Vijf jaar geleden overleed Arturo Corso

73 Arturo Corso en Hugo Van den BergheHet is al vijf jaar geleden dat Arturo Corso overleed. Ik ben nog altijd op zoek naar zijn geboortedatum, want ook Frans Redant die de legendarische Italiaanse theaterregisseur hieronder herdenkt, moet het antwoord op die vraag schuldig blijven.
Lees verder “Vijf jaar geleden overleed Arturo Corso”

Walter Moeremans wordt 75…

Op 1 februari 2008 maakten we in de VRT-soap “Thuis” kennis met de nieuwe vrijer van Yvette (Chris Boni). Het was de taxichauffeur Leo, gespeeld door Walter Moeremans. Het grappige is dat deze verhouding niet zou standhouden en dat Leo uiteindelijk in zee zou gaan met Jenny Verbeeck, gespeeld door Janine Bischops, in het echte leven zijn eerste echtgenote…
Lees verder “Walter Moeremans wordt 75…”

Jan Christiaens (1929-2009)

Jan Christiaens (1929-2009)

Vandaag is het al vijf jaar geleden dat ik via Frans Redant vernam dat de Antwerpse toneelauteur Jan Christiaens was overleden. Nu moet ik daar niet hypocriet over doen: ik heb bij mijn weten de man nooit ontmoet, dus alhoewel ik altijd aangedaan ben als iemand sterft (ik betrap mezelf erop dat ik een fanatiek lezer van de doodsberichten ben geworden – de leeftijd zeker?), is het niet zo dat ik persoonlijk erg geschokt ben door dit bericht. Wat me echter wél met verstomming slaat, is dat blijkbaar geen enkel persmedium het de moeite vond om dit aan zijn lezers, luisteraars of kijkers te melden! Meer zelfs, ook op het internet vond ik geen spoor terug van het trieste nieuws! Daarom wil ik graag een kleine tegenprestatie leveren in een hopeloze poging om dit onrecht toch enigszins te herstellen.
Lees verder “Jan Christiaens (1929-2009)”

De geschiedenis van het Nederlands Toneel Gent

65 Luce Premer en Dré Poppe (Geiteneiland)“Het verhaal van het NTG begint in 1965 met de oprichting van een beroepsgezelschap voor theater onder leiding van Dré Poppe. Bazuingeschal weerklonk op het balkon van de KNS en toen het doek opging veerde het publiek spontaan recht en gaf een overweldigend applaus voor de allereerste voorstelling: Maria Stuart van Schiller.”
Zo begint het overzicht van 36 jaar NTG in wat tevens de laatste jaarbrochure van het NTG was. Want op het einde van dat seizoen verdween het Nederlands Toneel Gent en verwelkomden wij dus het Publiekstheater, oorspronkelijk opgezet als een groot conglomeraat van alle Gentse beroepsgezelschappen, uiteindelijk beperkt gebleven tot een samengaan met Arca, een ander legendarisch Gents theater dat dus eveneens tot verdwijnen was gedoemd.
Het cynische is wel dat de cirkel daarmee rond was. Dré Poppe (op de foto samen met Luce Premer in de Arca-productie “Het geiteneiland”) was weliswaar sedert 1961 werkzaam op de BRT, maar als oprichter van Toneelstudio ’50 had hij ook aan de wieg gestaan van dat fameuze Arcatheater. En het was precies de intentie om Arca als een tweede plateau in het NTG in te schakelen die Poppe in conflict bracht met de Raad van Beheer van het NTG, meer bepaald met voorzitter Bert Willems.
Lees verder “De geschiedenis van het Nederlands Toneel Gent”

“Veel leven om niets”: omme moa leut ein

De komedies van Shakespeare, als je’t mij vraagt is daar al meer om te doen geweest dan om z’n tragedies of historische stukken. En terecht want, al hanteert Old Will telkens zowel woord- als situatiehumor, beide vormen zijn heden ten dage zo geëvolueerd dat de oude meester toch niet echt meer kan worden gesmaakt. Tegen de tijd dat hij één Elisabethaans woordenspel heeft ontwikkeld, heeft Freek De Jonge er reeds tien opzitten en situaties met vermommingen en afluisteren vind je ten hoogste nog in films van het allooi van « De schachten in Tirol ». Daarom heeft regisseur Jean-Pierre De Decker er goed aan gedaan de actie over te plaatsen naar een Zuid-Amerikaans land rond de eeuwwisseling om tegen de achtergrond van een operetterevolutie deze operetteklucht over al of niet vermeende maagdelijkheid en de onvermijdelijke « battle of the sexes » te laten plaatsvinden. Kan men immers eventueel vraagtekens plaatsen bij « schaamteloze » parodieën op « Hamlet » of « Romeo and Juliet », dan komen Shakespeares komedies enkel nog echt tot leven indien ze overdreven in de verf worden gezet.
Lees verder ““Veel leven om niets”: omme moa leut ein”

Betrayal

Op 19 november 1990 zag ik in het Gentse Nieuwpoorttheater “Betrayal” (1978) van Harold Pinter in een regie van Craig Weston. Het was zijn eerste regie voor het woordtheater, van vorming is hij immers mime, nl. uit de school van Jacques Lecoq in Parijs. Het decor was van Jacky Berwouts. De voorstelling begint met scherven en eindigt met het bouwen van een toren met glazen… (aangezien het een flashback is). Met Ingrid De Vos (Emma), Warre Borgmans (Robert), Dirk Buyse (Jerry) en Geert De Smet (een bijrol die wordt uitgesmeerd over de hele voorstelling als een komisch interludium om de flashbacks aan te kondigen).
Anderhalf jaar nadat hun verhouding, die ruim zeven jaar heeft geduurd, is verbroken, ontmoeten Emma en Jerry elkaar weer. Als vanzelf komen de herinneringen boven. In een aantal flashbacks, die ons steeds dichter bij het begin brengen, zien we hoe het allemaal is verlopen. In de gesprekken ontmoeten we ook Robert, de man van Emma en vriend van Jerry. In vrijwel elke scène worden we geconfronteerd met een of andere vorm van bedrog, soms heel openlijk, soms heel subtiel. Afhankelijk vanuit welk gezichtspunt men het bekijkt, zal blijken dat elk van de personages om de beurt bedrieger of bedrogene is. De vertaling was van Frans Redant.