Françoise Vanhecke wordt zestig…

Françoise Vanhecke wordt zestig…

Françoise Vanhecke is een veelzijdige zangeres die zowel oude muziek (onder Gustav Leonhardt werkte ze tweemaal samen met La Petite Bande voor “Pygmalion” van Rameau en “Le jugement de Midas” van Grétry) als hedendaagse werken (cfr.de bodybuilder-historie in 1995; de creatie gebeurde overigens door Guy Reynebeau) vertolkt.
Lees verder “Françoise Vanhecke wordt zestig…”

Eric de Volder (1946-2010)

Het is ook alweer vijf jaar geleden dat acteur/regisseur Eric De Volder is overleden. Bij die gelegenheid schreef Frans Redant op mijn blog een in memoriam “op 29 november 2010, de dag na het heengaan van Eric de Volder, drijvende kracht in olijke tijden achter het onvoorstelbare Parisiana“.
Lees verder “Eric de Volder (1946-2010)”

“Veel leven om niets”: omme moa leut ein

De komedies van Shakespeare, als je’t mij vraagt is daar al meer om te doen geweest dan om z’n tragedies of historische stukken. En terecht want, al hanteert Old Will telkens zowel woord- als situatiehumor, beide vormen zijn heden ten dage zo geëvolueerd dat de oude meester toch niet echt meer kan worden gesmaakt. Tegen de tijd dat hij één Elisabethaans woordenspel heeft ontwikkeld, heeft Freek De Jonge er reeds tien opzitten en situaties met vermommingen en afluisteren vind je ten hoogste nog in films van het allooi van « De schachten in Tirol ». Daarom heeft regisseur Jean-Pierre De Decker er goed aan gedaan de actie over te plaatsen naar een Zuid-Amerikaans land rond de eeuwwisseling om tegen de achtergrond van een operetterevolutie deze operetteklucht over al of niet vermeende maagdelijkheid en de onvermijdelijke « battle of the sexes » te laten plaatsvinden. Kan men immers eventueel vraagtekens plaatsen bij « schaamteloze » parodieën op « Hamlet » of « Romeo and Juliet », dan komen Shakespeares komedies enkel nog echt tot leven indien ze overdreven in de verf worden gezet.
Lees verder ““Veel leven om niets”: omme moa leut ein”

Betrayal

Op 19 november 1990 zag ik in het Gentse Nieuwpoorttheater “Betrayal” (1978) van Harold Pinter in een regie van Craig Weston. Het was zijn eerste regie voor het woordtheater, van vorming is hij immers mime, nl. uit de school van Jacques Lecoq in Parijs. Het decor was van Jacky Berwouts. De voorstelling begint met scherven en eindigt met het bouwen van een toren met glazen… (aangezien het een flashback is). Met Ingrid De Vos (Emma), Warre Borgmans (Robert), Dirk Buyse (Jerry) en Geert De Smet (een bijrol die wordt uitgesmeerd over de hele voorstelling als een komisch interludium om de flashbacks aan te kondigen).
Anderhalf jaar nadat hun verhouding, die ruim zeven jaar heeft geduurd, is verbroken, ontmoeten Emma en Jerry elkaar weer. Als vanzelf komen de herinneringen boven. In een aantal flashbacks, die ons steeds dichter bij het begin brengen, zien we hoe het allemaal is verlopen. In de gesprekken ontmoeten we ook Robert, de man van Emma en vriend van Jerry. In vrijwel elke scène worden we geconfronteerd met een of andere vorm van bedrog, soms heel openlijk, soms heel subtiel. Afhankelijk vanuit welk gezichtspunt men het bekijkt, zal blijken dat elk van de personages om de beurt bedrieger of bedrogene is. De vertaling was van Frans Redant.

Het proces

Bij het begin van het seizoen 1976-77 wordt Jacques Van Schoor directeur van het NTG. Hij stelt Anita Van den Berghe aan om wat te doen aan de teruglopende belangstelling. Met haar team van medewerkers (waarbij o.m. Jan Seurinck) slaagt ze er even in het gemiddelde op te drijven tot 300 per voorstelling, maar na enige tijd zakt het opnieuw. Ikzelf woonde toen nog niet in Gent en schreef dus ook nog geen recensies voor De Rode Vaan (al werkte ik daar wel al), dat deed Firmin De Gryse. Ik deed wel de eindredactie. Een paar titels komen mij dan ook nog min of meer bekend voor. Zo o.a. “Het proces” van Peter Weiss naar de bekende roman van Franz Kafka. Ik heb zelf ook een uitgebreide bijdrage geschreven over “Het proces” (*), maar dat was enkele jaren later, n.a.v. een tournee van het gezelschap “The Cherub Company” met een toneelbewerking van de in Londen woonachtige Pool Andrew Visnevski. Met deze voorstelling behaalde de Cherub Cy in september 1980 in Edinburgh “The Fringe First Award”.
Lees verder “Het proces”