Benoîte Groults succesvolle roman “Les vaisseaux du coeur” (in het Nederlands vertaald als “Zout op mijn huid”) is overduidelijk een “vrouwelijke” versie van “Lady Chatterley”.
Lees verder “35 jaar geleden: “Les vaisseaux du coeur” van Benoîte Groult”
De “willekeurige woordenzoeker” heeft in de zomar van 2021 een vreemde keuze op mijn leestafel te voorschijn gegoocheld (of is dat ondertussen “gegoogeld” geworden?): Carla Walschap. Met mijn excuses aan de betrokkene: mijn eerste verrassing was dat ze nog steeds in leven was. En ten tweede blijkt het onfrisse exemplaar dat uit mijn bibliotheek te voorschijn komt, haar debuut te zijn, “met twaalf pentekeningen” van haar vader Gerard Walschap…
Lees verder “Carla Walschap wordt negentig”
Vandaag is het al 65 jaar geleden dat de Engelse schrijfster Dorothy Sayers is overleden. (Bronze statue of Dorothy L. Sayers by John Doubleday. The statue is across the road from her home at 24 Newland Street, Witham, Essex. Foto: General Johnson Jameson.)
Lees verder “Dorothy Sayers (1893-1957)”
In 1949 verhuisde Doris Lessing definitief naar London. Gedurende de jaren 1987-1992 publiceerde zij in diverse bladen zoals the Observer, the Independent, the New Yorker verhalen en essays over de stad. Een bundel verscheen in 1992 onder de titel ‘London Observed. Stories and Sketches’ (‘Londen bekeken; schetsen en impressies’; Bert Bakker, 1992).
Lees verder “Dertig jaar geleden: “London Observed” van Doris Lessing”
“In afwachting van iedereen te tonen dat ze niet zomaar het eerste het beste kleine meisje was, speelde ze als alle kleine meisjes met haar poppen, droomde van succes en applaus en pronkte voorlopig met het beroep van haar vader. Het woord ‘journalist’ ontlokte bij meningeen bewonderende blikken, die omsloegen in verschrikking als ze bij de volgende onvermijdelijke vraag ‘Rode Vaan’ of ‘Drapeau Rouge’ antwoordde. Eerlijk duurt dan wel het langst had ze op zedenleer geleerd, maar soms was liegen leuker en ‘Laatste Nieuws’ of ‘Le Soir’ maakte een veel gunstigere indruk, ‘haha, zozo’, zodat Lena regelmatig het fijne gevoel smaakte om dankzij een leugentje voor vol genomen te worden omwille van een vader, van wie ze had gewild dat hij zijn beroep elders zou hebben uitgevoerd.” (Dolores Thijs, Drüben is het gras groener, Antwerpen/Amsterdam, Manteau, p.23).
Lees verder “Veertig jaar geleden: de diverse fantasmen van Dolores Thijs”
Nog nooit werd ik zo vaak aangesproken op mijn lectuur als bij “Het smelt” van Lize Spit vijf jaar geleden. Niet echt verwonderlijk, want het is een uitzonderlijke bestseller. En daarmee bedoel ik: het komt niet gauw voor dat een fictieboek zo’n bestseller is. En dus bedoel ik helaas niet dat het een uitzonderlijk boek is.
Lees verder “Lize Spit”
In ‘Playing in the Dark; Whiteness and the Literary Imagination’ (Harvard University Press, 1992) (‘Spelen in het donker’; Bert Bakker, 1994) verzamelde Toni Morrison drie lezingen die zij hield in de Harvard University over de aanwezigheid van ‘de Afrikaan’ in de Amerikaanse literatuur.
Lees verder “De schatkamer van Johan de Belie (63)”
Andreas Burnier, van joodse afkomst, die vandaag twintig jaar geleden is overleden, is tien jaar getrouwd geweest en heeft pas nadien gestudeerd: filosofie, met als specialiteit criminologie, wat ze nu ook doceert onder haar echte naam, Catharina (Ronnie) Dessaur. Haar voornaamste werken: “Een tevreden lach” en “De literaire salon” (beide uit 1983), “De verschrikkingen van het noorden”, “Het jongensuur”, “Poëzie, jongens en het gezelschap van geleerde vrouwen” en vooral “De huilende Libertijn”, een picareske roman waarin ene Jean Brookman een ontwikkelingshulpprogramma opzet voor de vierde wereld (die van de vrouwen) in afwachting van de komst van de Dochter, de Verlosser der Vrouwen, zoals dat in het boek Lebijb is voorspeld.
Lees verder “Andreas Burnier (1931-2002)”
Het is vandaag al 55 jaar geleden dat de Amerikaanse schrijfster Carson McCullers is gestorven. Ze was amper vijftig jaar oud (foto Carl Van Vechten – Van Vechten Collection at Library of Congress).
Lees verder “Carson McCullers (1917-1967)”
Ken je die fameuze sketch uit “In de gloria” die de geschiedenis is ingegaan als “in mijn poep”? Indien niet, heb ik hieronder nog eens het YouTube-filmpje geplaatst. En waarom komt dit nu van pas? Omdat mijn “willekeurige woordgenerator” mij weer iets heeft aangedaan. “Begenadigd” was het nochtans mooie woord dat er uit te voorschijn kwam en dat kwam dan in mijn boekenkast overeen met de Australische schrijfster Toni Bentley (foto Clayton Cubitt for Toni Bentley – https://www.tonibentley.com/images/0322/tonibentley_author.jpg) en haar erotische bestseller “The surrender” over een ik-persoon die het graag “in de poep” doet. Een erotisch werk verdorie op mijn zeventigste! Wat moet ik dààrmee?
Lees verder ““The surrender” van Toni Bentley”
