Het kan een triest gebeuren zijn. Soms een feestje. Vaak iets van beide, zo’n beetje tussenin, weifelend, of in twee delen zich splitsend. Het hangt van de omstandigheden af. En vooral van de hoofdrolspeler. Van het lijdend voorwerp. Over een meewerkend voorwerp kan men nog bezwaarlijk spreken in dit geval. Gezien de toestand waarin hij of zij zich bevindt. Die is behoorlijk roerloos. Veel beweging zit er niet meer in. Bovendien is betrokkene meestal op dit hoogtepunt reeds aan ons oog onttrokken. Werd hij ingekapseld zodat zijn of haar, weliswaar bleke maar toch mooi aangeklede verschijning, ons niet meer aan het schrikken kan brengen. Of erger: hij is inmiddels reeds herleid tot een minimaal volume, gereduceerd tot een verwaarloosbare hoeveelheid poeder die je met één forse ademstoot wegblaast met achterlating van enkele hardnekkige stukjes die hopen de eeuwigheid in te gaan, tegen beter weten in.

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (61)” →