Rik Vanpoucke (1905-1991)

Rik Vanpoucke (1905-1991)

Het is vandaag al dertig jaar geleden dat Rik Vanpoucke, de voormalige middenvelder van Cercle Brugge, is overleden. In 1985 werd hij gehuldigd door zijn stamcafé “Het Volkshuis” in de Sleepstraat, dat toen nog het lokaal van de KP was. Daarom werd ik erop afgestuurd om tijdens deze huldiging een interviewtje af te nemen, dat later dan ook in De Rode Vaan is verschenen.

Lees verder “Rik Vanpoucke (1905-1991)”

Politie: oom agent of boze wolf?

Politie: oom agent of boze wolf?

“Luister, de politie kan zich ook niet met iederéén bezig houden, nie waar? Neem nu die gastarbeiders. Dat tuig neemt ons zo in beslag dat wij voor serieuze mensen geen tijd meer hebben. Allé, om nu ’t voorbeeld te vertellen van die Marokkaan, Mokhyar Lakhdar. Kijk, daar begint het al mee : Mokhyar Lakhdar, wie héét er nu zó ? Waarom heten die lui niet Janssens of Peeters ? Dat zou toch al een hele verbetering zijn, nietwaar ? Mokhyar Lakhdar… daar geraakt ne mens niet wijs uit, daar moeten fouten van komen, hé. En zo komt het dat die Mokhyar, die bestuurder is van een tram en aangifte kwam doen van het feit dat een passagier onwel was geworden en met een ambulance was afgevoerd, niet minder dan drie keer moest terugkeren vooraleer zijn papieren voor zijn werkgever in orde waren. Drie keer ! Zeg nu zelf, dan zoudt ge als simpelen agent van Sint-Gillis-Brussel toch uw geduld gaan verliezen, nietwaar? Dus ik zeg tegen de Gerard : « Geef danen ies ne stoemp ». En die doet dat. En de Louis ook en Jef deed ook mee. Zegt dienen bruinen toch wel dat hij dat tegen een dokter zal gaan zeggen, zeker ! Jongens, dan hebben w’em eens in een donker kot geduwd, hé, en met de matrak d’erop. Lap ! Patat ! « Pitié ! Pitié ! » riep hij. En wij : « Gade nu nog noar nen dokteur, manneke ? » Maar hij dierf niet meer natuurlijk. En dan hebben w’em maar laten gaan. En gelachen dat we hebben ! Allé, geeft d’er ons nog ene.” (De Rode Vaan nr.7 van 1982)

Lees verder “Politie: oom agent of boze wolf?”

Dertig jaar geleden: nieuwe hoofdredacteur bij Agalev

Dertig jaar geleden: nieuwe hoofdredacteur bij Agalev

Dertig jaar geleden maakte Luc Lemiengre (1956-2004) bekend wie de nieuwe hoofdredacteur bij Agalev was geworden. Volgens de brief hieronder zou ik mij daarvoor ook kandidaat hebben gesteld, maar dat klopt niet helemaal: Luc had mij gevrààgd om daarvoor mijn kandidatuur in te dienen, maar ik heb dit nooit gedaan. Ik heb dan ook niet deelgenomen aan het examen, waarover sprake in deze brief. Ik kende Luc van hier in Gent, net als een aantal andere Agalev-prominenten zoals Vera Dua b.v., maar daar bleef het ook bij. Ik heb weinig of niets met Agalev als partij (wat niet wil zeggen dat ik niet om het milieu zou geven). Het enige wat ik in dat verband dan ook heb teruggevonden is een minibrokje onder de titel “Toogpraat”.

Lees verder “Dertig jaar geleden: nieuwe hoofdredacteur bij Agalev”

Yannick De Clercq wordt 65…

Yannick De Clercq wordt 65…

In Antwerpen werd op 19 augustus 1982 door de Groene Fietsers de GVA-prijs toegekend aan Bart van der Moeren van de VU. GVA staat voor «grootste viezigaard van Antwerpen» en dit slaat niet op van der Moerens privé-leven maar wel op het feit dat zijn gezicht t.g.v. de gemeenteraadsverkiezingen het Antwerpse stadsbeeld het meest ontsierde. Daarom zouden wij voor Gent de GVG-prijs willen toekennen aan Yannick De Clercq, zoon van Willy en dus uiteraard PVV. Vooral na deze anekdote. Iemand verklaarde aan den toog dat hij Yannick De Clercq nog nooit zo graag had gezien als vorige zondag. Aangezien de spreker een KP-militant was, vergde dit toch enige uitleg…

Lees verder “Yannick De Clercq wordt 65…”

Tien jaar geleden: Absurdistan

Tien jaar geleden: Absurdistan


Moeder tegen kind: wat wilt ge later worden?
Asielzoeker!
Want over welke “asielzoekers” gaat het?
Gisteren werd er een geïnterviewd in het journaal en die kwam van Witrusland.
Welk probleem is er zo acuut in Witrusland dat die man hier asiel moet komen zoeken?
De Belgische wielerploeg Quickstep heeft nog onlangs twee Witrussen ingelijfd. Waren dat dan ook asielzoekers?
In de Tour rijden er Witrussen mee. Gaan die dan na afloop asiel aanvragen?
En ’t strafste is nog: dergelijke oprispingen zijn eerder iets voor Facebook dan voor mijn blog. Maar als ik dit op Facebook zet, dan word ik beschuldigd van het “verspreiden van racistische haatmails”!
Bovendien wordt ons Vlamingen altijd in de schoenen geschoven dat wij “racistisch” zouden zijn, dit in tegenstelling tot de “solidaire” en “tolerante” Walen.
Wel, gisteren heb ik toevallig eens goed naar de tekst van het liedje “Le Rital” van Claude Barzotti geluisterd. En wat zingt Barzotti in de eerste strofe? Dat hij als kind wenste dat zijn ogen en zijn haar wat lichter van kleur waren, want dat hij werd gediscrimineerd. Als ITALIAAN nota bene! In Genk zijn dat gewoon autochtonen!
Ceterum censeo Belgicam esse delendam…

Lees verder “Tien jaar geleden: Absurdistan”

Twintig jaar geleden: Le Franlou wordt gesloten

Twintig jaar geleden: Le Franlou wordt gesloten

Op 30 april 1999 is café Le Franlou in Brussel dicht gegaan (bij het op zoek gaan naar informatie, heb ik gemerkt dat er op dit moment nog altijd een café Le Franlou in Brussel is, maar dat heeft hier niets mee te maken). Le Franlou was mijn stamcafé in de periode dat ik voor de socialisten heb gewerkt. De eerste vijf jaar was dat in het hoofdgebouw van de Socialistische Mutualiteit op het Sint-Jansplein en dan moest je de rue de l’Escalier beklimmen om bij le Franlou te geraken en daarna nog eens dezelfde periode in het partijlokaal van de SP/PS in de Keizerslaan en toen moest je de rue de l’Escalier afdalen. Met andere woorden, le Franlou lag omzeggens juist in het midden van die twee werkplaatsen en zorgde dus gedurende tien jaar voor een toevluchtsoord op de middag.
Lees verder “Twintig jaar geleden: Le Franlou wordt gesloten”

Kopen op afbetaling? Bezint eer ge begint!

Kopen op afbetaling? Bezint eer ge begint!

“Jeanneke, geef iedereen nog eens een pintje, want ik sta in de gazet vandaag ! Wa zegde ? Wat ‘k dan wel gedaan heb ? Nen hond gebeten ? Maar nee, meiske, W’ebben d’r weer ene op straat gezet. ‘k Weet wel dat ‘k da zo’n drie kere per week doe en dat ‘k d’rvoor meestal nie in de gazet kom, maar deze keer was ’t ne speciale. Nen dichter, stelt u voor ! Allé, da wil zeggen, w’hebben zijn vrouw en zijn kinderen op straat gesmeten, want hij was al weg. De vogel was gaan vliegen, ha ha ! Na een « onthuwelijkingsceremonie ». Allé, zo in ’t openbaar gaan zeggen da ge nie meer overeenkomt mee uw wijf, da’s toch nie normaal, hé ? Zo’n gasten moesten z’eigenlijk…
Maar enfin, d’r gaat ’t nu nie over. Gelijk as da’k zei, we hebben die hun boeleke d’r eens meegepakt. Terwijl da madam was gaan werken. Die wist van niks, haha ! De Sjarel was den brief vergeten afgeven. W’hebben nogal gelachen, zulle, as we da hoorden. Alles lag al op den auto. Allé, alles, wa rommel en zo. ‘k Zeg nog tegen de Lowie, ge kent hem wel hé, die stadswerkman die altijd moet helpen, ‘k zeg : Lowie jongen, da’s nog justekens goe voor die dutsen in Polen, zie. Enfin, komt die kerel toch nog af en begint d’r van zijn kl…, allé van zijn oren te maken. Precies of dat ‘em den huisbaas is. Maar ik heb… Wa zegde, Jeanneke ? Dat ‘em groot gelijk heeft ? Dat een echte schande is ? Maar, allé, hoort da nu af. Ewel, ‘k zal hier de volgende keer nog eens nen tournée générale geven, zulle ! ‘k Zijn al weg, zie. Salut ! En pas maar op of ‘k zwier uwen boel volgende keer op straat !”
(De Rode Vaan nr.9 van 1982)

Lees verder “Kopen op afbetaling? Bezint eer ge begint!”

André Vermaerke wordt zeventig…

André Vermaerke wordt zeventig…

De Gentse regisseur André Vermaerke viert vandaag zijn zeventigste verjaardag. Ik ken hem al zeer lang. Ik herinner mij dat hij b.v. aanwezig was bij mijn interview met de kinderen van “Spring”, de musicalproductie van het Speeltheater die door Eva Bal en hemzelf in goede banen werd geleid. Maar toen lieten we dus vooral de kinderen aan het woord. Mijn enige “echte” interview met André is dan ook een “lijntje” uit 1985, dat ik hieronder nog eens weergeef. Na mijn Rode Vaan-tijd zouden onze wegen nog herhaaldelijk kruisen, vooral sinds André in Griet Pauwels, ooit nog mijn lerares dictie, zijn partner heeft gevonden (zie bovenstaande foto). Zo ben ik nog aanwezig geweest bij een “dichter in huis”-sessie die bij hen plaatsvond.
Lees verder “André Vermaerke wordt zeventig…”

Na nog ies in’t Fraans s.v.p.

Na nog ies in’t Fraans s.v.p.

‘k Zijn hier were, zelle. ‘k Zijn een tijdje nie meer op kafee geweest, want eerst was ’t de Mundial en dan de Ronde van Frankrijk, zij ’t dat ‘k in da leste geval beter wél een pintje was gaan pakken. Geef mij trouwens eens ne frisse pils. ’t Is toch nog nie opgeslagen hé? Want den dag van vandaag met die regering die we nu emme moogt g’u aan alles verwachten natuurlijk. Allé, santé !… Dedju — wacht eerst mijn moustache eens afkuisen — ‘k moet ulder toch eens iets vertellen da mij in dien tijd is overkomen. Op nen avond wandel ik in de Wetstraat — ja, vraag mij nie wa da’k daar ging doen hé — en ik zien der gedomme toch wel twee kadees aan ’t kabinet van den eerste minister frutselen, zeker ! Enfin, ik goeien Belg en da gaan zeggen tegen de gendarmen die d’r vlakbij zitten. As ‘k zo m’n verhaal heb gedaan, vraagt ene van die vier schone meneren die daar zitten te gapen zo hiel braafkes of dat ‘k da na nog ies in ’t Fraans zou willen vertellen. Amai mane joengne, ge moet nie vroagen dat die kadees al lang weg waren tegen da’k ik mijne parlee had gedaan natuurlijk. Maar enfin, misschien wilden die kerels de volgende volmachtentrein kapen en dan is ’t hun nog gegund ook !