Pieter Wispelwey in de jury van de Elisabethwedstrijd…

De grootste verrassing in de jury van de eerste Elisabethwedstrijd voor cello vind ik de aanwezigheid van de Nederlandse cellist Pieter Wispelwey. Dat een aanhanger van de historische uitvoeringspraktijk deel uitmaakt van de jury is op zich al speciaal (al is ook Roel Dieltiens jurylid), maar Pieter heeft zelfs binnen die doelgroep nog “iets speciaals”, vind ik. Daarom vroeg ik me af of hij soms “sold out” zoals men dan in Amerika zegt. Maar toen ik hem op televisie in zijn T-shirtje zag zitten, wist ik dat het nog altijd dezelfde sympathieke kerel was, zoals ik hem destijds heb gekend. Een beetje grijzer natuurlijk, maar ja, wie niet?
Lees verder “Pieter Wispelwey in de jury van de Elisabethwedstrijd…”

Twintig jaar geleden: interview met de Gentse dirigent Geert Soenen

Twintig jaar geleden: interview met de Gentse dirigent Geert Soenen

Vandaag is het twintig jaar geleden dat ik de Gentse dirigent Geert Soenen ben gaan interviewen toen hij in de Bijloke Festivalhal voor het eerst een symfonisch orkest dirigeerde. Het Symfonisch Orkest van Vlaanderen had als beleidslijn immers uitgestippeld dat het jonge dirigenten een kans wil geven. Daarom ging ik toen Geert even opzoeken met als onvermijdelijke eerste vraag: hoe jong is jong?
Lees verder “Twintig jaar geleden: interview met de Gentse dirigent Geert Soenen”

De eerste Elisabethwedstrijd voor cello

De eerste Elisabethwedstrijd voor cello

Ik heb nog niets geschreven over de eerste Elisabethwedstrijd voor cello. Dat is niet toevallig. Ik dacht er immers eerst een grappig stukje over te schrijven met als thema de erotische fantasieën die gepaard gaan met vrouwelijke cellistes (de stof ligt voor het grijpen). Maar dan bedacht ik dat dit in deze politiek correcte tijden niet goed zou worden ontvangen. En kijk, ik heb me dan enkel maar beperkt tot een fotootje in die zin dat ik naar een paar intieme vrienden heb gestuurd en zelfs dat viel al op een koude steen! (Om mij te “straffen” zijn slechts twee van de twaalf finalisten van het vrouwelijke geslacht.) Daarna was de eerste halve finale die ik zag één van het avondconcert met het solo-recital. Dat daar een uittreksel uit de Bach-suites zou zitten, dat had ik wel verwacht, maar al de rest was overwegend hedendaags werk en, eerlijk gezegd, ik vond het vreselijk. Gelukkig heb ik dan gisteren de namiddagsessie gezien en kon ik toch een beetje wegdromen op de concerti van Haydn (weliswaar helaas zonder commentaar). Mede ook door het feit dat het orkest werd geleid door Frank Braley, de winnaar van de Elisabethwedstrijd voor piano in 1991.
Lees verder “De eerste Elisabethwedstrijd voor cello”