25 jaar geleden: Tamara Ignatieva in De Rode Pomp

25 jaar geleden: Tamara Ignatieva in De Rode Pomp

Tamara Ignatieva is de dochter van Michel Taits en Ludmilla Ignatieva. Ze studeerde viool aan het conservatorium van Moscou. In 1991 volgde zij haar vader, toen die naar het orkest van de Vlaamse Opera kwam (haar moeder werd concertmeester in Zuid-Afrika) en dus zette zij deze studies voort aan het Gentse conservatorium, waar ze een jaar later haar Eerste Prijs haalde in de klas van Henry Raudales. Ze werd Tenutolaureaat ’93 en in datzelfde jaar werd ze ook lid van het orkest van de Vlaamse Opera.

Lees verder “25 jaar geleden: Tamara Ignatieva in De Rode Pomp”

De Latemse Concerten

De Latemse Concerten

Het is vandaag al tien jaar geleden dat ik naar een open repetitie van de Latemse Concerten ben geweest (zie bovenstaande foto). Akkoord, sedertdien volg ik nog amper het klassieke wereldje, maar ik heb toch ook niet via andere kanalen (De Gentenaar, AVS…) horen waaien dat deze nog bestaan. Jammer maar helaas. Die Latemse Concerten waren, als ik het goed heb, de opvolger van het Festival van de Leie. Alleszins was France Springuel in beide gevallen de organisatrice.
Lees verder “De Latemse Concerten”

Henry Raudales

23 Henry RaudalesDe Guatemalteeks violist Henry Raudales heet eigenlijk Enrique, net als zijn vader, maar toen hij op jeugdige leeftijd met hem naar de VS ging, werd hij er vlug Henry genoemd, een naam die hij behield om het onderscheid met zijn eveneens viool spelende vader duidelijk te maken. Hij kwam in 1980 naar Antwerpen (waar hij nog steeds woont) met een beurs van mevr.De Vries. Hij werd concertmeester bij de Opera voor Vlaanderen (zijn vader was dat in Amerikaanse orkesten geweest) tot hij in 1985 eerst laureaat werd van de Tenutowedstrijd en nadien derde laureaat in de Elisabethwedstrijd (telkens met het eerste concerto van Wieniawski, waarmee hij ook zijn examen aan het Antwerpse conservatorium had afgelegd). Nadien ging hij bij I Fiamminghi spelen (Werthen zat blijkbaar in de jury), maar hij is ook niet te beroerd is om b.v. in een salsa-orkestje te spelen (hij speelt trouwens ook tafeltennis, zegt hij), misschien onder invloed van zijn moeder die marimba speelt. Zijn Amerikaans verblijf weerspiegelt zich ook in een belangstelling voor jazz en zelfs voor pop, zij het dan van mensen als Lionel Richie of Chicago Transit Authority. Niet te verwonderen dat hij als tweede solist werd uitgekozen naast Nigel Kennedy in het concerto voor twee violen van Bach, begeleid door Robert Groslot, maar deze uitvoering kreeg een negatieve kritiek van Stefan Moens. Hij heeft overigens ook nog met Vanessa Mae gespeeld. In 1997 stichtte hij een eigen kamerorkest. Dirigeren vindt hij immers makkelijker dan viool spelen: “Als je tegen een orkest b.v. zegt: je moet minder luid, maar meer expressief spelen, dan is dat makkelijker gezegd dan gedaan!

Karel Steylaerts

Karel Steylaerts studeerde bij Carlo Schmitz aan het Koninklijk Muziekconservatorium van Brussel. Daarna vervolmaakte hij zich bij Maria Kliegel aan de Hochschule für Musik te Keulen en deed orkestervaring op onder leiding van befaamde dirigenten als Claudio Abbado, Antal Dorati en Leonard Bernstein. In 1990 werd hij Tenuto-laureaat. Datzelfde jaar richtte hij samen met violist Peter Despiegelaere en pianist Jan Vermeulen het inmiddels tot Tröndlin Trio omgedoopte Fortepianotrio Florestan op. In 2000 werd hun opname met Haydn-trio’s door de medewerkers van Klara (“Vuurproef”) tot beste Belgische en tweede beste internationale productie uitgeroepen! Datzelfde jaar creëerde hij met de Filharmonie het celloconcerto “Canti” van Fréderic Devreese. Voor het label Phaedra nam hij samen met Piet Kuijken het integraal werk voor cello en piano van Joseph Jongen op. Daarnaast trad hij ook op samen met Raymond van het Groenewoud. Daar was hij zo enthousiast dat hij erop stond om zelfs op “Meisjes” mee te spelen, maar Raymond zelf vond dat toch niet echt passen.

Didier Poskin

Didier Poskin is een Belgisch cellist, geboren in 1965 in Vilvoorde. Hij studeerde in Brussel bij Edmond Baert. In 1984-85 maakte hij deel uit van het Wereldorkest van Jeugd en Muziek. In 1985 volgde hij vervolmakingscursussen bij Walter Grimmer en Maurice Gendron. Hij was laureaat van de Tenutowedstrijd 1987 en in 1989 is hij afgestudeerd aan de Muziekkapel Koningin Elisabeth. Datzelfde jaar werd hij eerste cello solo bij het Filharmonisch Orkest van Vlaanderen. In 1995 verliet hij dit orkest om zich aan het Duitse strijkkwartet Verdi te wijden. Hij is tevens lesgever in Brussel.