Margrietje Bruggeman wordt 75…

Margrietje Bruggeman wordt 75…

Margriet Bruggeman (foto YouTube) wordt door sommigen aanzien als de beste Gentse comédienne. “Ach Margrietje… als je een L voor de Ach zet krijg je Lach…” aldus Jo Decaluwe. Jarenlang staat ze al op de komische scène, vroeger met het Gents Amusementstheater, met De Drie Charels maar vooral ook met Moereloere en sinds 1999 met de Tinnenpot-cabaretten met Jo De Meyere, Oswald Versyp en Fred Praet. De teksten zijn meestal van Oswald Versyp en de liedjes van Luc Soens samen met accordeonist Fred Praet. Temse heeft zijn Kaailopers, Tinnenpot heeft zijn “stroatlupers”. In de vijfde editie van het populaire “Cabaret”-programma in een regie van Jo Decaluwe stonden deze volkse figuren centraal. Het is een variatie op het bekende Gentse thema van “in mijn stroatje zijn’t allemoal komere”…

Uit de boekenkast van mijn vader herinner ik mij de omnibussen van “de gulle Vlaamse lach”. In die tijd dekte deze titel volledig de lading, aangezien erin verhalen werden gebundeld zoals “De wonderdoktoor” of “De fanfare der Sint-Jansvrienden”. Op het eerste gezicht zou men kunnen zeggen dat zo’n titel ondertussen achterhaald is. Men kan zich nauwelijks voorstellen dat werk van Tom Lanoye of Herman Brusselmans onder dergelijke titel zou worden uitgegeven bijvoorbeeld. Toch bewijst met name het Gentse Tinnenpottheater van Jo Decaluwe dat “de gulle Vlaamse lach” nog altijd bestaat. Tot in 2014 liep daar immers de voorstelling “Cabaret” van het trio Jo De Meyere, Oswald Versyp en Margriet Bruggeman, in een regie van Jo Decaluwe. Recentere optreden van Margrietje Bruggeman kan ik echter niet terugvinden op het internet.

Rik Vanderheyden (1917-1999)

Rik Vanderheyden (1917-1999)

Vandaag is het al twintig jaar geleden dat de Gentse acteur Rik Vanderheyden is overleden. In de jaren tachtig heb ik het geluk gehad hem in het Gents Amusementstheater nog eens samen te zien spelen met die andere legende Rosa Geinger.

In 1978 schreef Donald Coburn « Gin Game », een spel in vier taferelen over twee oudjes in een tehuis. « Oudjes » is eigenlijk niet het juiste woord, want deze mensen zijn « wel oud maar nog niet gek », zoals ze het zelf op een bepaald moment uitdrukken. Zij rebelleren met andere woorden tegenover hun omgeving, maar zonder dat dit gestalte krijgt in actie (ook op het toneel). In feite reageren ze hun onbehagen dus af op elkaar. En nochtans… als dat er niet was, zou er dan niet « iets moois » kunnen groeien tussen deze twee?
Eddy Daese heeft dit stuk naar het Gents vertaald als « Kaarten op tafel » en in zijn Gents Amusementstheater laten opvoeren door Rosa Geinger en Rik Vanderheyden. Ook zijn regie staat helemaal in functie van deze twee acteurs, want het stuk zelf is iets te mager (het draait steeds rond het kaartspel). Indien wij na afloop dan toch, net als alle andere toeschouwers, lange tijd de handen op elkaar hebben geklapt, dan is dat enkel omwille van de schitterende acteursprestatie. Het talent van Rosa Geinger is reeds genoegzaam bekend, veronderstellen we, vandaar misschien dat het vooral Rik Vanderheyden is die ons weet te verbazen. Misschien heeft hij door de confrontatie met Rosa zichzelf wel overtroffen.
We blijven dus bij onze bewering van vorige keer dat zogenaamde amateursprestaties een betere waardering verdienen, zij het dat ook de techniek nu eindelijk uit de « amateuristische » fase zou mogen stappen…

Lees verder “Rik Vanderheyden (1917-1999)”

“Rocky Horror Show”: tussen erotiek en een parodie op erotiek

“Rocky Horror Show”: tussen erotiek en een parodie op erotiek

Het is vandaag ook 35 jaar geleden dat ik in het Gentse Arenatheater de première meemaakte van “The Rocky Horror Show”. (Bovenstaande affiche is wel van de film uit 1975, van de Arena-productie heb ik geen foto in de breedte.)
Lees verder ““Rocky Horror Show”: tussen erotiek en een parodie op erotiek”

Tijdens de lunch bloeien de anjers in het theater

Tijdens de lunch bloeien de anjers in het theater

Middagpauze. Tijd om pinten te pakken met « de collega’s », schuine moppen te vertellen, opmerkingen te maken over meisjes in het café en natuurlijk ook tijd om over politiek te discussiëren, dat spreekt voor zich. Maar naar theater gaan ? Ik denk er niet aan. Een paar keer heb ik me laten vangen aan « middagen van de poëzie », want, nou ja, een middagdutje is óók nooit weg, maar theater ?
Lees verder “Tijdens de lunch bloeien de anjers in het theater”