Bob Van der Veken (1928-2019)

Bob Van der Veken (1928-2019)

Maandag is de Antwerpse acteur Bob Van der Veken, bij het grote publiek vooral bekend als directeur Thienpondt uit “De Collega’s” (derde van links), op negentigjarige leeftijd overleden…

Het gekke is dat de lange loopbaan van Bob Van der Veken bij het theater op het internet wel compleet de mist lijkt ingegaan. Het enige wat ik erover vind, is… bij mezelf. En dan helaas nog niet eens in positieve zin. Want zo vertelt Tom Lanoye o.m. over zijn rol in “Blankenberge”: “Die ouwe janet, gespeeld door Bob van der Veken, moet b.v. op een bepaald moment een jonge Marokkaan pijpen. Ik weet natuurlijk dat dit niet kan op scène, maar vind daar dan toch een equivalent voor, verdomme. Nu zaten ze gewoon in de duinen wat over poëzie te spreken, ja zeg!”
Zelf ben ik gelukkig wat positiever als ik het heb over zijn rol van Buckingham in “Richard Everzwijn” van Hugo Claus in een regie van Eddy Vereycken. En wanneer hij met Cyriel Van Gent te zien is als Vladimir en Estragon in “En attendant Godot“, eveneens in het NTG, in 1993, in een regie van Sam Bogaerts, noem ik het duo “een soort reïncarnatie van de Dikke en de Dunne, waarbij vooral van der Veken verrast met een subtiel spel.”
Tien jaar eerder (in zijn volle glorieperiode als directeur Thienpondt) was ik minder tevreden over zijn prestatie in “De toevallige dood van een anarchist” van Dario Fo, nog altijd in het NTG. Ik schreef: “De agenten Hans De Munter en Bob Van der Veken voldeden echter minder. Hans is nog een student en werd wat al té vlug op de scène geduwd, terwijl Bob de lieveling van het publiek was (wegens Thienpondt uit « De Collega’s »?) en dit te nadrukkelijk wenste te affirmeren. Om iemand een schrijfmachine te zien kapot prutsen moeten wij overigens niet naar het theater gaan. Een collega doet dat hier dagelijks.”
Directeur Jef Demedts die graag de pers trachtte te manipuleren door hen tegen elkaar uit te spelen, viste dit fragment dan ook uit mijn recensie om het te contrasteren met een confrater die zowaar een andere filmgrootheid uit de annalen opdiepte: “Iets wil ik toch speciaal vermelden: wat Bob van der Veken maakt van de gemimeerde schrijfmachine-sequentie. Ik heb hem jaren geleden nog zo’n Chaplin-streken zien uithalen. In het geheel van de productie valt dit tussen de plooien, maar op zichzelf is het als prestatie voldoende om van deze productie een must te maken.”
Over “De kunst van de komedie” van Eduardo de Filippo in een regie van Jean-Pierre De Decker (1984) ben ik iets genuanceerder: “Hoofdrolspeler Bob Van der Veken trekt zijn tegenspelers mee in een wervelend tempo… althans na de pauze. Daarvóór is het eerder vervelend i.p.v. wervelend.”
Over zijn prestatie in Mevrouw Warrens broodwinning ben ik dan ten slotte weer niet te spreken (zij het dat ik zelf reeds een vergoelijking aanhaal): “Chris Boni zet deze rol met veel verve op het toneel. Hetzelfde kan niet worden gezegd van haar drie aanbidders, Roger Bolders, Bob Van der Veken en Cyriel Van Gent, al heeft dit meer te maken met de tekening door Shaw dan met het talent van deze heren.”
Antwerpenaar Bob Van der Veken maakte dus vooral carrière in het Gentse NTG. Ter gelegenheid van “De gekroonde leersse” noteer ik dan ook: “Geestig is vooral het feit dat Keizer Karel (Bob van der Veken) en zijn knecht Ambroos (een uitstekende Eddy Vereycken die de overleden Raf Reymen vervangt) Antwerps praten: de Gentenaars geraken hun complexen tegenover de Antwerpse superioriteit maar niet kwijt!”
Nadien speelde Bob op televisie nog gastrollen in Wittekerke (onderzoeksrechter), 2 Straten verder, Liefde & geluk (meneer Vervoort), Spoed (Jozef Sirou), Het eiland (Julien), De Wet volgens Milo (Rechter), Lili en Marleen (meneer Joost), Mega Mindy (Baron), De Kotmadam (Hubert), Matroesjka’s 2 (Kamiel Van Os) en in Grappa de rol van opa. Hij speelde ook twee gastrollen in F.C. De Kampioenen, waarvan één in 1996 als Paul Thienpondt!
Ondanks dat de meeste mensen hem kennen van televisie was Van Der Veken meer met theater bezig. Op 23 december 2006 stond hij voor de laatste keer op de planken, in het stuk ‘The Red Star Line’. Op zijn 78ste en na zestig jaar theater nam hij afscheid van het podium.

Lees verder “Bob Van der Veken (1928-2019)”

25 jaar geleden: “De braderij” van Jan Christiaens

25 jaar geleden: “De braderij” van Jan Christiaens

“De braderij” van Jan Christiaens (tweede van links op bovenstaande foto) liep tijdens de jaarwisseling 1993-1994 in de Antwerpse KNS. De plot is ongeveer het volgende: in een typisch Antwerpse wijk is kruidenier Gerard (Chris Cauwenberghs) min of meer toevallig tot gemeenteraadslid van het Vlaams Blok verkozen. Als de Marokkaan Khamal (Dirk Lavrysen) zich rechtover hem komt vestigen samen met zijn kersverse bruid (Nezha Attaf) en zijn schoonbroer (Mohamed Barich) is het hek van de dam, omdat die ook zijn schaap Paula (!) meebrengt. Maar hier zit men al op de rand van het ridicule, ook al omdat dit stuk eigenlijk is ontstaan op dit basisidee (“een eenzame Marokkaan en zijn schaap”) dat werd aangebracht door regisseur Herman Fabri. De zaak verbetert ook niet door het drugprobleem erin te vermengen en zelfs een moord (Irina Kaya). Ik heb het zelf niet gezien, maar Linda Berghmans in “De Standaard” stipt aan dat “het verhaal dunnetjes is” en dat “de ziel ontbreekt” en vooral dat “het geheel wordt gelardeerd met stevig Antwerps geschut en enkele weinig frisse grappen. Christiaens heeft de situatie zo realistisch mogelijk willen voorstellen. Dat is hem gedeeltelijk gelukt, mede door het supernaturalistisch decor van John Bogaerts.” Geen wonder dat “De Braderij” “bij een groot deel van het Antwerps publiek in de smaak (zal) vallen”.

Lees verder “25 jaar geleden: “De braderij” van Jan Christiaens”

Luc Philips (1915-2002)

Luc Philips (1915-2002)

Vandaag is het al vijftien jaar geleden dat de legendarische acteur Luc Philips is overleden. Het merkwaardige aan Philips is dat hij tegelijk geliefd was bij een groot publiek (vooral door zijn priesterrollen in populaire televisieseries) en dat hij vooral op middelbare leeftijd een belangrijke rol heeft gespeeld bij het introduceren van nieuwe theaterrichtingen, vooral dan van het absurde theater, maar op latere leeftijd introduceerde hij ook Thomas Bernhard.
Lees verder “Luc Philips (1915-2002)”