Herbert von Karajan (1908-1989)

Herbert von Karajan (1908-1989)

Het is vandaag ook al dertig jaar geleden dat de omstreden dirigent Herbert von Karajan is overleden (foto YouTube).

Eigenlijk heet Herbert von Karajan gewoon Herbert Karajan of Karajanis, zoals zijn voorouders uit Macedonië oorspronkelijk heetten. Het is waar dat zijn overovergrootvader, die zijn heil in Saksen had gezocht, daar naam had gemaakt in de kledingindustrie en daarom door de Oostenrijkse keizer in de adelstand was verheven, maar bij de oprichting van de Oostenrijkse staat werd de adel afgeschaft.
Herbert Von Karajan kon na de Tweede Wereldoorlog onmogelijk zijn NSDAP-lidmaatschap loochenen. Hij stelde het echter voor dat zijn lidmaatschap een “formaliteit” was om in 1935 chefdirigent in Aken te worden. Niet alleen is het onzin te beweren dat een chefdirigent een nazi-partijlid zou moeten zijn, het is vooral gewoonweg gelogen, want Von Karajan was reeds twee jaar eerder en uit volle overtuiging lid geworden, eerst in Oostenrijk, nadien in Duitsland. In 1944 dirigeerde hij in het bezette Parijs nog het tweede Brandenburgs concert van Bach (waarvoor hij zich dus dubbel zou moeten schamen!) en toch werd hij reeds in 1947 aangesteld als hoofd van de Wiener Philharmoniker! Nochtans waren veel mensen er getuige van geweest hoe hij concerten vaak met het Horst Wessellied begon.
“Hard to swallow” voor de zovele Karajan-fans natuurlijk, daarom dat men er steeds vergoelijkend (?) aan toevoegt : “Hij zou zijn stem uitbrengen op de partij die het best zijn persoonlijke belangen dient. Hij heeft, geen ideologie.” Het zijn slechts joodse musici zoals Isaac Stern, Arthur Rubinstein en Itzhak Perlman die weigeren met “het genie van het Wirtschaftswunder” (zoals Theodore Adorno hem genoemd heeft) samen te werken. Andere joden zijn niet zo kieskeurig. Karajan is een goudmijn, dus Karajan is onze vriend, zeggen de… Rothschilds!
Herbert von Karajan heeft inderdaad een buitengewone aanleg om geld te scheppen. En dan nog niet eens vanwege zijn gage (300.000 fr. per concert) waarmee hij in de jaren zeventig aan de top stond van de dirigenten (Boehm, Bernstein en Solti delen de tweede plaats met 240.000 fr. elk). In de jaren zestig gold Von Karajan dan ook zowat als het boegbeeld van de klassieke muziek. Maar daarom ook werd hij bijna onmiddellijk verguisd toen hij is overleden in juli 1989. Om een voorbeeld te geven van zijn pathetiek: over het fameuze adagietto van Gustav Mahler doet hij veertien minuten, terwijl Bruno Walter, toch een persoonlijke vriend van Mahler, slechts acht minuten nodig had.

Lees verder “Herbert von Karajan (1908-1989)”

25 jaar geleden: Tomoko Mukaiyama in Gent

25 jaar geleden: Tomoko Mukaiyama in Gent

De Japanse Tomoko Mukaiyama leerde piano spelen toen ze vijf was en haalde haar Masters Degree in 1988 op de Musashino Academie in Tokio. Daarna studeerde ze verder aan de universiteit van Indiana en nadien aan het Sweelinck Conservatorium van Amsterdam, waar ze les volgde bij haar landgenoten Tetsuro Ishikawa en Aki Takahashi en ook bij George Vasarhelyl, James Tocco en Jan Wijn. In 1991 won ze de Gaudeamus-wedstrijd en een jaar later werd ze lid van het Japan Chamber Orchestra o.l.v. Tetsuji Honna. Daarnaast speelt ze ook hedendaagse muziek, waarvan ze op 13 juli 1994 in Gent een voorproefje gaf met werk van Galina Utvolskaya, Karlheinz Stockhausen, Adriana Hölszky en Meredith Monk.

Alberto Lizzio (1926-1999)

Alberto Lizzio (1926-1999)

Alberto Lizzio was a pseudonym invented by record producer and conductor Alfred Scholz which Scholz attached to older performances, often conducted by Hans Swarowsky, Milan Horvat, Carl Melles or himself. These performances were used to put out inexpensive classical recordings for the mass market or for production music. Scholz wrote a fictitious biography of Lizzio, claiming he was born in Merano, South Tyrol on 30 May 1926, studied violin, composition and conducting in Milan, Lombardy, and that his second wife, with whom he had a son, died in 1980 in a car accident in which Lizzio was severely injured. The fictitious biography concludes with his death on 22 October 1999, in Dresden. (Wikipedia)
Lees verder “Alberto Lizzio (1926-1999)”

245 jaar geleden: enige fagotconcerto van Mozart

245 jaar geleden: enige fagotconcerto van Mozart

Op 4 juni 1774 voltooit Mozart zijn enige fagotconcerto (in Bes, KV.191), zijn eerste concerto voor een blaasinstrument (wellicht voor hoffagottist en huisvriend Melchior Sandmayer; op bovenstaande foto van Flickr herkennen we Peter Gaasterland). In die periode is de fagot een beetje bespeelbaarder geworden omdat hij er vijf tot acht kleppen bij kreeg. Aangezien hij nooit een concerto voor cello heeft geschreven, spelen “gefrustreerde” cellisten (omdat Mozart niet voor hun instrument heeft geschreven) zoals France Springuel wel eens dit concerto, maar dan getransponeerd naar C. Fagot en cello zijn qua register en kleur immers vrij “compatibel”.
Lees verder “245 jaar geleden: enige fagotconcerto van Mozart”

Frédéric Devreese wordt negentig…

Frédéric Devreese wordt negentig…

De vader van de Belgische filmmuziek is Frédéric – Freddy voor de vrienden – Devreese (°Amsterdam, 2 juni 1929), de zoon van Godfried, de vader van Tenuto, de man van Annie De Clerck. In totaal schreef hij muziek voor zo’n 40 films! Ik wed dat er sommige mensen zijn die denken dat er niet eens 40 Belgische films bestààn! Compositie studeerde hij bij Ildebrando Pizetti, orkestdirectie bij Hans Swarowski, maar waar studeerde hij filmmuziek? Frédéric Devreese: “Nergens. Zelfs nu kan je dat nog altijd niet leren.” (*)
Lees verder “Frédéric Devreese wordt negentig…”