Morgen is het al 140 jaar geleden dat de Britse schrijfster Virginia Woolf werd geboren als Virginia Stephen, dochter van de literator Lesley Stephen (o.m. de ontdekker van Robert Louis Stevenson).
Lees verder “Virginia Woolf (1882-1941)”
De roman Een kille regen van Paul Bowles speelt zich af in Tanger eind jaren veertig, toen de Britse schrijver zelf al in Marokko woonde. Tanger was toen een internationale stad, een zone die losstond van de kolonies in Marokko. Tot de onafhankelijkheid van Marokko in 1956 was Tanger een broeihaard van prostitutie, smokkel, spionage en drugs. De stad oefende een grote aantrekkingskracht uit op avontuurlijke schrijvers als J.Kerouac, T.Williams, G.Vidal en T.Capote. Maar van al die mensen uit de beatnik-tijd, is alleen de nu stokoude Bowles in Tanger overgebleven. Het hoofdpersonage van Een kille regen is de jonge Amerikaan Dyer Nelson, een bankbediende die het beschermde leven in de States beu is. Via een kennis wordt hij tewerkgesteld in een reisagentschap in Tanger. Dat bedrijfje is alleen maar een dekmantel voor allerlei louche zaken. Als Nelson zelf belast wordt met een financiële smokkel, gaat hij met het geld aan de haal. Het loopt heel slecht af. Nelson zit aan de drugs en op het einde pleegt hij een moord. De confrontatie van de westerse mens met een primitievere samenleving leidt hier niet tot een catharsis, maar tot een catastrofe. In plaats van een nieuw leven te gaan leiden, verliest Nelson juist elke controle over zichzelf. Bowles wil zeggen dat je niet ongestraft je zekerheden kan opgeven. Zijn eigen leven verliep niet rimpelloos. Hij was een homo, zijn vrouw Jane was lesbisch. Ze was in Tanger aan de drank geraakt en belandde in een psychiatrische instelling. Maar van zichzelf zegt de auteur dat hij nooit zoveel geleden heeft als zijn romanpersonages.
Fons Mariën is Internet-redacteur van de BRTN-website. „Een kille regen” van Paul Bowles verscheen bij Contact.
Referentie
P.D.M., Op het nachtkastje van Fons Mariën, Knack 22 januari 1997
Na een aantal werktitels geschrapt te hebben opteerde Jonathan Coe tenslotte voor ‘The House of Sleep’ (1997) (vert. ‘Het huis van de slaap’, Meulenhoff, 1974), een titel die hij wegkaapte van de roman van Frank King uit 1934. Voor deze vierde roman zou hij in Frankrijk een jaar later bekroond worden met de Prix Médicis. De titel dekt in dit geval de lading: het werk behandelt uitvoerig de slaap, in al zijn bizarre facetten. En speelt inderdaad grotendeels in wat een huis gewijd aan die slaap genoemd kan worden.
Lees verder “De schatkamer van Johan de Belie (37)”
Twaalf jaar na haar doorbraakroman “The Millstone” verscheen van de Engelse schrijfster Margaret Drabble The Ice Age (De IJstijd).
Lees verder “45 jaar geleden: “The Ice Age” van Margaret Drabble”
N.a.v. het Chinese nieuwjaar heb ik het nog gehad over mijn grote voorliefde voor konijnen. Het spreekt dus ook vanzelf dat ik destijds een grote fan was van het boek “Watership Down”, het verhaal over een kleine groep konijnen die na een visioen van één van hen overhaast hun kolonie ontvluchten en na veel omzwervingen de perfecte locatie voor een nieuwe kolonie vinden op Waterschapsheuvel (Watership Down). De auteur was Richard Adams geboren op 9 mei 1920 in Newbury, Engeland, als zoon van een plattelandsarts, en morgen vijf jaar geleden overleden (foto Andrew R.H. via Wikipedia).
Lees verder “Richard Adams (1920-2016)”
Morgen zal het al 95 jaar geleden zijn dat de toen al zeer populaire schrijfster van detectiveverhalen Agatha Christie voor enkele dagen van de aardbol verdween. Uiteraard niet letterlijk, ze beweert niet dat ze ontvoerd werd door marsmannetjes of zo, maar hoe de vork precies aan de steel zat, heeft ze toch nooit willen uitleggen.
Lees verder “95 jaar geleden verdween Agatha Christie”
In ‘Middle England’ (2018) (Klein Engeland; De Bezige Bij, 2019) ontmoeten we de personages die Jonathan Coe reeds ten tonele bracht in zijn romans ‘The Rotters’ Club’ (2001) en ‘The Closed Circle’ (2004). Nu bevindt de familie Trotter met vooral Benjamin en Lois in middelbare leeftijd als hoofdpersonen, zich in een woelige politieke periode. Dit is waar deze roman over gaat: de politieke gebeurtenissen in Engeland van april 2010 tot september 2018. Dat betekent: de aanloop naar wat zal eindigen in de brexit.
Lees verder “De schatkamer van Johan de Belie (33)”
“Een huis dat van je hield, dat je opnam en je beschermde, een huis dat zijn armen om je heen sloeg, waar je als een verdwaald diertje in wegkroop en dat je als een deken over je hoofd trok.” Het is dit huis dat centraal staat in ‘The sweetest dream’ (2001; ‘Het huis van Julia’, Bert Bakker, 2002), het derde deel van de autobiografie van Doris Lessing – meteen haar 24ste roman indien ik de tel niet kwijtraakte.
Lees verder “De schatkamer van Johan de Belie (32)”
25 jaar geleden ging “The English Patient”, een Brits-Amerikaanse epische film, geregisseerd door Anthony Minghella in première. De film was gebaseerd op de gelijknamige roman van Michael Ondaatje uit 1992 en zou in totaal negen Oscars winnen, waaronder die voor de Beste Film, Beste Regie en Beste Vrouwelijke Bijrol (Juliette Binoche).
Lees verder “25 jaar geleden: première van “The English Patient””
In augustus 2018 heb ik het boek “The travelling hornplayer” van Barbara Trapido gelezen. Ik was er helemaal ondersteboven van. (Foto Pinterest)
Lees verder “Barbara Trapido wordt tachtig…”
dagelijks iets degelijks 