Categorie: religie

Vijftig jaar geleden: interview voor Omroep Brabant

Vijftig jaar geleden: interview voor Omroep Brabant

Naast de sportploegen (zie elders op deze blog) hadden wij ook nog enkele werkgroepen in de Germaanse (voor het maken van het blad Germaniak, een werkgroep Poëzie, een werkgroep Politiek, noem maar op). Ik was lid van àlle werkgroepen, dus ook van de Werkgroep Occulte Wetenschappen die om een of andere reden (de echte reden zijnde Lukas De Vos, op dat moment groot volksmenner en nu buitenlandmedewerker voor de VRT-radio) was opgericht. Op het einde van het jaar zouden we een soort jaarboek uitbrengen en ieder lid moest daarin een inbreng hebben. Zelf koos ik voor de invloed van occulte toestanden op rockmuziek (het was de tijd van Black Sabbath e.d.). Daarvan zou ik een soort “catalogus” opmaken en in het kader daarvan schreef ik naar Guido Cassiman (links op de foto) van Omroep Brabant opdat hij een oproep zou doen in één van zijn programma’s.

Lees verder “Vijftig jaar geleden: interview voor Omroep Brabant” →

Ayatollah Khomeini (1902-1989)

Ayatollah Khomeini (1902-1989)

Vandaag is het 35 jaar geleden dat volgens Luc Pauwels op doorbraak.be het officiële begin van de (zelf)censuur inzake islam valt te noteren. Tijdens een live uitgezonden telefoongesprek in de VARA-actualiteitenrubriek Achter het Nieuws vraagt de Nederlandse minister Hans van den Broek aan eindredacteur-presentator Paul Witteman om een satirisch item van Rudi Carrell over de Iraanse leider Ruhollah Musavi Khomeini, bij ons beter gekend als Ayatollah Khomeini, niet uit te zenden. Carrell liet zien hoe Khomeini – zogenaamd – werd toegezwaaid met damesondergoed. In Duitsland had het item een diplomatieke rel veroorzaakt. Witteman buigt het hoofd en besluit het onderwerp te schrappen uit zijn uitzending. Onnodig te zeggen dat Khomeini destijds op de Rode Vaan wél een vaak (maar niet graag) geziene gast was in ons tijdschrift. Zo ook in de minibrokjes van nr.33 van 1979…

Lees verder “Ayatollah Khomeini (1902-1989)” →

Wim Van Rooy over ‘Nieuw België. Een migratiegeschiedenis 1944-1978’ van Tom Naegels

Wim Van Rooy over ‘Nieuw België. Een migratiegeschiedenis 1944-1978’ van Tom Naegels

Al te vaak zijn algemene uitspraken nietszeggend, naar mijn smaak meestal zelfs. Dat migratie van alle tijden is bijvoorbeeld. Tja, het zal wel. Het probleem echter met zulke opmerkingen is dat ze dikwijls een kokette goedkeuring inhouden: in casu dat migratie, omdat ze van alle tijden is, oké is. Het is eigenlijk het al dan niet bedoelde uitgangspunt van ‘Nieuw België. Een migratiegeschiedenis 1944-1978’ (2021, 413 bladzijden) van de Vlaamse schrijver, journalist en columnist Tom Naegels.

Lees verder “Wim Van Rooy over ‘Nieuw België. Een migratiegeschiedenis 1944-1978’ van Tom Naegels” →

500 jaar geleden: de enige Nederlandstalige paus

500 jaar geleden: de enige Nederlandstalige paus

Het is vandaag precies 500 jaar geleden dat Adriaan Floriszoon Boeyens (Utrecht, 2 maart 1459 – Rome, 14 september 1523) als paus Adrianus VI wordt aangesteld. Hij vertrekt hierop naar Rome waar hij pas in mei datzelfde jaar aankomt. Hij was de laatste niet-Italiaanse paus tot Johannes Paulus II in 1978. In Nederland wordt hij vanwege zijn geboorteplaats Utrecht beschouwd als de enige Nederlandse paus in de geschiedenis. In Duitsland geldt hij als zevende Duitse paus omdat Utrecht destijds tot het Heilige Roomse Rijk behoorde. Aangezien hij voor zijn benoeming professor was aan de Faculteit Godgeleerdheid Leuven, waar hij middels zijn erfenis het Paus Adrianus VI-college stichtte, wordt hij ook vaak als Vlaamse paus aangeduid.

Lees verder “500 jaar geleden: de enige Nederlandstalige paus” →

Jo Decaluwe (1942-2021)

Jo Decaluwe (1942-2021)

Het houdt niet op! Deze keer is het de beurt aan de Gentse acteur, regisseur en vooral theaterdirecteur Jo Decaluwe die woensdagavond overleden is na een lang ziekbed. Decaluwe was 79 en zal vooral worden herinnerd als de bezielende kracht van de theaters Arca en Tinnenpot. “Twee tot drie generaties acteurs hebben op zijn schouders mogen staan. Jo was een grote meneer,” zo schrijft Dirk Musschoot, die me alweer op de hoogte bracht, in Het Nieuwsblad. Zelf heb ik Jo goed gekend. Als journalist heb ik vaak kritiek uitgeoefend op zijn beleid en op zijn eigen producties, toch bleef er altijd een goede band bestaan die vooral werd aangehaald toen ik met deze blog ben begonnen.

Lees verder “Jo Decaluwe (1942-2021)” →