Kuniko Nagata

02  kuniko nagataVandaag is het twintig jaar geleden dat de Japanse violiste Kuniko Nagata (geboren in 1953 te Tokyo, in 1976 naar Antwerpen gekomen als beursstudente van het Fonds Alex de Vries) voor de tweede keer optrad in de Rode Pomp, deze keer in het gezelschap van de Slovaakse pianiste Elena Letnanova. Samen brachten ze vooral Russisch werk, maar ook een sonate van Cesar Franck en van… Friedrich Nietzsche. Wie herinnert zich nog dat het Elena Letnanova was die drie jaar eerder deze filosoof als componist in deze eigenste Pomp introduceerde? Dankzij Dré Posmans verhelderende commentaren leren we dat het vorige optreden van Kuniko Nagata niet veel soeps was omdat ze persoonlijke problemen had (“en wij konden haar helaas niet helpen“, D.P.), maar nu is dat allemaal voorbij, zo wist Dré opgewekt te melden. Helaas heb ik het recital niet bijgewoond en kan ik dus ook niet zeggen hoe ze het er die keer heeft vanaf gebracht.

Senne Rouffaer (1925-2006)

Senne Rouffaer (1925-2006)

Het is vandaag al tien jaar geleden dat de Vlaamse acteur Senne Rouffaer is overleden. Voor mijn generatie zal hij natuurlijk voor eeuwig verbonden blijven met de figuur van Kapitein Zeppos (foto). Deze serie was zeer populair in 1964 en er kwam zelfs een vervolg vier jaar later. Ze werd aangekocht door de BBC en Gregory Ball mocht hiervan getuigen in een documentaire vele jaren later. Daarnaast werd de serie nog op vele buitenlandse zenders uitgezonden. Van de serie bleef bij velen de dynamische regie en de swingende klankband, samengesteld door Pieter Verlinden, met vooral de openingsgeneriek (een bekend muziekstuk van Bert Kaempfert, getiteld “Living it up”). Tijdens de opnames ervan kreeg hij een relatie met Vera Veroft (Ariane Despinal), die de rol van zijn vrouw speelde in de serie. According to the original scenario, the Zeppos character regularly got into fist fights. Because this did not work for Senne Rouffaer, he suggested to make the character an English gentleman. The fist fights were replaced by fencing, something Senne knew quite well from classical theatre. Zeppos werd daardoor eerder het type van de voorkomende Engelse gentleman, die niet met de vuisten knokte, maar stijlvol het floret hanteerde, paard reed en met zijn auto door het water kliefde. Alhoewel… dat “klieven” viel (net als het paardrijden) wel eens tegen en dat kwam jaren later dan ook aan bod in uitzendingen als “De leukste eeuw” of “Het ABC van de VRT”. De Griekse afkomst van Zeppos werd dan weer uitstekend geparodieerd door Chris Van den Durpel, vooral met betrekking tot zijn sidekick, gespeeld door Raymond Bossaerts.
Lees verder “Senne Rouffaer (1925-2006)”

Huldeconcert Clement D’hooghe in Temse

Huldeconcert Cl D'Hooghe2Op zaterdag 12 oktober vindt om 20 uur in het gemeentehuis van Temse een huldeconcert plaats ter ere van de uitzonderlijk begaafde componist Clement D’hooghe (Temse, 1899 – Wilrijk, 1951). Op het programma staan werken van de toondichter voor cello en piano, met o.a. de sonate voor cello en piano, een keuze uit 6 pianostukken en enkele korte stukken voor cello en piano. De uitvoerders zijn Luc Tooten, cello, en Stéphane De May, piano.
Lees verder “Huldeconcert Clement D’hooghe in Temse”

Emiel Van Bosch (1886-1940)

60 van bosch en hinderdaelZou dit nu echt puur toeval zijn? Deze week vraag ik aan burgemeester Luc De Ryck van Temse of hij mij wat meer kan vertellen over Emiel Van Bosch, een bariton uit Temse die leefde van 1886 tot 1940 en vooral carrière maakte in Nederland. Jazeker, antwoordt Luc en hij stuurt me een oud exemplaar van het Infoblad van Temse waarin heel wat aandacht wordt besteed aan de man in kwestie. En over welke straat heeft men het vandaag in de wekelijkse rubriek in de Gazet van Antwerpen? Jazeker, de Emiel Van Boschstraat!
Lees verder “Emiel Van Bosch (1886-1940)”

Henry Raudales

23 Henry RaudalesDe Guatemalteeks violist Henry Raudales heet eigenlijk Enrique, net als zijn vader, maar toen hij op jeugdige leeftijd met hem naar de VS ging, werd hij er vlug Henry genoemd, een naam die hij behield om het onderscheid met zijn eveneens viool spelende vader duidelijk te maken. Hij kwam in 1980 naar Antwerpen (waar hij nog steeds woont) met een beurs van mevr.De Vries. Hij werd concertmeester bij de Opera voor Vlaanderen (zijn vader was dat in Amerikaanse orkesten geweest) tot hij in 1985 eerst laureaat werd van de Tenutowedstrijd en nadien derde laureaat in de Elisabethwedstrijd (telkens met het eerste concerto van Wieniawski, waarmee hij ook zijn examen aan het Antwerpse conservatorium had afgelegd). Nadien ging hij bij I Fiamminghi spelen (Werthen zat blijkbaar in de jury), maar hij is ook niet te beroerd is om b.v. in een salsa-orkestje te spelen (hij speelt trouwens ook tafeltennis, zegt hij), misschien onder invloed van zijn moeder die marimba speelt. Zijn Amerikaans verblijf weerspiegelt zich ook in een belangstelling voor jazz en zelfs voor pop, zij het dan van mensen als Lionel Richie of Chicago Transit Authority. Niet te verwonderen dat hij als tweede solist werd uitgekozen naast Nigel Kennedy in het concerto voor twee violen van Bach, begeleid door Robert Groslot, maar deze uitvoering kreeg een negatieve kritiek van Stefan Moens. Hij heeft overigens ook nog met Vanessa Mae gespeeld. In 1997 stichtte hij een eigen kamerorkest. Dirigeren vindt hij immers makkelijker dan viool spelen: “Als je tegen een orkest b.v. zegt: je moet minder luid, maar meer expressief spelen, dan is dat makkelijker gezegd dan gedaan!