25 jaar geleden: cultuur in Gent (351)

Ik weet niet waarom mijn sterretjes soms in hoofdletters H veranderen, het enige wat ik kan bedenken is dat Bert Verhoye van het rubriekje “Minimaal” het alleenrecht wil behouden op het gebruik van sterretjes in deze krant. * Dergelijke onverklaarbare spelingen van het lot behoren ook tot de ingrediënten van “Alice in Wonderland” van Lewis Carroll. De liefde van deze Engelse wiskundige voor kleine meisjes zou in deze post-Dutroux tijden op veel scepsis onthaald worden, maar vorige eeuw was het nog de aanleiding voor een literair meesterwerk. In de handen van Rieks Swarte mogen we er gerust in zijn dat het ook op toneel een betoverend schouwspel wordt, 25 jaar geleden in Vooruit. * De even Britse toneelauteur Howard Barker ziet de bijbelse Judith, die Holofernes letterlijk een kopje kleiner maakte, ook als een soort Alice in Wonderland. Met een kinderlijke verwondering stelt de treurende weduwe immers vast dat de machtige veldheer voor haar door de knieën gaat. Maar wie Aafke Bruining (foto van haar eigen website) op de scène van Arca ziet staan, weet wel hoe dat komt! (RDS in HLN van 22/5/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (350)

Het theaterseizoen loopt op z’n einde. En wie zal dat met deze temperaturen durven tegenspreken? Zelfs “Ten Oorlog” zou dan het onderspit moeten delven tegen de concurrentie van de terrasjes. Maar goed, het seizoen loopt dus op z’n einde, wat o.a. te merken is aan het feit dat 25 jaar geleden de laatste zolderhappening plaatsvond in Arca en men beloofde allerlei verrassingen. * Hopelijk wordt het echter geen “gezellig onderonsje dat ontaardt in een hilarische scheldpartij”. Of misschien juist wel, want zo trachtte althans Het Gevolg bezoekers te lokken voor hun voorstelling van “Aan het eind van de aspergetijd” in de Domzaal van Vooruit. * Qua sfeerschepping was dit zowat de vrouwelijke tegenhanger van “De Broers Geboers” in het Nieuwpoorttheater. * Toch werden in deze theatrale nadagen nog drie nieuwe producties op ons losgelaten: het NTG gaf een try-out van “Voorjaarsontwaken”, Dinska Bronska deed de Tinnen Pot aan met “De Wandelende Jood” en er was vooral Theater Antigone met “Ge moet niet per se ananas gegeten hebben” in de Veeartsenijschool. (RDS in HLN van 20/5/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (349)

Nederlands onderzoek heeft uitgewezen dat de voornaamste reden waarom ‘de man in de straat’ wegblijft uit de cultuurtempels NIET de toegangsprijs is (eerste klasse-voetbal b.v. is veel duurder), maar vooral de houding van de kunstenaars zelf. Die WILLEN eigenlijk niet dat het grote publiek naar hun (sowieso toch door de staat gesubsidieerde) producties komen kijken. Hoe minder volk, hoe grotere Kunst! * Hieraan moest ik denken toen ik de jongste balletproductie van Maurice Béjart zag op muziek van Queen. Een enthousiaste zaal die meezingt en in de handen klapt, ik heb het bij ballet nog nooit meegemaakt. En wat gebeurde er? Meteen werd mijnheer Béjart door het balletwereldje verloochend. Publiek dat zich amuseert, dat kan toch geen Kunst zijn? * Meezingen en meeklappen was er niet bij 25 jaar geleden als het Ballet van Vlaanderen optrad in de opera, maar de vier stukken op muziek van Philip Glass, Arvo Pärt, Sergei Prokofiev en Franz Schubert zijn zeker te genieten door eenieder met een open geest. Vooral dankzij twee jonge Belgische choreografen. (RDS in HLN van 19/5/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (348)

Ik beken. Ik beken dat ik tot over mijn oren verliefd ben op NTG-actrice Hilde Heynen (foto Michiel Hendryckx via Wikipedia). Zodanig zelfs dat ik haar Antwerpse tongval liefderijk koester, zeker wanneer ze zich aan een lied waagt, wat ik spannender vind dan een trapeziste die werkt zonder net. En als het dan lukt, zoals bij “Pie Jesu” tijdens het nieuwjaarsconcert, dan sta ik toch wel met tranen in de ogen, zeker! Oh Hilde, Hilde, smachtend zal ik op de eerste rij zitten, als je zondagmiddag te gast bent bij Freek Neirynck in de foyer van het NTG. * Ik zal dan wel omringd zijn door een handvol Lolita’s, die krijsend de aandacht zullen willen trekken van de andere gast, Mathias Sercu. Ik zal deze verzoeking met gelatenheid dragen. * Of de cocktail van Jacques Vandersichel later evenveel herinneringen zal losmaken als het Madeleinekoekje bij Marcel Proust, dat valt nog af te wachten. Liefhebbers van deze auteur kunnen zondagavond wel terecht in de Rode Pomp waar sopraan Mireille Capelle, pianist Koen Kessels en Paul Klinck, de Gentse Paganini, de Proust-cyclus van Boudewijn Buckinx brengen. (RDS in HLN van 16/5/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (347)

Waar is de tijd dat de mensen nog “vermoedelijk” werden geboren? Georges Gurdjieff is er nog zo één (foto Dushka Howarth via Wikipedia). Hij werd “vermoedelijk geboren” in 1866 in Alexandropol. In deze grensstreek tussen Rusland en Perzië versmolten westerse en oosterse culturen. G.G. stichtte er een psychedelische popgroep avant la lettre, “De Zoekers naar de Waarheid”, en ging ermee prompt op zoek naar de waarheid. De volgende twintig jaar treffen we sporen van hen aan in kloosters, sekten en op eenzame hoogten. Dan vindt hij het welletjes en sticht eerst in Moskou, nadien in Frankrijk, enige instituten die zijn ideeëngoed verspreiden. In 1917 had ene Thomas de Hartmann zich bij hem gevoegd en deze noteerde de liederen die Gurdjieff tijdens zijn reizen had onthouden. En zo was Alain Kremski in staat om ettelijke jaren later deze liederenschat aan zes cd’s toe te vertrouwen. 25 jaar geleden bracht hij een selectie hieruit, een soort van “greatest hits”, in de Gele Zaal. * Wie liever traditionele Russische muziek verkiest, die kon terecht in de Rode Pomp voor een recital met Michael Loekonin. (RDS in HLN van 15/5/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (346)

25 jaar geleden staken we uitzonderlijk eens even de grens over omdat de Vlaamse versie van “The Sound of Music” door de musical-afdeling van het Ballet van Vlaanderen nog eens te zien was in het Zuidlandtheater in Terneuzen. Tal van Gentenaars konden destijds niet terecht in de opera en daarom was dit een buitenkans, temeer daar de jonge Gentse zangeres An Pardon nu ook deel uitmaakte van de cast. Benieuwd hoe ze het ervan afbracht, want net als de hoofdrollen is zij een klassiek geschoolde zangeres en dan blijkt toch dat deze zich heel moeilijk lenen voor het musicalgenre. Sopraan An Lauwereins kan wel bekoren als Maria, maar de Nederlander Ernst Daniël Smid is een veel te sonore bas voor de rol van kapitein Von Trapp b.v. Ook de kinderen vormen een probleem, al is dat niet te horen op de cd omdat ze daar enkel op vocale kwaliteiten werden geselecteerd. Voor de meeste nummers deed men zelfs gewoon een beroep op leden van het jeugdkoor Cantitare uit Maaseik. Ook lof voor het orkest onder de leiding van Jan Huylebroeck. (RDS in HLN van 14/5/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (345)

De kans om het even over Helmut Lotti te hebben in mijn rubriekje laat ik me niet ontglippen (foto Artaria via Wikimedia). 25 jaar geleden werd hem immers de Toni Fakkel Award uitgereikt in het prestigieuze operagebouw. Dit met symboliek beladen gebaar zal in culturele middens, waar sympathieke Helmut de incarnatie is van alles wat verwerpelijk is, weer weerzin opwekken. Aangezien ik het daarmee helemaal niet eens ben, ga ik daarover graag met mijn confraters in de clinch. Akkoord dat ik Helmut meer apprecieer als rocker dan als pseudo-klassiek zanger, de échte reden voor mijn sympathie is echter dat ik bij de wielertoeristen nog met de kleine Lotigiers heb gereden. Wellicht heb ik hem zelfs z’n eerste interview afgenomen, maar dat ging dan over zijn te grote fiets (hij zat te “boteren”), want dat hij het als zanger nog zo ver zou schoppen daar hadden op dat moment noch hijzelf noch ik enig vermoeden van. Maar als ik hem nu hoor, zie ik nog altijd dat baasje voor mij en vandaar. En wie vindt dat dit geen cultuur is: ter ere van Lotti trad ook Boogie Boy op en die is zelfs cultureel ambassadeur! (RDS in HLN van 13/5/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (344)

In de Rode Pomp was er 25 jaar geleden weer eens iets nieuws te beleven. De Brusselse actrice Annette Brodkom vertelde er het verhaal van “L’enfant de la haute mer” van Jules Supervielle op muziek van Daphne D’Heur, die haar ook aan de piano begeleidde. * Misschien herinnert u zich dat aan de Rode Pomp ook een tentoonstellingszaal was verbonden, La Perseveranza, en daar was op dat moment recent werk van Chantal Capelle en Peter De Koninck te bekijken. * Over tentoonstellingen gesproken, er was nog altijd het werk van Clem Willems dat te zien was in het KIHO, maar ook een andere bekende fotograaf uit het Gentse, Garcia Murez, stelde zijn werk nog tot 20 mei tentoon en dat zowaar op twee plaatsen tegelijk: Het Salon in de Sint-Pietersnieuwstraat en La Vineria in de Ottogracht. In beide lokalen kon men het aangename aan het nuttige paren, want drank is (tegen betaling) voorhanden. * Tenslotte bracht ik ook nog eens de lopende tentoonstellingen “Porselein- en lithokaarten” in de School van Toen (Klein Raamhof 8) en “Das Schöne und der Alltag” in het Museum voor Sierkunst in herinnering. (RDS in HLN van 12/5/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (343)

25 jaar geleden zinderde het weekend van de sensualiteit. Akkoord dat auteur Howard Barker in zijn versie van het Judith-verhaal vooral de « cerebraliteit » van Holofernes wil beklemtonen, regisseur Ernst Low zal toch niet kunnen ontkennen dat er van de figuur van Judith een enorme erotische aantrekkingskracht uitgaat. Misschien is het zelfs daarom dat hij zijn echtgenote Aafke Bruining in die rol heeft gecast (foto van haar eigen website). We zullen het weten na de première in Arca en we houden u uiteraard op de hoogte. ★ En dan is er in de Rode Pomp « CC voor BB »! Hallo? Komen Claudia Cardinale en Brigitte Bardot naar Gent afgezakt? Niks daarvan, het is de Gentse pianist Claude Coppens die werk speelt van Boudewijn Buckinx. Maar ’s anderendaags laat een andere Gentse pianist, Johan Gevaert, het hart sneller pompen op de romantische klanken van Rachmaninov, Chopin, Schubert en Beethoven. ★ En het Vooruit Geluid Festival wordt afgesloten met om middernacht een spetterend optreden van The Klezmatics. ★ Maar toch ook een ingetogen moment, want oorspronkelijk moest ook cellist Tom Cora optreden. (RDS in HLN, 9/5/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (342)

25 jaar geleden leefden we in sprookjesachtige tijden. En dan denk ik niet eens aan het feit dat er soms ongelooflijke dingen gebeuren in Waalse bossen of dat de vloek van de stiefmoeder inderdaad Sneeuwwitje een hernia kan bezorgen (*). Nee, in de Vlaamse Opera was het Assepoester die een voetje voor heeft. Niet alleen was nog maar pas “Cendrillon” van Massenet achter de rug en zal volgend seizoen “Cenerentola” van Rossini worden hernomen, deze avond was “La Cecchina” te zien, de visie van Niccolo Piccini op het bekende sprookje (foto YouTube). Deze samenwerking met het Antwerpse conservatorium moet de leerlingen vertrouwd te maken met het vak.

Lees verder →

dagelijks iets degelijks

een kijk op de wereld van wielrennen, muziek, literatuur, theater, film, erotiek en zoveel meer dingen die het leven aangenamer maken

Categorie: cultuur in gent