Tag: Johan de Belie

Stefan Hertmans wordt 75…

Stefan Hertmans wordt 75…

De Gentenaar Stefan Hertmans werd vorig jaar uitgeroepen tot UGent-alumnus van het jaar. Ter gelegenheid van zijn zeventigste verjaardag lanceerde ik de oproep: wie heeft er nog foto’s van Stefan (of Stef zoals we hem toen noemden) uit de tijd van de Germaanse? Helaas is er tot nu toe geen enkele reactie gekomen op mijn oproep. Daarom grijp ik maar naar de prachtige foto die de website “Durf Denken” afdrukte bij het bekend maken van het nieuws. Jammer genoeg stond er geen naam van de fotograaf bij.

Lees verder “Stefan Hertmans wordt 75…” →

Karel Heirbaut (1927-2001)

Karel Heirbaut (1927-2001)

Het is al 25 jaar geleden dat Karel Heirbaut is overleden aan longvlieskanker. Toen ik zijn naam als zoekterm intikte op mijn blog, kwam ik bij deze bespreking van een stuk van De Barst door zijn stadsgenoot Johan de Belie terecht ondanks het feit dat zijn naam er niet in voorkomt. Op de pagina die het AMSAB aan Karel Heirbaut heeft gewijd, lees ik echter: “Karel Heirbaut is bekend geworden voor zijn strijd tegen sociaal onrecht. Hij lag mee aan de basis van een belangrijke beweging van strijdsyndicalisten in het Waasland. Met zijn theaterstukken, boeken en foto’s verspreidde hij zijn maatschappijkritisch gedachtegoed.” Ik neem dus aan dat dit één van zijn stukken was, of dat hij er althans toch aan heeft meegewerkt.

Lees verder “Karel Heirbaut (1927-2001)” →

“Een faun met kille horentjes” van Hugo Raes

“Een faun met kille horentjes” van Hugo Raes

De roman Een faun met kille horentjes van Hugo Raes verscheen voor het eerst in september 1966. Op 24 februari 1966 was er een recensie door Adriaan van der Veen in Nieuwe Rotterdamse Courant en op 24 april 1966 door Kees Fens in De Tijd. “Als je wil, kan ik ook kort uitleggen waarom dit boek zo belangrijk is binnen de Vlaamse literatuur,” voegt chatgpt eraan toe. Dat wil ik zeker, want ikzelf krijg er na vijftig bladzijden nog altijd geen hoogte van…

Lees verder ““Een faun met kille horentjes” van Hugo Raes” →

Veertig jaar geleden: “Kruispunt” op de lappen

Veertig jaar geleden: “Kruispunt” op de lappen

Meer nog dan faam en fortuin zijn literaire tijdschriften onderhevig aan de tand des tijds. Deze waarheid als een koe gaat evenwel niet op voor « Kruispunt », het tijdschrift dat in 1959 werd opgericht door Mark Braet en Georges van Acker en waarvan in de loop van dit jaar onder de voortvarende leiding van John Heuzel de honderdste aflevering van de persen rolt. In afwachting dat hij op dit jubileumnummer het glas mag heffen, kan de weetgierige lezer zich alvast verdiepen in het nummer 98, dat geheel aan de literatuur van de Lappen is gewijd.

Lees verder “Veertig jaar geleden: “Kruispunt” op de lappen” →

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (66)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (66)

Ontwaken. De geluiden die me van buiten bereiken lijken gedempt te klinken, bereiken me als door een mist. Een auto zoeft, zijn motor brult vanochtend niet. Voetstappen lopen als over fluweel. De overgordijnen opentrekken. De tuin is een wit tapijt. Mijn hart maakt een sprong. Of is het mijn ziel? Mijn geheugen? Beelden. Herinneringen. Geluiden. De aanblik ontroert me. Het pure. Het zuivere. 

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (66)” →

Vijf jaar geleden: “1 jaar gratis”

Vijf jaar geleden: “1 jaar gratis”

Er zijn heel wat interessante, boeiende programma’s te bekijken. En eventueel te becommentariëren. Waarom dus tijd besteden, verspillen zullen we maar zeggen, aan iets als een quiz. Waartoe dienen die tenslotte. Als amusement, entertainment, vulsel, ze gaan de verveling tegen. En ze bezorgen de kijker soms een feel good moment wanneer hij het antwoord op een gestelde vraag kent. Des te meer indien de kandidaat op het scherm het niet wist, joepie ik ben slimmer dat mijnheer modaal, mijn IQ… Dat verklaart het succes van een fenomeen als ‘Blokken’ dat nu al sedert 1994 hoge kijkcijfers scoort. Of is het het charisma van Ben Crabbé, zijn meestal nogal flauwe grapjes die je desondanks doen glimlachen, het feit dat je je vanuit je ingezakte zetel kan ergeren omdat er nog maar eens een lijntje van tetris gemist werd door een onhandige speler, “draai om dat blokje, stuntel!”.

Lees verder “Vijf jaar geleden: “1 jaar gratis”” →

Vijftig jaar geleden: brief van Leo Geerts

Vijftig jaar geleden: brief van Leo Geerts

Een halve eeuw geleden schreef ik samen met Johan de Belie een roman “Twice upon a time“, waarvoor we tevergeefs getracht hebben een uitgever te zoeken. Daarom schreven we ook mensen aan waarvan we dachten dat zij ons zouden kunnen steunen. Een bekend criticus in die tijd was de Antwerpenaar Leo Geerts (1935-1991). Op Wikipedia lees ik over hem het volgende: “Bij Geerts resulteerde het schrijven van een recensie of het opstellen van een uitgebreid portret van een auteur vaak in een uitvoerige briefwisseling. Samen met zijn gehele literaire nalatenschap bevindt deze correspondentie zich in het AMVC-Letterenhuis in Antwerpen. Uit deze omvangrijke correspondentie selecteerden de erven enkele brieven aan auteurs, aan debutanten, aan redacties, of aan wie hem om informatie vroeg. Dit werd het boek Brieven van Leo Geerts, mentor.” Ik heb het boek zelf nog niet gelezen, maar mogelijkerwijs staat daar dus ook onderstaande brief in…

Lees verder “Vijftig jaar geleden: brief van Leo Geerts” →

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (65)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (65)

Er werd mij op gewezen dat ik, gezien mijn leeftijd, er wel eens over mocht denken de wereld enige nuttige raadgevingen na te laten. De wereld, daarmee werd bedoeld mijn nakomelingen. Niet zozeer zoon en dochter, die hebben inmiddels zelf een graad van wijsheid wel behaald, maar de zes kleinkinderen (*). Ik heb mijn twijfels. Ik kan me moeilijk voorstellen dat dit lieve grut aan mijn lippen zal hangen wanneer ik hen allerlei wijsheden in het oor tracht te blazen. Oh ze zijn niet alleen welopgevoed, ze zijn ook bijzonder lief, tactvol, en ze blijken van hun opa te houden. Dus zullen ze een welwillend oor verlenen aan mijn gedaas terwijl ze hunkerend loeren naar het zwarte televisiescherm of de inerte tablet waar zoveel spelletjes hen wachten.

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (65)” →