Mong Rosseel krijgt de Walter De Buck-prijs

Mong Rosseel krijgt de Walter De Buck-prijs

Bij het begin van de Gentse Feesten mocht Mong Rosseel uit handen van zijn geliefde burgervader Daniël Termont de Walter De Buck-prijs in ontvangst nemen. Nu, als er iemand die prijs verdient, dan is hij het wel, dus tot zo ver is er geen vuiltje aan de lucht. Ik viel echter wel steil achterover toen Mong tijdens een interview op de lokale zender AVS zowaar meende deze prijs te moeten aangrijpen om geradicaliseerde moslims te moeten goedpraten! “Men heeft het nu voortdurend over geradicaliseerde moslimjongeren,” aldus een wel erg Vuile Mong, “maar destijds in Leuven was ik eigenlijk ook een geradicaliseerde jongere.” En in eenzelfde elan ging hij verder: “Radicaliseren is altijd goed!” (hierin overigens bijgetreden door interviewer Wim Claeys, maar dit terzijde) en hij verwees daarbij naar uitspraken van Martin Luther King en Nelson Mandela. Zou de man die 35 jaar geleden eigenhandig het Vlaams Progressief Zangfeest in de kiem smoorde, dat dan ook vinden van “geradicaliseerde Vlamingen” (zoals mij)? Ik heb zo’n lichtbruin vermoeden van niet… Maar geradicaliseerde moslims zijn dus wel o.k. voor hem die in vorige eeuw (terecht) nog een gesel was voor alle nonkel paters en tante nonnekes…
Lees verder “Mong Rosseel krijgt de Walter De Buck-prijs”

Veertig jaar geleden: brief van Leo Geerts

Veertig jaar geleden: brief van Leo Geerts

Veertig jaar geleden schreef ik samen met Johan de Belie een roman “Twice upon a time“, waarvoor we tevergeefs getracht hebben een uitgever te zoeken. Daarom schreven we ook mensen aan waarvan we dachten dat zij ons zouden kunnen steunen. Een bekend criticus in die tijd was de Antwerpenaar Leo Geerts (1935-1991). Op Wikipedia lees ik over hem het volgende: “Bij Geerts resulteerde het schrijven van een recensie of het opstellen van een uitgebreid portret van een auteur vaak in een uitvoerige briefwisseling. Samen met zijn gehele literaire nalatenschap bevindt deze correspondentie zich in het AMVC-Letterenhuis in Antwerpen. Uit deze omvangrijke correspondentie selecteerden de erven enkele brieven aan auteurs, aan debutanten, aan redacties, of aan wie hem om informatie vroeg. Dit werd het boek Brieven van Leo Geerts, mentor.” Ik heb het boek zelf nog niet gelezen, maar mogelijkerwijs staat daar dus ook onderstaande brief in…
Lees verder “Veertig jaar geleden: brief van Leo Geerts”

Harry Mulisch (1927-2010)

Morgen zal het ook al vijf jaar geleden zijn dat Harry Mulisch is overleden. Hij was op dat moment nog altijd de meest gelezen auteur bij Nederlandse scholieren en “De aanslag” het meest gelezen werk. In Vlaanderen was dit ook het tweede meest gelezen werk (na “Kartonnen dozen” van Tom Lanoye) en daarmee ook het enige werk van een Noord-Nederlandse schrijver dat tot in de top vijf was doorgedrongen. In Nederland was dit voor geen enkele Vlaming weggelegd, zelfs niet voor Hugo Claus, le frère ennemi de Harry Mulisch. Een opvallend verschil met Vlaanderen is dat in de klas de hedendaagse auteurs veel meer aandacht krijgen. Hier prijkt Mulisch op de tweede plaats, enkel voorafgegaan door Willem Frederik Hermans (Jozien Moerbeek, Canons in context, 1998).
Lees verder “Harry Mulisch (1927-2010)”

Twice upon a time

Vandaag is het precies veertig jaar geleden dat ik een brief mocht ontvangen van Louis Paul Boon. Samen met Johan de Belie had ik immers een roman geschreven onder de titel “Twice upon a time” (wellicht ging het al verkeerd bij de titel), waarvoor we tevergeefs een uitgever hebben trachten te vinden. We hebben zelfs getracht de zegen van Louis Paul Boon te bekomen (zie brief hiernaast), maar allemaal zoals gezegd tevergeefs. De enige die de moeite heeft genomen om een uitgebreide kritiek te schrijven is wijlen Leo Geerts.
Lees verder “Twice upon a time”