwijl algemeen op de 10 m afstand iedereen ver beneden de verwachting bleef.
Roddy had het heel lastig want hij zt met een verzwikte hand en goed ingepakt kreeg hij heel wat hulp om toch iets te presteren.
François en Freddy, de klassementsleiders verspeelden hun kansen door op deze 10 m zelfs geen punt te schieten. Er waren er nog 3 die dit presteerden, zodat dankzij de boog en pijl Dirk de eindoverwinning in de wacht sleepte.
Bij de kleinen zorgden John en Dimitri voor de spanning, zij schoten een 0 met de boog, evenveel op de 10 m afstand en de 5 m afstand. Het bracht Dimitri een dagoverwinning op terwijl John de eindoverwinning in de wacht sleepte, iets wat hij zelfs niet kon verliezen, want hij was ook de enige van de vier deelnemers die alle 4 de proeven deed.
Uitslagen en eindstanden:
1 Dirk 33 5 11 5 10 3 1 11 47 58
2 Stefan 46 1 13 3 4 0 17 21 47 68
3 Andre 37 3 10 7 10 0 17 27 49 76
4 Freddy 13 14 0 17 31 0 17 48 32 80
5 François 30 6 0 17 23 0 17 40 43 83
6 Ronny 19 11 0 17 28 0 17 45 49 94
7 Rebecca 26 7 18 2 9 0 17 26 69 95
8 Roddy 24 8 9 9 17 0 17 34 66 100
9 Carine 35 4 7 10 14 0 17 31 73 104
10 Raf 38 2 11 5 7 0 17 24 92 116
11 Philip 24 8 7 10 18 0 17 35 84 119
12 Koen 21 10 10 7 17 0 17 34 87 121
13 Danny 0 17 0 17 34 0 17 51 72 123
14 Yves 7 16 0 17 33 0 17 50 74 124
15 Leonard – 24 – 24 48 – 24 72 58 130
16 Danny Q – 24 – 24 48 – 24 72 61 133
17 Guido 17 13 12 4 17 0 17 34 103 137
18 Gaston – 24 – 24 48 – 24 72 70 142
19 Freddy S 11 15 0 17 32 0 17 49 100 149
20 Kirsten 19 11 25 1 12 0 17 29 122 151
Kleintjes
1 John 1 2 14 3 0 3 6 7 13
2 Dimitri 41 1 14 1 2 4 1 3 19 22
3 Ilse 8 3 0 3 6 0 3 9 17 26
Dagwinnaars werden Dirk en Dimitri
Eindwinnaars Dirk en John
14 april: De Wever (103km + verplaatsing 2x6km)
Twaalf toeristen voor deze rit, da’s veel maar goed is wat anders. Dimitri en Tim hadden de smaak te pakken na hun 100 km brevet en nu kregen we er nog een van de kleinsten John erbij. Vrije start, zeer veel wind en de Krekenroute en dan weet ge wat dit betekent, zelfs een François die achterkwam en zich aan de controle bij ons voegde, kreeg een klop. In het begin al had Dimitri een astma-aanval en na nog enkele kilometers proberen werd hij opgeladen. Aan de controle was het over en vertrok hij terug na zijn opgave al aan de geheime controle genoteerd te hebben. John en Roddy die dit jaar nog maar één 50 km rit reden weten nu ook dat dit ene ritje te weinig was en Tim zal nu wel het verschil weten tussen een 100 km vrije start en een 100 km in groep…
5 mei Oost-Vlaamse Bergen 65 km (verplaatsing 2x25km)
Evenveel deelnemers als vorig jaar, nl. 11 waarvan er 4 voor het eerst mee deden, en van die vier waren er twee met zenuwen; zo erg zelfs dat na 9 km John bijna van stokje viel, en dan nog de hitte erbij, want heet was het wel die zaterdag. Hij kwam er goed door en reed daarna vlot mee zoals we van hem ook hadden verwacht.
Gelukkig was het één der lichtste (?) parcours der laatste jaren en met enkele bergjes minder, zodat het voor de meesten toch nog hoopgevend was. Ronny kreeg krampen en werd ingesmeerd, maar gaf er toch de brui aan, het teveel aan gewicht zal hier ook wel een rol spelen. Met de anderen ging het goed en vlotte het, enkele ketting- en versnellingsproblemen niet meegerekend. Een misrijden was er ook bij. Het was nochtans goed gepijld, maar wat geroep en getoeter deed ze terugkeren. Na de tweede controle reden Ernest en Leonard verder terwijl de jeugd met Dirk achterbleef en het gemakkelijker opnam. En dat was nodig want terwijl Roddy een klop van de hamer kreeg kon er wat gerust en gedronken worden. De laatste 10 km kreeg Tim het nog zeer lastig maar Koen hield broertje in het oog en zo kwam iedereen goed aan en de meesten reden zelfs nog met de fiets naar huis.

Tien jaar geleden: Caster Semenya mag gouden medaille behouden

Tien jaar geleden: Caster Semenya mag gouden medaille behouden

Op 19 november was het tien jaar geleden dat de Zuid-Afrikaanse atlete Caster Semenya (foto YouTube) haar gouden medaille mocht behouden die ze had behaald op de 800 meter heeft gewonnen op de wereldkampioenschappen atletiek in Berlijn. Voor mij de aanleiding om een aantal gevallen van transgenderisme, geslachtsoperaties en andere sekstesten te bekijken.

De affaire van de zeer viriele 800m-kampioene Caster Semenya verbleekt in het niets bij het seksschandaal dat sinds de zomer van 2012 de Indiase topsport teisterde. Sprintster Pinki Pramanik won in 2006 op de Aziatische Spelen nog de gouden medaille met het Indiase aflossingsteam, maar twee jaar later werd ze door de politie beschuldigd de vrouw met wie ze samenleefde verkracht te hebben. Volgens de Indiase autoriteiten bewijzen medische tests dat Pinki Pramanik genetisch een man is. Bij haar verdediging zwaaide Pramanik met een medisch rapport dat ze wel degelijk een vrouw zou zijn en dus geen andere vrouw kan verkrachten in de strikte zin van de term, maar latere onderzoeken leken de autoriteiten toch gelijk te geven. Ook de verkrachte vrouw zegt dat Pramanik een man is die terugkwam op de belofte om met haar te trouwen.
Lees verder “Tien jaar geleden: Caster Semenya mag gouden medaille behouden”

55 jaar geleden: Billy Mills wordt Olympisch kampioen op de 10.000m

55 jaar geleden: Billy Mills wordt Olympisch kampioen op de 10.000m

Het is ook al 55 jaar geleden dat de Amerikaan Billy Mills Olympisch kampioen werd op de 10.000m in Tokio. Slingerend door een veld van gedubbelde lopers won hij deze wedstrijd in 28.24,4 met slechts 0,4 seconden voorsprong op de Tunesiër Mohammed Gammoudi. Hij was hiermee de eerste Amerikaan die olympisch goud won op deze afstand. In datzelfde jaar finishte hij als veertiende op de marathon van Tokio.
Lees verder “55 jaar geleden: Billy Mills wordt Olympisch kampioen op de 10.000m”

De Olympische marathon van Saint-Louis 1904

De Olympische marathon van Saint-Louis 1904

Om diverse redenen die in de loop van het verhaal wel duidelijk zullen worden, wil ik vandaag even stilstaan bij de Olympische marathon van Saint-Louis in 1904, vandaag exact 115 jaar geleden. De hoofdrolspelers staan hierboven klaar aan de start. Als ze in het verhaal opduiken, zal ik ze via hun nummer aan u voorstellen.

Als de wedstrijd zich op een vlak parcours met een goed wegdek en in de vroege morgen had afgespeeld, hadden de lopers het ook al zwaar gehad, want het is nooit eenvoudig om 25 mijl of 40,2 km af te leggen, de afstand van de marathon op de Olympische Spelen van Saint Louis. (*)
Maar het leek wel of de organisatoren — zonder praktische ervaring met dit type wedstrijd — er alles aan hadden gedaan om het de deelnemers nog lastiger te
maken. Na vijf rondes op de sintelbaan van het Francis Field-stadion ging het parcours over allerlei hobbelige zandweggetjes, waarbij ook nog eens zeven heuvels dienden te worden beklommen — en voor een vermoeide marathonloper is iedere heuvel de Mount Everest! — voordat de overlevenden een laatste ronde moesten afleggen over de baan in het stadion.
Extra verzwarende omstandigheden waren dat er slechts op één punt water kon worden getapt uit een put op 12 mijl van het stadion en dat een karavaan van volgauto’s met juryleden, officials, artsen en journalisten het peloton begeleidde, wat een enorme stofwolk veroorzaakte.
Een laatste pikant detail: de koers was geprogrammeerd in de vochtige hitte van een zomermiddag in Missouri. De 32 concurrenten wierpen zich dus om 15.03 u in de strijd, terwijl de thermometer 32°C in de schaduw aangaf. Slechts veertien lopers zouden uiteindelijk de finish bereiken.
IL POSTINO
De enige loper die niet aangetast leek door al deze rampspoed, was de Cubaan Felix Carvajal (nummer 3), een van de meest pittoreske sporters die ooit aan de Spelen hebben deelgenomen. Deze Cubaanse postbode, nauwelijks 1,53 m lang, was ervan overtuigd dat hij de marathon kon winnen, waarbij zijn eer ook zou afstralen op zijn land dat onlangs van het Spaanse juk was bevrijd. Er was echter slechts één probleempje. Hij had geen rooie cent en de burgemeester van Havanna bleef ongevoelig voor zijn verzoeken subsidie. Carvajal creëerde zijn eigen ondersteuningsfonds dat hij van geld voorzag door hardloopdemonstraties te verzorgen op diverse plaatsen in de stad. Onvermoeibaar ging hij iedere dag naar het plein bij het gemeentehuis, klom op een zeepkist en vroeg de passanten om een bijdrage.
Er bestaan verschillende versies over het resultaat van dit geploeter. Sommigen zeggen dat Carvajal genoeg giften inzamelde om naar Saint-Louis te komen, anderen beweren dat de burgemeester om van het gezeur af te zijn, zijn reis heeft betaald.
Hoe dan ook, toen Carvajal voet aan wal zette in New Orleans, kon hij niet weerstaan aan het dobbelspel, waarmee hij daar werd geconfronteerd. En prompt verloor hij al zijn moeizaam bij elkaar gespaarde geld. Toch gaf hij zijn Olympische droom niet op en bedelend trok hij stroomopwaarts langs de Mississippi om uiteindelijk quasi uitgehongerd in Saint-Louis aangekomen. Daar werd hij gelukkig opgevangen door enkele sympathiserende Amerikaanse atleten zodat hij zich toch nog goed kon voorbereiden. Hij zou de wedstrijd uiteindelijk met een verdienstelijke vierde plaats afsluiten. Daarmee miste hij op een haar na wel een bronzen medaille, die dat jaar overigens voor het eerst was ingevoerd. Daarvóór ontvingen alle winnaars een zilveren medaille en een lauwerkrans van olijftakken. Ook de tweede kreeg nog een medaille (niet gespecifieerd in welk metaal), maar de derde kreeg helemaal niets.
KAFFERS
Carvajal was echter bijlange na niet de meest exotische deelnemer aan deze marathon. Voor het eerst namen immers drie Afrikaanse atleten deel aan een Olympische discipline. Eén ervan was de blanke Bob Harris, die nauwelijks opviel tussen de andere deelnemers, maar dat was niet het geval voor Len Tauw en Jan Mashiani, twee Kaffers van de Tswana-stam uit Zoeloeland. Zij waren hier eigenlijk aanwezig omwille van de Wereldtentoonstelling (zie ook de discussie over gelijkaardige vertegenwoordigingen, o.a. op de Wereldtentoonstelling in Gent). Zij hadden zich min of meer voor de grap ingeschreven voor deze marathon, maar ze haalden wel een eervol resultaat: Len Tauw eindigde negende en Jan Mashiani werd twaalfde, ondanks dat hij een omweg had moeten maken omdat hij werd achterna gezeten door een hond. Wie van beiden het nummer 9 op bovenstaande foto draagt, is echter niet geweten.
GRAP OF VALSSPELER?
Ondertussen werden de mensen in het Francis Field-stadion behoorlijk ongeduldig. Er waren al drie uur gepasseerd en nog steeds bood geen enkele atleet zich aan op de piste. Toen dus uiteindelijk na drie uur en dertien minuten de New Yorker Fred Lorz (nummer 31) zich aanbood, ging het publiek uit de bol. Deze man was trouwens geen onbekende. In de marathon van Boston was hij nog pas als vijfde geëindigd en het jaar daarvóór was hij zelfs vierde.
Lorz ging op de foto met Alice Roosevelt, de dochter van de Amerikaanse president, en stond op het punt de gouden medaille in ontvangst te nemen, toen duidelijk werd dat hij vals had gespeeld. Reeds na negen mijl had Lorz zich langs de kant gezet, aangezien hij geplaagd werd door krampen. Eén van de volgauto’s nodigde hem uit bij hen plaats te nemen, an offer he couldn’t refuse uiteraard. In de wagen herstelde Lorz van zijn inzinking en hij moedigde geestdriftig zijn tegenstanders aan die hij één voor één inhaalde.
Na twintig mijl kreeg de wagen echter af te rekenen met pech. Lorz stapte uit en vond dat hij de rest van de afstand naar de piste net zo goed al lopend kon afleggen. En vanaf hier lopen de versies uiteen natuurlijk. Volgens Lorz was hij immers helemaal niet van plan om vals te spelen, maar toen hij het stadion binnenkwam, hoorde hij de menigte enthousiast juichen omdat voor het eerst een Amerikaan een olympische marathon zou winnen. Hij zag de officials met de laurierkrans in de weer, toverde een brede glimlach op zijn gezicht, hief als overwinnaar zijn arm en ging over de eindstreep als een nationale held. Hij had zich laten meeslepen door het enthousiasme van het publiek, verontschuldigde Lorz zich. Bedrog? Zeker, maar puur voor de grap. De officials van de Amerikaanse Atletiek Unie, de AAU, hadden duidelijk minder gevoel voor humor dan hij: ze legden hem onmiddellijk een levenslange schorsing op!
STRYCHNINE
De werkelijke winnaar van de olympische marathon van Saint-Louis — al vernam hij dat pas een kwartier na zijn aankomst — werd een in Engeland geboren metaalarbeider uit Cambridge, Massachusetts. De zege van Thomas Hicks (nummer 20) was trouwens een wonder op zich. Hicks kwam halverwege alleen aan de leiding omdat Sam Mellor instortte. Tien mijl van de aankomst had hijzelf een ernstige inzinking. Op dat moment had hij ruim anderhalve mijl voorsprong op de eerste achtervolger, maar zijn begeleiders verboden hem te gaan rusten en lieten hem een dosis strychnine met rauw eiwit innemen. Een beetje verder gaven ze hem weer strychnine, maar nu in combinatie met cognac. Ook werd hij niet zuinig besproeid met warm water uit de ketel van de stoomautomobiel die hem begeleidde.
Hicks wankelde en wisselde wandelen af met een beetje rennen bij het ingaan van de laatste steile beklimming, twee mijl van de finish. Verscheidene keren moest hij worden ondersteund door zijn begeleiders omdat hij anders in elkaar zou zakken (**), maar een paar extra porties strychnine en cognac gaven hem voldoende kracht om de wedstrijd te winnen met zes minuten voorsprong op de “Fransman” Albert Coray.
Het moge duidelijk zijn in wat voor staat hij zich daarna bevond. Hij was tien pond afgevallen, lang niet helder, maar toch was hij zijn verstand niet kwijtgeraakt. Hij kondigde, eerder opgelucht dan gelukkig, zijn afscheid aan: ‘Mijn grootste wens was de kampioensbeker van de Marathon te ontvangen, en nu ik hem heb, wil ik anderen de kans geven hem ook te winnen.’
BEROEP? STAKINGSBREKER!
Albert Coray (nummer 7) werd dus tweede. Hij had de Franse nationaliteit, maar hij was niet afgevaardigd door zijn land. Hij nam deel als lid van zijn club, de Chicago Athletic Association. Toch is hij wel degelijk een Fransman. In juli 1902 won hij de wedstrijd Paramé-Rennes-Paramé: hij legde toen 155 kilometer af in 16 uur en 32 minuten. Pas in 1903 verliet hij Frankrijk en trok naar Chicago, waar hij werkt als stakingsbreker, een beroep als een ander, moet hij gedacht hebben.
Vier dagen na de marathon bewees Coray zijn recuperatievermogen door deel te nemen aan een nieuwe wedstrijd: de vier mijl voor ploegen. Hijzelf werd in deze wedstrijd negende en leverde zo zijn bijdrage aan de tweede plaats van zijn club, de Chicago A.A. België en Nederland vaardigden geen enkele atleet af.

Lees verder “De Olympische marathon van Saint-Louis 1904”