Toen ik vorige week Jacky Huys met een bijdrage over punk als mijn laatste gast voorstelde in mijn lezingencyclus over “muziek en maatschappij” vijftig jaar geleden voor Elcker-Ik Gent, heb ik me klaarblijkelijk vergist. Een week later was immers “Vuile” Mong Rosseel nog aan de beurt met een uiteenzetting over strijdmuziek.
Lees verder “Vijftig jaar geleden: geen strijdliederen meer?”
Het is vandaag al dertig jaar geleden dat de Engelse toneelauteur en scenarist Robert Bolt is overleden (foto IMDb). Hij kreeg vooral erkenning voor zijn toneelstuk A Man for All Seasons over de strijd tussen Thomas More en Hendrik VIII naar aanleiding van diens echtscheiding met Catharina van Aragon. Het drama won verscheidene awards, zowel voor het toneelstuk als voor de verfilming.
Lees verder “Robert Bolt (1924-1995)”
Als Dirk Tanghes “Romeo en Julia” één van mijn mooiste theaterervaringen is, dan is de muziek voor het bal van de twee geliefden van Verona zoals geschreven door Sergei Prokofiev mijn mooiste balletervaring, zoals ik nog niet zo lang geleden schreef t.g.v. de dertigste verjaardag van mijn interview met ballerina Dawn Fay.
Lees verder “85 jaar geleden: première van Prokofievs “Romeo & Julia” in Leningrad”
Het is ook al 65 jaar geleden dat de Franse schrijver Albert Camus is overleden (foto UPI, die nu tot het publiek domein behoort).
Lees verder “Albert Camus (1913-1960)”
Ziekte doet wat met een mens. Zo herken ik helemaal niet de man op de foto die bij het in memoriam van Mirek Cerny staat dat door Frans Van den Brande van de Vlaamse Journalisten Vereniging werd geschreven op 11 maart 2019. Ik hoop dan ook dat het niet omwille van de spelling is dat ik een verkeerde voor heb (of misschien hoop ik dat – gezien het feit dat “deze” Mirek is overleden – juist wél?). Tenslotte ken ik ook twee Tsjechische wielrenners, vader en zoon, waarbij de vader zijn naam met “Cz” laat spellen en de zoon enkel met “C”.
Lees verder “Mirek Czerny (1943-2019)”
Na Sjolokov (*) ligt er opnieuw een Russisch boek op mijn leestafel: “Een schoonheid uit Moskou” van Viktor Jerofejev was in 1990 zowat het eerste meesterwerk van het post-Sovjet tijdperk (**). Bij ons werd het uitgegeven bij Rainbow Pockets in een vertaling van Arie van der Ent met op de kaft een reproductie van “Liegende Frau” van Egon Schiele (***).
Lees verder ““Een schoonheid uit Moskou” van Viktor Jerofejev”
65 jaar geleden werd de gewezen rechterhand van Stalin, Nikita Chroesjtsjov (1894-1971), premier van de Sovjet-Unie. Maar gewezen rechterhand of niet, met hem werd de zogenaamde destalinisatie ingezet.
Lees verder “65 jaar geleden: Nikita Chroesjtsjov wordt premier van de Sovjet-Unie”
Als Dirk Tanghes “Romeo en Julia” één van mijn mooiste theaterervaringen is, dan is de muziek voor het bal van de twee geliefden van Verona mijn mooiste balletervaring, zoals ik nog niet zo lang geleden schreef t.g.v. de dertigste verjaardag van mijn interview met ballerina Dawn Fay. En wie schreef die muziek? Jawel, Sergei Prokofiev, de man die vandaag precies zeventig jaar geleden is overleden.
Lees verder “Sergei Prokofiev (1891-1953)”
Vandaag is het honderd jaar geleden dat in zijn testament Lenin vroeg om Stalin uit zijn ambt te ontslaan. Iedereen weet dat dit niet is gebeurd. Maar ook dat Stalin na zijn dood in ongenade is gevallen. Echter niet overal in het Sovjet-rijk, zo blijkt. Toen Standard Luik in het seizoen 81-82 voor de Europacup naar Tbilissi moest trekken, kwam Jaak Vandijck met “een lekker verhaal” terug. Maar Jan Debrouwere wist daar wel weg mee in de Minibrokjes van De Rode Vaan, meer bepaald in het rubriek Aan den toog…
Lees verder “Aan den toog (in Georgië)”
Gregori Alexandrov (1904-1984) was een medewerker van Sergei Eisenstein, die in 1934 zelf uitpakte met “De vrolijke jongens”. Aangezien het een musical was, kwam hij meteen op de zwarte lijst terecht, maar Stalin himself liet hem er weer af halen. Stalin was immers een grote liefhebber van filmmusicals. Zonder hem zouden ze wellicht zelfs geen kans gemaakt hebben binnen de staatsfilmproductie. En Stalin bekloeg zijn ingreep allicht niet: Alexandrov maakte nadien immers “Wolga, Wolga” en Stalin was hierop zo verzot dat hij de film tientallen keren heeft bekeken en hem ook ten geschenke deed aan president Roosevelt. Later volgde nog in 1949 “Ontmoeting op de Elbe”, een Russische visie op de koude oorlog. We konden in het westen slechts kennismaken met de films van Alexandrov dankzij de documentaire “East Side Story”. Deze bestaat immers uit fragmenten van meer dan twintig Oost-Europese musicals die nooit eerder in het Westen te zien waren. Socialistische musicals, kan dat eigenlijk wel? En gaat het dan over droom of werkelijkheid? Linda Crivits geeft u het antwoord op al uw vragen.
Lees verder “25 jaar geleden: première van “East Side Story””
