Tag: Johan de Belie

Vijf jaar geleden: “1 jaar gratis”

Vijf jaar geleden: “1 jaar gratis”

Er zijn heel wat interessante, boeiende programma’s te bekijken. En eventueel te becommentariëren. Waarom dus tijd besteden, verspillen zullen we maar zeggen, aan iets als een quiz. Waartoe dienen die tenslotte. Als amusement, entertainment, vulsel, ze gaan de verveling tegen. En ze bezorgen de kijker soms een feel good moment wanneer hij het antwoord op een gestelde vraag kent. Des te meer indien de kandidaat op het scherm het niet wist, joepie ik ben slimmer dat mijnheer modaal, mijn IQ… Dat verklaart het succes van een fenomeen als ‘Blokken’ dat nu al sedert 1994 hoge kijkcijfers scoort. Of is het het charisma van Ben Crabbé, zijn meestal nogal flauwe grapjes die je desondanks doen glimlachen, het feit dat je je vanuit je ingezakte zetel kan ergeren omdat er nog maar eens een lijntje van tetris gemist werd door een onhandige speler, “draai om dat blokje, stuntel!”.

Lees verder “Vijf jaar geleden: “1 jaar gratis”” →

Vijftig jaar geleden: brief van Leo Geerts

Vijftig jaar geleden: brief van Leo Geerts

Een halve eeuw geleden schreef ik samen met Johan de Belie een roman “Twice upon a time“, waarvoor we tevergeefs getracht hebben een uitgever te zoeken. Daarom schreven we ook mensen aan waarvan we dachten dat zij ons zouden kunnen steunen. Een bekend criticus in die tijd was de Antwerpenaar Leo Geerts (1935-1991). Op Wikipedia lees ik over hem het volgende: “Bij Geerts resulteerde het schrijven van een recensie of het opstellen van een uitgebreid portret van een auteur vaak in een uitvoerige briefwisseling. Samen met zijn gehele literaire nalatenschap bevindt deze correspondentie zich in het AMVC-Letterenhuis in Antwerpen. Uit deze omvangrijke correspondentie selecteerden de erven enkele brieven aan auteurs, aan debutanten, aan redacties, of aan wie hem om informatie vroeg. Dit werd het boek Brieven van Leo Geerts, mentor.” Ik heb het boek zelf nog niet gelezen, maar mogelijkerwijs staat daar dus ook onderstaande brief in…

Lees verder “Vijftig jaar geleden: brief van Leo Geerts” →

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (65)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (65)

Er werd mij op gewezen dat ik, gezien mijn leeftijd, er wel eens over mocht denken de wereld enige nuttige raadgevingen na te laten. De wereld, daarmee werd bedoeld mijn nakomelingen. Niet zozeer zoon en dochter, die hebben inmiddels zelf een graad van wijsheid wel behaald, maar de zes kleinkinderen (*). Ik heb mijn twijfels. Ik kan me moeilijk voorstellen dat dit lieve grut aan mijn lippen zal hangen wanneer ik hen allerlei wijsheden in het oor tracht te blazen. Oh ze zijn niet alleen welopgevoed, ze zijn ook bijzonder lief, tactvol, en ze blijken van hun opa te houden. Dus zullen ze een welwillend oor verlenen aan mijn gedaas terwijl ze hunkerend loeren naar het zwarte televisiescherm of de inerte tablet waar zoveel spelletjes hen wachten.

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (65)” →

55 jaar geleden: première van “Death in Venice”

55 jaar geleden: première van “Death in Venice”

Het is vandaag al 55 jaar geleden dat Death in Venice (Italiaans: Morte a Venezia) een film van de Italiaanse regisseur Luchino Visconti in première is gegaan. De film is gebaseerd op de novelle Der Tod in Venedig van de Duitse auteur Thomas Mann. In Nederland en België werd de film destijds uitgebracht als Dood in Venetië.

Lees verder “55 jaar geleden: première van “Death in Venice”” →

“Bonjour tristesse”

“Bonjour tristesse”

Bonjour tristesse van Françoise Sagan verscheen officieel op 15 maart 1954 in Frankrijk. Het boek werd uitgegeven door Éditions Julliard en veroorzaakte vrijwel onmiddellijk een schandaal vanwege het openhartige thema rond jeugd, seksualiteit en morele leegte. Sagan was toen pas achttien jaar oud, wat de media-aandacht nog versterkte.

Lees verder ““Bonjour tristesse”” →

Balthus (1908-2001)

Balthus (1908-2001)

Een vreemde figuur, Comte Balthasar Michel Klossowski de Rola, geboren te Parijs op 29.2.1908, overleden te Rossinière op 18.2.2001, gekend als Balthus (foto Fabio Massimo Aceto via Encyclopaedia Britannica). Schilder. Ouders eveneens bedrijvig met het penseel. Toen hij in 1934 met zijn werk naar buiten trad wekte dat heel wat verwondering: de periode van het surrealisme, het abstracte, en hier werden plots figuratieve doeken gepresenteerd!

Lees verder “Balthus (1908-2001)” →

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (64)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (64)

Met levende fauna in mijn onmiddellijke nabijheid bezit ik niet zo’n dwingende band. Niet meer sedert lang. Ooit huisde er in mijn onmiddellijke omgeving een varken. Ondanks de totaal ongeschikte behuizing van het gezin van mijn ouders, ik was vijf jaar denk ik, het betrof een nieuw gebouwd rijtjeshuis, hadden ze het onzalige idee zo’n spek- en worstenleverancier op te kweken op hun terrein. Mijn herinnering eraan is nihil. Verdrongen? Schaamte? Angst? Dat beest diende dag na dag, uur na uur, centimeter per centimeter ronder te worden en zat daartoe zijn leven uit te zitten in wat bedoeld was als een bezemhok, etend, slobberend. Toen hem op het voor hem zeer ongeschikte moment euthanasie opgedrongen werd door een daartoe ter hulp geroepen deskundige beul trok de ganse familie zich wenend terug; ‘varken wordt huisvriend’, melodrama in één bedrijf. Ze hebben niet één kotelet, niet één worst, niet één schelletje ham van hem geconsumeerd. Ze waren vleeseters, geen kannibalen.

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (64)” →