Categorie: vrouwelijke literatoren

Dertig jaar geleden: interview met Michèle Morhange

Dertig jaar geleden: interview met Michèle Morhange

Dertig jaar geleden zorgde uitgeverij Manteau voor enige verbazing door in haar misdaadreeks een roman uit te brengen van een Gentse schrijfster die zowaar bij een Franstalig-Zwitserse firma (Luce Wilquin) haar werk uitgeeft. Zo werd “Le jardinier de la solitude” van Michèle Morhange “De hof der eenzaamheid”. “Le piège” (“De valstrik”) en “Fausse note” (“Valse noot”) liggen nog op een vertaling te wachten.

Lees verder “Dertig jaar geleden: interview met Michèle Morhange” →

Vijftien jaar geleden: “De grens” van Riikka Pulkkinen

Vijftien jaar geleden: “De grens” van Riikka Pulkkinen

Ik begon het jaar 2024 met “Raja” (“De grens”) van Riikka Pulkkinen. De eerste recensie van Raja dateert uit 3 september 2006 — geschreven door Heidi Strengell op de literaire site Kiiltomato.net. In die vroege recensie bespreekt Strengell het debuut van Riikka Pulkkinen als een “moderne tragedie over de grenzen van het mens-zijn”, en analyseert ze de thematiek, vertelperspectieven en personages in het boek. De recensie prijst vooral Pulkkinens grondige verkenning van haar thema’s en haar vermogen om complexe emoties in de personages te vangen. Strengell beschrijft Raja als een intens psychologisch verhaal over verantwoordelijkheid, morele grenzen en relaties. Ze belicht hoe Pulkkinen drie generaties van vrouwelijke personages gebruikt om thema’s als plicht, liefde en verlies te onderzoeken. (chatgpt)

Lees verder “Vijftien jaar geleden: “De grens” van Riikka Pulkkinen” →

De schatkamer van Johan de Belie (25)

De schatkamer van Johan de Belie (25)

Nauwelijks vijftien jaar was Doris Lessing toen zij haar eerste verhalen verkocht aan twee tijdschriften. In 1951, een jaar na de publicatie van haar eerste roman (The grass is singing), verscheen de eerste van een ganse serie verhalenbundels onder de titel ‘This was the old chief’s country’, tien novellen die speelden in Zuid-Afrika. De laatste verzameling zou het licht zien in 2003: ‘The Grandmothers’ (Ndl. vertaling ‘De grootmoeders’, uitg. Prometheus, 2004).

Lees verder “De schatkamer van Johan de Belie (25)” →

De schatkamer van Johan de Belie (19)

De schatkamer van Johan de Belie (19)

(Mary) Flannery O’Connor werd geboren te Savannah (Georgia) op 25.03.1925, waar – in het huis waar zij haar jeugd doorbracht – een museum ingericht is. Er is nog een tweede te bezoeken in Milledgeville waarheen het gezin in 1940 verhuisde. Het zuiden van de US, een gegeven dat voor de auteur en haar werk essentieel zou blijken. Zij overleed op 03.08.1964, geveld door de vreselijke ziekte lupus die ook haar vader getroffen had en die haar belemmerde meer te schrijven dan zij wou, en haar levensduur drastisch bekortte.

Lees verder “De schatkamer van Johan de Belie (19)” →

25 jaar geleden: “De dove muzikant” door Anneke Lucas

25 jaar geleden: “De dove muzikant” door Anneke Lucas

25 jaar geleden heb ik een tijdlang zonder computer gezeten. En wat doet een mens dan? Boeken lezen natuurlijk. Zo heb ik letterlijk in één ruk “De dove muzikant” van Anneke Lucas uitgelezen (foto YouTube). Alhoewel haar naam reeds aangeeft dat ze in Vlaanderen is geboren, verscheen dit boek oorspronkelijk (in 1996) in het Engels onder de titel “The deaf musician”. Lucas woont ondertussen immers in L.A. en haar Nederlands is blijkbaar onvoldoende, zelfs om zelf in te staan voor de vertaling (daarvoor heeft ene Jantje Smit dan maar gezorgd, al zou het mij sterk verbazen als dit hét Jantje Smit zou zijn).

Lees verder “25 jaar geleden: “De dove muzikant” door Anneke Lucas” →

Vijf jaar geleden: “Het smelt” van Lize Spit

Vijf jaar geleden: “Het smelt” van Lize Spit

Het smelt, het debuut van Lize Spit (foto YouTube) is echt een hype, en ik heb me laten meegaan om die klepper van bijna 500 blz. te lezen. Het boek komt heel traag op gang, gaat lang over banale verhalen en spelletjes van drie jonge pubers, met Eva als hoofdpersoon, in de zomer van 2002. Geleidelijk aan wordt duidelijker dat Eva opgroeit in een veeleer dysfunctioneel gezin, met een moeder die aan drank is en een zusje dat autistische trekken vertoont. Tenslotte lopen de seksuele spelletjes van Pim, Laurens en Eva in de zomer van 2002 uit de hand in een verschrikkelijke verkrachtingsscène.

Lees verder “Vijf jaar geleden: “Het smelt” van Lize Spit” →