25 jaar geleden: Tamara Ignatieva in De Rode Pomp

25 jaar geleden: Tamara Ignatieva in De Rode Pomp

Tamara Ignatieva is de dochter van Michel Taits en Ludmilla Ignatieva. Ze studeerde viool aan het conservatorium van Moscou. In 1991 volgde zij haar vader, toen die naar het orkest van de Vlaamse Opera kwam (haar moeder werd concertmeester in Zuid-Afrika) en dus zette zij deze studies voort aan het Gentse conservatorium, waar ze een jaar later haar Eerste Prijs haalde in de klas van Henry Raudales. Ze werd Tenutolaureaat ’93 en in datzelfde jaar werd ze ook lid van het orkest van de Vlaamse Opera.

Lees verder “25 jaar geleden: Tamara Ignatieva in De Rode Pomp”

25 jaar geleden: “Toetsenproject” in het Museum voor Sierkunst

25 jaar geleden: “Toetsenproject” in het Museum voor Sierkunst

Yves Senden is een organist die deelnam aan het toetsenproject (piano, clavecimbel, pianoforte, tangentenflugel, orgelpositief) van Johan Huys in het museum voor sierkunst op 16 mei 1994 ter vervanging van Marc Maes. Dit was een tamelijk toegankelijke improvisatie samen met verder nog Tomma Wessel, Daan Vandewalle en Carien Verhenneman.
Lees verder “25 jaar geleden: “Toetsenproject” in het Museum voor Sierkunst”

25 jaar geleden: Timothy Neil Johnson in De Rode Pomp…

25 jaar geleden: Timothy Neil Johnson in De Rode Pomp…

De Amerikaanse tenor Timothy Neil Johnson (van wie blijkbaar geen foto’s zijn terug te vinden op het internet, vandaar dat ik mijn toevlucht heb genomen tot een foto van André Posman naast zijn Rode Pomp) werd geboren in Los Angeles, waar hij ook afstudeerde. Dat was dan bij Paul Mayo, Marilyn Savage, Richard McComb en Pollyanne Baxter. Sedert enige tijd woont hij echter in ons land (Antwerpen), waar hij les volgt bij Liane Jespers. Op die manier trad hij reeds op met het BRTN-koor, met Il Fondamento, het Collegium Instrumentale Brugense, Ex Tempore, het koor van La Petite Bande en het Collegium Vocale. Veel oude muziek dus (al zou iemand hem eens moeten vertellen dat “renaissance” met één n en twee s’en schrijft en niet omgekeerd), maar hij zingt ook jazz en blues, waarbij hij er niet voor terugschrikt om ook achter de drums te kruipen. Dat deed hij echter niet op 4 februari 1994 in de Rode Pomp, want daar zong hij liederen van Franz Liszt. Hij werd daarbij begeleid door Erik Van Balen.

25 jaar geleden: Walter Wuyts in De Rode Pomp

25 jaar geleden: Walter Wuyts in De Rode Pomp

Walter Wuyts is een Mechelse tenor die als autodidact in de leer is gegaan bij diverse leermeesters in heel Europa. Op 22 januari 1994 zong hij in de Rode Pomp “Die Winterreise” van Schubert als laatste van de vier Sneeuwconcerten die André Posman organiseerde. Walter Wuyts was overigens ook de gewetenloze Dr.Hein Formol in de hedendaagse opera “Hercules Haché” van broer Lucien Posman.

Referenties
DSRG, Ook zonder sneeuw een “derde Sneeuwconcert”, Het Laatste Nieuws 14 januari 1994
DSRG, Laatste Sneeuwconcert, Het Laatste Nieuws 22 januari 1994

25 jaar geleden: Wilfried Vandenbrande met “Die Winterreise”

25 jaar geleden: Wilfried Vandenbrande met “Die Winterreise”

De basbariton Wilfried Vandenbrande (foto YouTube) zou oorspronkelijk een hoofdrol vertolken in de kameropera “Karoena, de zeemeermin” van Boudewijn Buckinx in de Rode Pomp. Dat ging echter niet door maar in ruil mocht hij er op 7 januari 1994, begeleid door René Cuvelier aan de piano, de beroemde “Winterreise” van Schubert brengen.

Al op jonge leeftijd stond vast dat Wilfried in de muzikale voetsporen van zijn vader, Arnold Brand, zou treden. Een tijdlang studeert hij filosofie maar snel kiest hij voor zijn eerste liefde, de muziek. Zo bouwde hij een internationale zangcarrière uit en stond hij als solist op de planken van onder meer de Munt en de Vlaamse Opera. Maar Wilfried werkte ook samen met muziektheaterensembles als Transparant en Walpurgis, en met belangrijke orkesten als het Vlaams Radio Orkest/Brussels Philharmonic, de Filharmonie, het Prometheus Ensemble, het Nationaal Orkest van België, het Symfonie Orkest Vlaanderen, Prima La Musica en de Beethoven Academie.

De taal van de muziek kent geen grenzen. Wilfried is dan ook zeer actief in het buitenland. Hij werkte samen met toporkesten als het Orchestre de la Suisse Romande, het WDR Rundfunkorchester, de Heidelberger Symphoniker, het Philharmonisches Orchester Südwestfalen, de Nürnberger Symphoniker, het Orquestra Sinfonica de Asturias, het Orchestra Filarmonica Italiana enzovoort.

Ook muzikaal doorbreekt Wilfried Van den Brande grenzen. Meer dan tien jaar geleden geraakte hij gepassioneerd door de muziek van de Amerikaanse songwriter en Broadwaycomponist Cole Porter (1891-1964). Sindsdien heeft hij één bijzondere missie: het immense repertoire – Porter schreef wellicht meer dan duizend songs – een betere bekendheid bezorgen en meer geliefd maken bij het grote publiek. Nochtans is de muziek van Cole Porter een deel van ons collectieve geheugen, al beseffen we dat niet altijd. Maar de vertolkingen door Ella Fitzgerald of Frank Sinatra van nummers als Begin the beguine, Night and day, I’ve got you under my skin en Ev’ry time we say goodbye doen meteen een belletje rinkelen.

Maar de jazzy en swingende interpretaties van deze jazzmuzikanten deden volgens de componist niet altijd recht aan zijn subtiele songs. En daar wil Wilfried Van den Brande wat aan doen: hij brengt Cole Porter zoals de componist dat zelf wou en ook zelf deed, met meticuleus respect voor de lyrics en de genoteerde muziek.

Cole Porter is een chroniqueur van de liefde – in muziek en woord, want uitzonderlijk is dat Porter zowel tekst als muziek voor zijn rekening nam.

Wilfried Van den Brande schetst het leven van Cole Porter als een Griekse tragedie: Porter is immers een schatrijke dandy die met een enorme ijver in een sfeer van grote luxe aan zijn songs werkt, tot een dramatisch ongeval zijn jetsetleven verstoort.

Wilfried Van den Brande is intussen uitgegroeid tot een wereldwijde ambassadeur en pleitbezorger van dit nog altijd ondergewaardeerde repertoire. In 2010 stelde hij in Carnegie Hall (New York) de 5 cd-box ‘A Tribute to Cole Porter’ voor. In 2014 ging http://www.coleporteranthology.com online met in totaal 325 liederen. De passie voor Cole Porter leidde naar een doctoraat in de kunsten (2014). In 2016 werd de documentaire ‘Looking for Cole’, die Wilfried samen met zijn zoon Simon en Lou Demeyere uitwerkte, uitgebracht door EuroArts en internationaal verdeeld door Warner Music. Wilfried werkte eveneens mee aan A Cole Porter Companion, een academisch standaardwerk, uitgegeven door de University Press of Illinois.

Referenties
Ronny De Schepper, Schuberts Winterreise in De Rode Pomp, Het Laatste Nieuws 31 december 1994
http://www.readmylips.be/nl/sprekers/wilfried-van-den-brande

De Rode Pomp (1993-2009)

De Rode Pomp (1993-2009)

De slogan van deze blog, “dagelijks iets degelijks”, heb ik ontleend aan André Posman, de baas van De Rode Pomp in Gent, die vandaag 25 jaar geleden feestelijk werd geopend. Zestien jaar lang heeft André getracht deze slogan waar te maken door bijna dagelijks degelijke klassieke muziek te programmeren in zijn concertzaaltje in de Nieuwpoortstraat. Maar uiteindelijk heeft de eigenaar het zaaltje verkocht aan een projectontwikkelaar en Dré kon naar de pomp lopen. Eind 2009 werd het zaaltje afgebroken…
Lees verder “De Rode Pomp (1993-2009)”