25 jaar geleden: “Toetsenproject” in het Museum voor Sierkunst

25 jaar geleden: “Toetsenproject” in het Museum voor Sierkunst

Yves Senden is een organist die deelnam aan het toetsenproject (piano, clavecimbel, pianoforte, tangentenflugel, orgelpositief) van Johan Huys in het museum voor sierkunst op 16 mei 1994 ter vervanging van Marc Maes. Dit was een tamelijk toegankelijke improvisatie samen met verder nog Tomma Wessel, Daan Vandewalle en Carien Verhenneman.
Lees verder “25 jaar geleden: “Toetsenproject” in het Museum voor Sierkunst”

25 jaar geleden: Wilfried Vandenbrande met “Die Winterreise”

25 jaar geleden: Wilfried Vandenbrande met “Die Winterreise”

De basbariton Wilfried Vandenbrande (foto YouTube) zou oorspronkelijk een hoofdrol vertolken in de kameropera “Karoena, de zeemeermin” van Boudewijn Buckinx in de Rode Pomp. Dat ging echter niet door maar in ruil mocht hij er op 7 januari 1994, begeleid door René Cuvelier aan de piano, de beroemde “Winterreise” van Schubert brengen.

Al op jonge leeftijd stond vast dat Wilfried in de muzikale voetsporen van zijn vader, Arnold Brand, zou treden. Een tijdlang studeert hij filosofie maar snel kiest hij voor zijn eerste liefde, de muziek. Zo bouwde hij een internationale zangcarrière uit en stond hij als solist op de planken van onder meer de Munt en de Vlaamse Opera. Maar Wilfried werkte ook samen met muziektheaterensembles als Transparant en Walpurgis, en met belangrijke orkesten als het Vlaams Radio Orkest/Brussels Philharmonic, de Filharmonie, het Prometheus Ensemble, het Nationaal Orkest van België, het Symfonie Orkest Vlaanderen, Prima La Musica en de Beethoven Academie.

De taal van de muziek kent geen grenzen. Wilfried is dan ook zeer actief in het buitenland. Hij werkte samen met toporkesten als het Orchestre de la Suisse Romande, het WDR Rundfunkorchester, de Heidelberger Symphoniker, het Philharmonisches Orchester Südwestfalen, de Nürnberger Symphoniker, het Orquestra Sinfonica de Asturias, het Orchestra Filarmonica Italiana enzovoort.

Ook muzikaal doorbreekt Wilfried Van den Brande grenzen. Meer dan tien jaar geleden geraakte hij gepassioneerd door de muziek van de Amerikaanse songwriter en Broadwaycomponist Cole Porter (1891-1964). Sindsdien heeft hij één bijzondere missie: het immense repertoire – Porter schreef wellicht meer dan duizend songs – een betere bekendheid bezorgen en meer geliefd maken bij het grote publiek. Nochtans is de muziek van Cole Porter een deel van ons collectieve geheugen, al beseffen we dat niet altijd. Maar de vertolkingen door Ella Fitzgerald of Frank Sinatra van nummers als Begin the beguine, Night and day, I’ve got you under my skin en Ev’ry time we say goodbye doen meteen een belletje rinkelen.

Maar de jazzy en swingende interpretaties van deze jazzmuzikanten deden volgens de componist niet altijd recht aan zijn subtiele songs. En daar wil Wilfried Van den Brande wat aan doen: hij brengt Cole Porter zoals de componist dat zelf wou en ook zelf deed, met meticuleus respect voor de lyrics en de genoteerde muziek.

Cole Porter is een chroniqueur van de liefde – in muziek en woord, want uitzonderlijk is dat Porter zowel tekst als muziek voor zijn rekening nam.

Wilfried Van den Brande schetst het leven van Cole Porter als een Griekse tragedie: Porter is immers een schatrijke dandy die met een enorme ijver in een sfeer van grote luxe aan zijn songs werkt, tot een dramatisch ongeval zijn jetsetleven verstoort.

Wilfried Van den Brande is intussen uitgegroeid tot een wereldwijde ambassadeur en pleitbezorger van dit nog altijd ondergewaardeerde repertoire. In 2010 stelde hij in Carnegie Hall (New York) de 5 cd-box ‘A Tribute to Cole Porter’ voor. In 2014 ging http://www.coleporteranthology.com online met in totaal 325 liederen. De passie voor Cole Porter leidde naar een doctoraat in de kunsten (2014). In 2016 werd de documentaire ‘Looking for Cole’, die Wilfried samen met zijn zoon Simon en Lou Demeyere uitwerkte, uitgebracht door EuroArts en internationaal verdeeld door Warner Music. Wilfried werkte eveneens mee aan A Cole Porter Companion, een academisch standaardwerk, uitgegeven door de University Press of Illinois.

Referenties
Ronny De Schepper, Schuberts Winterreise in De Rode Pomp, Het Laatste Nieuws 31 december 1994
http://www.readmylips.be/nl/sprekers/wilfried-van-den-brande

De Rode Pomp (1993-2009)

De Rode Pomp (1993-2009)

De slogan van deze blog, “dagelijks iets degelijks”, heb ik ontleend aan André Posman, de baas van De Rode Pomp in Gent, die vandaag 25 jaar geleden feestelijk werd geopend. Zestien jaar lang heeft André getracht deze slogan waar te maken door bijna dagelijks degelijke klassieke muziek te programmeren in zijn concertzaaltje in de Nieuwpoortstraat. Maar uiteindelijk heeft de eigenaar het zaaltje verkocht aan een projectontwikkelaar en Dré kon naar de pomp lopen. Eind 2009 werd het zaaltje afgebroken…
Lees verder “De Rode Pomp (1993-2009)”

Zeemeermin in Pomp

Het feit dat André Posman de librettist was van de opera « Hercules Haché » van zijn broer Lucien, was voor hem de aanleiding om met de Rode Pomp te starten. Het is dan ook altijd zijn betrachting geweest om er kameropera’s te brengen. Op zaterdag 29 april 1995 is het dan zo ver. Dan gaat de Russisch gezongen opera van Boudewijn Buckinx, « Karoena, de zeemeermin », in première.
Lees verder “Zeemeermin in Pomp”

Kuniko Nagata

02  kuniko nagataVandaag is het twintig jaar geleden dat de Japanse violiste Kuniko Nagata (geboren in 1953 te Tokyo, in 1976 naar Antwerpen gekomen als beursstudente van het Fonds Alex de Vries) voor de tweede keer optrad in de Rode Pomp, deze keer in het gezelschap van de Slovaakse pianiste Elena Letnanova. Samen brachten ze vooral Russisch werk, maar ook een sonate van Cesar Franck en van… Friedrich Nietzsche. Wie herinnert zich nog dat het Elena Letnanova was die drie jaar eerder deze filosoof als componist in deze eigenste Pomp introduceerde? Dankzij Dré Posmans verhelderende commentaren leren we dat het vorige optreden van Kuniko Nagata niet veel soeps was omdat ze persoonlijke problemen had (“en wij konden haar helaas niet helpen“, D.P.), maar nu is dat allemaal voorbij, zo wist Dré opgewekt te melden. Helaas heb ik het recital niet bijgewoond en kan ik dus ook niet zeggen hoe ze het er die keer heeft vanaf gebracht.

The Moscow Chamber Soloists

00 The Moscow Chamber SoloistsThe Moscow Chamber Soloists (eigenlijk een kwartet) hebben elkaar teruggevonden enerzijds dankzij het orkest van de Vlaamse Opera, maar anderzijds toch ook dankzij de Rode Pomp. Het ontstààn van dit kwartet hangt echter reeds samen met de oprichting door de beroemde dirigent Rudolf Barshai van het Kamerorkest van Moscou. Dat was in 1956, toen na de dood van Stalin het kunstleven een heropbloei kende. Tal van hedendaagse componisten durfden het nu immers opnieuw aan met “gewaagder” werk voor de dag te komen en schreven speciaal met dit orkest voor ogen. Zo ook Dimitri Sjostakovitsj, waarvan The Moscow Chamber Soloists in de Rode Pomp een strijkkwartet en het pianokwintet op.57 brachten (met Boyan Vodenitcharov aan de vleugel). Want het kwartet, bestaande uit Michel Taits, viool, zijn huidige vrouw Elena Boni tweede viool (thuis speelt ze eerste viool, nadat Taits’ eerste vrouw Ludmilla Ignatieva, moeder van hun dochter Tamara, naar Zuid-Afrika vertrok), Lev Anikeev altviool en Valery Krivoborodov, op dit moment cellist in Hamburg, is ontstaan binnen dit Kamerorkest. Hetzelfde viertal vormde trouwens ook het Moscow Philharmonic Early Music Ensemble. Daarnaast voerden The Moscow Chamber Soloists ook een strijkkwartet uit van Alexander Comitas. Dat lijkt wel degelijk een Russisch componist, maar achter dit pseudoniem gaat de Nederlander Ed De Boer schuil. Toch is dit kwartet uit 1990 gebaseerd op Cyrillische thema’s, zodat het toch een waardige afsluiter was van het succesrijke Russische gebeuren. Ja, je mag ervan zeggen wat je wil, maar André Posman maakte het toch maar wààr in zijn Rode Pomp. Wat zouden deze muzikanten op dit ogenblik bijvoorbeeld uitvoeren? Ik weet het niet, en dat niet alleen omdat ik zelf niet meer buitenkom. Ik zou immers ook uit de pers meer kunnen vernemen over het reilen en zeilen van dit kwartet. Akkoord, de pers (en zeker de populaire pers, waarop ik geabonneerd ben) heeft nauwelijks nog belangstelling voor klassieke muziek, maar toch denk ik dat sedert het wegvallen van De Rode Pomp de optredens voor kamermuzikanten op zijn minst gehalveerd zijn.

Referenties
Ronny De Schepper, Oorstrelend Oost-Europa, Het Laatste Nieuws 14 januari 1995
Ronny De Schepper, Strijkkwartetten, Het Laatste Nieuws 16 februari 1995