Edgar Allan Poe (1809-1849)

Edgar Allan Poe (1809-1849)

Vandaag is het precies 170 jaar geleden dat de Amerikaanse auteur Edgar Allan Poe in Baltimore in de goot werd aangetroffen in ijlende toestand, terwijl hij steeds maar de naam Reynolds prevelde (*). Het was de laatste keer dat de schrijver in het openbaar werd gezien. Enkele dagen later (op 7 oktober 1849) overleed hij. Poe was nooit meer lang genoeg bij bewustzijn om uit te leggen hoe hij in die erbarmelijke toestand terecht was gekomen en hoe het kwam dat hij niet z’n eigen kleren droeg…
Lees verder “Edgar Allan Poe (1809-1849)”

J.B.Priestley (1904-1984)

J.B.Priestley (1904-1984)

Het is vandaag ook al 35 jaar geleden dat de Britse schrijver John Boynton Priestley (foto Wikipedia) is overleden…

Priestley was socialist, maar dat wil niet zeggen dat hij geëngageerde werken schreef. Integendeel, in zijn werken ging hij vooral de populaire toer op met detectiveromans en -toneelstukken zoals in 1932 “The old dark house” en in 1945 “An inspector calls” (*). Daarnaast schreef hij ook een flinke dosis magisch-realisme. Zo was er in 1932 “The good companions”. In “Lost empires” (1965) geeft hij dan weer een goede tekening van het music-hall leven op z’n hoogtepunt. Toch is het vooral als toneelschrijver dat hij de geschiedenis zal ingaan, met invloed op zowel Alan Ayckbourn als Tom Stoppard.

Lees verder “J.B.Priestley (1904-1984)”

Emilia Fox wordt 45…

Emilia Fox wordt 45…

De Britse actrice Emilia Fox (foto YouTube), bij ons vooral bekend door de detectiveserie Silent Witness, viert vandaag haar 45ste verjaardag.

Emilia Lydia Rose Fox komt uit een Londense acteursfamilie: ze is de dochter van Edward Fox en Joanna David, haar oom is James Fox en diens zoon Laurence Fox is dus haar neef. Ze werd vooral bekend door haar rollen als Jeannie Hurst in de 2000-2001 remake van Randall and Hopkirk (Deceased) en als Nikki Alexander in de televisieserie Silent Witness.

In 2006 was ze te zien in een kleine maar fijne productie zoals “Cashback” van Sean Ellis, een fris filmpje dat ook de voyeurs onder ons niet zullen versmaden. Laat ik dan wel maar meteen verklappen dat het vrouwelijke hoofdpersonage, gespeeld door Emilia Fox niet uit de kleren gaat. Eigenlijk een beetje normaal want deze oorspronkelijke kortfilm gaat vooral over de frustraties van pubers en als die over borsten fantaseren hebben die meestal ongeveer de grootte van een voetbal (of in het ergste geval een rugbybal). Een matchke zaalvoetbal maakt overigens ook deel uit van deze komedie waarin hoofdfiguur Ben Willis, gespeeld door Sean Biggerstaff (BIGGER STAFF??? Are you kidding me, mate?), de tijd kan stilzetten en zo zijn “Cashback” kan incasseren om te compenseren voor het ldvd waarmee hij te kampen heeft. Tot hij Emilia Fox tegenkomt natuurlijk, dan is het niet enkel “Cashback” maar “koekenback”!

Fox studeerde aan de Universiteit van Oxford. Ze spreekt Duits en Frans, speelt cello en piano en doet aan kickboksen.

Fox was in 2000 verloofd met de acteur Vic Reeves. Op 16 juli 2005 trouwde Fox met de acteur Jared Harris. In november 2008 werd bekendgemaakt dat ze gingen scheiden. De scheiding werd in 2010 officieel. Met haar ex-partner, de acteur Jeremy Gilley, heeft ze een dochter, Rose. Ze woont in Londen. (Wikipedia)

Elizabeth George wordt zeventig…

Elizabeth George wordt zeventig…

Vandaag wordt de Amerikaanse thrillerauteur Elizabeth George (foto YouTube) net als de Engelse sopraan Emma Kirkby zeventig jaar…

“Luidruchtig, vochtig en volstrekt onvergeeflijk nieste hij de vrouw in het gezicht.”
Ken je die theorie over hoe een openingszin de toon zet voor het hele boek? In dit geval zelfs voor het hele oeuvre, want we spreken over de openingszin van de allereerste roman van Elizabeth George. Die roman heet in het Engels “A great deliverance”, maar in het Nederlands werd het nogal ongeïnspireerd vertaald als “Totdat de dood ons scheidt” (*). Ik weet niet of deze verandering van titel ook op rekening van vertaalster Coby de Groot mag worden geschreven (ik vermoed van niet, dat zal wel een beslissing van de uitgeverij, Bruna, zijn geweest), maar zij is alleszins wél verantwoordelijk voor dat “nieste” dat uiteraard “niesde” moet zijn, want het werkwoord is “niezen” en niet “niesen”, zoals wij in het dialect zeggen. Toch is het niet daarom dat ik deze eerste zin niet “gepast” vind. Dat heeft meer te maken omdat het op een nevenfiguur slaat (**), die verder niet zo heel veel met het verhaal te maken heeft (en de dame tegenover hem al helemààl niet).
Nee, wat de eerste zin had moeten zijn, staat enkele bladzijden verder (p.22): “Op haar dertigste was Barbara Havers beslist een onaantrekkelijke vrouw, die bovendien nog al het mogelijke leek te doen om dat te benadrukken.” De televisiekijkers herkennen hier onmiddellijk actrice Sharon Small, al vind ikzelf dat ze op een bepaalde manier toch wel een zekere charme heeft. Een toegeving aan de kijkers of haar “goede inborst” die af en toe toch eens haar pantser doorbreekt? Alleszins vormt de zin dan de perfecte overgang naar “Was er iemand bij heel Scotland Yard die ze meer haatte dan Lynley? Hij was een wonderbaarlijke combinatie van alles wat zij verachtte: schoolopleiding in Eton, cum laude voor geschiedenis in Oxford, een kostschoolstem en een stamboom die, verdomme, zijn wortels had ergens net aan deze kant van de slag bij Hastings. Van adel. Goed opgevoed. En zo verdomd charmant, dat ze niet begreep waarom elke misdadiger in de stad zich niet gewoon overgaf om de man een plezier te doen.” (p.24) Kortom, Nathaniel Parker ten voeten uit. En de perfecte openingszin.
Elizabeth George is in feite een opmerkelijke “opvolgster” van P.D.James. Alhoewel Amerikaanse (Californië) zijn haar boeken door en door Brits. Dat komt omdat ze oorspronkelijk een cursus Engelse literatuur gaf, gewijd aan het misdaadverhaal. Aan de hand van “The history of the mystery story” van Dorothy L.Sayers analyseerde ze de gekozen romans, die – op uitzondering van Poe – allemaal Engels waren en na vijf, zes jaar vond ze dat ze het eigenlijk net zo goed zelf zou kunnen proberen. Haar hoofdfiguur is de adellijke inspecteur Thomas Lynley, die echter wordt bijgestaan door sergeant Barbara Havers, een typisch “working class” product met een afkeer van de adel, dit is dus wel een uitzondering op de “regel”.
Ondanks haar Amerikaanse afkomst zijn de boeken van Elizabeth George een voorbeeld van het Britse flegma, zoals dat o.m. in een aflevering van “The Inspector Lynley Mysteries” tot uiting komt. Daar krijgt detective Barbara Havers van haar overste (voor één keer eens niet Lynley, die op dat moment een tijdelijke schorsing heeft opgelopen) op een cruciaal moment de raad: “Don’t do anything heroic, Barbara, think of all the paper work.” Met een knipoog naar Lynley trouwens, die zijn schorsing juist te danken had aan de nogal drastische aanpak van een getuige.
Daarna leek het er even op dat Elizabeth George uitgeschreven was. Haar meest recente misdaadromans werden steeds dikker, ingewikkelder en, spijtig genoeg, minder spannend. Terwijl de eerste boeken die ze in de jaren tachtig en negentig schreef rond haar adellijke speurder Thomas Lynley en zijn norse maar doortastende assistente Barbara Havers tot de hoogtepunten van het genre behoren. Maar zie, begin 2016 verscheen “Dag des Oordeels”, een sterke misdaadroman waarin George uitstekend doet wat ze zo goed kan: de rafelige randen van relaties dissecteren, zoals John Vervoort stelt in het Nieuwsblad van 28 januari 2016.
Ook nu weer wordt haar verhaal gesitueerd op het Engelse platteland waar het zo rustig wonen is, tot de misdaad de kop opsteekt. Deze keer is het de dood van een beroemde feministische schrijfster. Maar voor we daar zijn, goed 170 bladzijden, heeft ze al de complexe relaties ontrafeld binnen de familie Goldacre. De moeder werkte als assistente voor de schrijfster maar is een bemoeial die zelfs het leven van haar twee zoons tot een gruwel maakt. Een van hen pleegde zelfdoding. Tijdens een herdenkingsdienst voor hem gaan de poppen aan het dansen. Wanneer de moord op de schrijfster gebeurt, gaan alle poorten van de hel open. Lynley, Havers en de relatief nieuwe speurder Winston Nkata blijven lang uit beeld, maar ook de perikelen in hun levens worden mooi uitgetekend. De titel van het boek mag dan alweer eens flauw zijn, het verhaal toont dat George de spanning nog in de vingers heeft, aldus John Vervoort.

Lees verder “Elizabeth George wordt zeventig…”