Rudi van Vlaenderen (1930-1994)

Rudi van Vlaenderen (1930-1994)

Vanavond is er in het Goudblommeke van Papier in Brussel een lezing over acteur Rudi Van Vlaenderen (foto Jo Clauwaert) door Erwin Jans. Dat is een aanrader voor alle belangstellenden natuurlijk! De vzw Dacob, het archief en bibliotheek van de studie van het communisme, heeft nog maar onlangs zijn archief ontsloten.

Lees verder “Rudi van Vlaenderen (1930-1994)”

35 jaar geleden: tien kleine negertjes…

35 jaar geleden: tien kleine negertjes…

De tijd holt onverstoorbaar verder en zelfs twee bladzijden theaterrecensies per week in De Rode Vaan kunnen niet alle producties tijdig opvangen. Daarom deze week in een notedop tien voorstellingen die helaas bijna alle reeds verdwenen zijn (zoals de tien kleine negertjes van Agatha Christie), maar om een compleet beeld te geven van het theaterseizoen vinden we het toch nog zinvol om er kort enkele beschouwingen rond te weven. (De Rode Vaan nr.2 van 1985)

Lees verder “35 jaar geleden: tien kleine negertjes…”

Jan Christiaens (1929-2009)

Jan Christiaens (1929-2009)

Vandaag is het al tien jaar geleden dat ik via Frans Redant vernam dat de Antwerpse toneelauteur Jan Christiaens was overleden. Nu moet ik daar niet hypocriet over doen: ik heb bij mijn weten de man nooit ontmoet, dus alhoewel ik altijd aangedaan ben als iemand sterft (ik betrap mezelf erop dat ik een fanatiek lezer van de doodsberichten ben geworden – de leeftijd zeker?), is het niet zo dat ik persoonlijk erg geschokt ben door dit bericht. Wat me echter wél met verstomming slaat, is dat blijkbaar geen enkel persmedium het de moeite vond om dit aan zijn lezers, luisteraars of kijkers te melden! Meer zelfs, ook op het internet vond ik geen spoor terug van het trieste nieuws! Daarom wil ik graag een kleine tegenprestatie leveren in een hopeloze poging om dit onrecht toch enigszins te herstellen.
Lees verder “Jan Christiaens (1929-2009)”

Joshua Sobol wordt tachtig…

Joshua Sobol wordt tachtig…

Joshua Sobol (foto YouTube), een niet-gelovige jood, geboren in Polen, doet in zijn stukken een poging om de ingewikkelde relatie tussen jodendom, zionisme en de staat Israël te onderzoeken. Hij stelt zich niet alleen kritisch op in zijn theaterwerk, maar stelt ook het theater op zich in vraag. Heeft het theater vandaag nog zin ? Is het maatschappelijk relevant ? Ghetto dat in de lente van 1987 in de Antwerpse KNS liep, is o.a. een poging tot antwoord op die vraag.

Lees verder “Joshua Sobol wordt tachtig…”

Herbert Flack wordt zeventig…

Herbert Flack wordt zeventig…

Vandaag viert de Antwerpse acteur van Engelse afkomst Herbert Flack zijn zeventigste verjaardag. Ik ken hem vooral als Van In uit de televisieserie Aspe (zie foto) en helaas niet als “Jean-Pierre den Antiquair” uit Thuis, want toen keek ik nog niet naar deze soap. Als toneelacteur heb ik hem helaas weinig aan het werk gezien, aangezien voor De Rode Vaan Piet Loose de Antwerpse theaters deed. Wat hij vond van Flacks rol in “Ghetto” kan je hier vinden. Zelf heb ik Herbert enkel eens gezien in het stuk van Hugo Claus, “Het haar van de hond”, en dan nog zowaar in een bijrol…
Lees verder “Herbert Flack wordt zeventig…”

45 jaar geleden: “Nora of een poppenhuis” door Hendrik Ibsen in het NTG

45 jaar geleden: “Nora of een poppenhuis” door Hendrik Ibsen in het NTG

Toen het NTG in de jaren zeventig een versie opvoerde van “Nora of een poppenhuis” door Hendrik Ibsen gaf regisseur Walter Eysselinck als verklaring van de titel: “Nora is als een poppenmoedertje voor haar kinderen, die afgeschermd leeft van de buitenwereld. Dit schijngelukswereldje is uiteraard gebouwd op leugens en kan niet standhouden. Het is niet enkel het gevecht van een vrouw tegen de conventionele moraal, maar van de hele mensheid. Wel is het thema, en dat van Ibsens belangrijke werken, de behoefte van het individu om te ontdekken wie of wat hij is, en om te trachten dat individu te worden. Wat nodig is, en Ibsen heeft dat zelf verklaard, is een revolutie in de menselijke geest. Het publiek was natuurlijk wel in 1879 meer gechoqueerd door de deur die aan the eind van het stuk dichtslaat.”
Lees verder “45 jaar geleden: “Nora of een poppenhuis” door Hendrik Ibsen in het NTG”

Bob Van der Veken (1928-2019)

Bob Van der Veken (1928-2019)

Maandag is de Antwerpse acteur Bob Van der Veken, bij het grote publiek vooral bekend als directeur Thienpondt uit “De Collega’s” (derde van links), op negentigjarige leeftijd overleden…

Het gekke is dat de lange loopbaan van Bob Van der Veken bij het theater op het internet wel compleet de mist lijkt ingegaan. Het enige wat ik erover vind, is… bij mezelf. En dan helaas nog niet eens in positieve zin. Want zo vertelt Tom Lanoye o.m. over zijn rol in “Blankenberge”: “Die ouwe janet, gespeeld door Bob van der Veken, moet b.v. op een bepaald moment een jonge Marokkaan pijpen. Ik weet natuurlijk dat dit niet kan op scène, maar vind daar dan toch een equivalent voor, verdomme. Nu zaten ze gewoon in de duinen wat over poëzie te spreken, ja zeg!”
Zelf ben ik gelukkig wat positiever als ik het heb over zijn rol van Buckingham in “Richard Everzwijn” van Hugo Claus in een regie van Eddy Vereycken. En wanneer hij met Cyriel Van Gent te zien is als Vladimir en Estragon in “En attendant Godot“, eveneens in het NTG, in 1993, in een regie van Sam Bogaerts, noem ik het duo “een soort reïncarnatie van de Dikke en de Dunne, waarbij vooral van der Veken verrast met een subtiel spel.”
Tien jaar eerder (in zijn volle glorieperiode als directeur Thienpondt) was ik minder tevreden over zijn prestatie in “De toevallige dood van een anarchist” van Dario Fo, nog altijd in het NTG. Ik schreef: “De agenten Hans De Munter en Bob Van der Veken voldeden echter minder. Hans is nog een student en werd wat al té vlug op de scène geduwd, terwijl Bob de lieveling van het publiek was (wegens Thienpondt uit « De Collega’s »?) en dit te nadrukkelijk wenste te affirmeren. Om iemand een schrijfmachine te zien kapot prutsen moeten wij overigens niet naar het theater gaan. Een collega doet dat hier dagelijks.”
Directeur Jef Demedts die graag de pers trachtte te manipuleren door hen tegen elkaar uit te spelen, viste dit fragment dan ook uit mijn recensie om het te contrasteren met een confrater die zowaar een andere filmgrootheid uit de annalen opdiepte: “Iets wil ik toch speciaal vermelden: wat Bob van der Veken maakt van de gemimeerde schrijfmachine-sequentie. Ik heb hem jaren geleden nog zo’n Chaplin-streken zien uithalen. In het geheel van de productie valt dit tussen de plooien, maar op zichzelf is het als prestatie voldoende om van deze productie een must te maken.”
Over “De kunst van de komedie” van Eduardo de Filippo in een regie van Jean-Pierre De Decker (1984) ben ik iets genuanceerder: “Hoofdrolspeler Bob Van der Veken trekt zijn tegenspelers mee in een wervelend tempo… althans na de pauze. Daarvóór is het eerder vervelend i.p.v. wervelend.”
Over zijn prestatie in Mevrouw Warrens broodwinning ben ik dan ten slotte weer niet te spreken (zij het dat ik zelf reeds een vergoelijking aanhaal): “Chris Boni zet deze rol met veel verve op het toneel. Hetzelfde kan niet worden gezegd van haar drie aanbidders, Roger Bolders, Bob Van der Veken en Cyriel Van Gent, al heeft dit meer te maken met de tekening door Shaw dan met het talent van deze heren.”
Antwerpenaar Bob Van der Veken maakte dus vooral carrière in het Gentse NTG. Ter gelegenheid van “De gekroonde leersse” noteer ik dan ook: “Geestig is vooral het feit dat Keizer Karel (Bob van der Veken) en zijn knecht Ambroos (een uitstekende Eddy Vereycken die de overleden Raf Reymen vervangt) Antwerps praten: de Gentenaars geraken hun complexen tegenover de Antwerpse superioriteit maar niet kwijt!”
Nadien speelde Bob op televisie nog gastrollen in Wittekerke (onderzoeksrechter), 2 Straten verder, Liefde & geluk (meneer Vervoort), Spoed (Jozef Sirou), Het eiland (Julien), De Wet volgens Milo (Rechter), Lili en Marleen (meneer Joost), Mega Mindy (Baron), De Kotmadam (Hubert), Matroesjka’s 2 (Kamiel Van Os) en in Grappa de rol van opa. Hij speelde ook twee gastrollen in F.C. De Kampioenen, waarvan één in 1996 als Paul Thienpondt!
Ondanks dat de meeste mensen hem kennen van televisie was Van Der Veken meer met theater bezig. Op 23 december 2006 stond hij voor de laatste keer op de planken, in het stuk ‘The Red Star Line’. Op zijn 78ste en na zestig jaar theater nam hij afscheid van het podium.

Lees verder “Bob Van der Veken (1928-2019)”

25 jaar geleden: “De braderij” van Jan Christiaens

25 jaar geleden: “De braderij” van Jan Christiaens

“De braderij” van Jan Christiaens (tweede van links op bovenstaande foto) liep tijdens de jaarwisseling 1993-1994 in de Antwerpse KNS. De plot is ongeveer het volgende: in een typisch Antwerpse wijk is kruidenier Gerard (Chris Cauwenberghs) min of meer toevallig tot gemeenteraadslid van het Vlaams Blok verkozen. Als de Marokkaan Khamal (Dirk Lavrysen) zich rechtover hem komt vestigen samen met zijn kersverse bruid (Nezha Attaf) en zijn schoonbroer (Mohamed Barich) is het hek van de dam, omdat die ook zijn schaap Paula (!) meebrengt. Maar hier zit men al op de rand van het ridicule, ook al omdat dit stuk eigenlijk is ontstaan op dit basisidee (“een eenzame Marokkaan en zijn schaap”) dat werd aangebracht door regisseur Herman Fabri. De zaak verbetert ook niet door het drugprobleem erin te vermengen en zelfs een moord (Irina Kaya). Ik heb het zelf niet gezien, maar Linda Berghmans in “De Standaard” stipt aan dat “het verhaal dunnetjes is” en dat “de ziel ontbreekt” en vooral dat “het geheel wordt gelardeerd met stevig Antwerps geschut en enkele weinig frisse grappen. Christiaens heeft de situatie zo realistisch mogelijk willen voorstellen. Dat is hem gedeeltelijk gelukt, mede door het supernaturalistisch decor van John Bogaerts.” Geen wonder dat “De Braderij” “bij een groot deel van het Antwerps publiek in de smaak (zal) vallen”.

Lees verder “25 jaar geleden: “De braderij” van Jan Christiaens”