Toen ik bericht kreeg dat mijn vader op sterven lag, sprongen wij uiteraard onmiddellijk in de wagen zonder veel na te denken over wat mee te nemen en wat niet. In Temse aangekomen bleek mijn vader echter aan de beterhand en al gauw zaten we daar dus met onze vingers te draaien. Recht tegenover het verzorgingstehuis bevindt zich echter een Standaard Boekhandel en dus stapte ik daar binnen om mij de nieuwste Umberto Eco aan te schaffen. Uiteraard kregen we “Heldere hemel” van Tom Lanoye daar bovenop als boekenweekgeschenk en het is uiteindelijk dàt boekje dat ik daar dan heb gelezen. Toen we zaterdagmorgen echter bericht kregen dat mijn vader alsnog was overleden, kregen we net hetzelfde scenario natuurlijk: opnieuw onmiddellijk de auto in, zonder omzien naar hoe of wat. Maar ook een overlijden wordt al bij al redelijk snel afgehandeld en tegen de namiddag zaten we alweer met niets omhanden. Dus opnieuw die Standaard Boekhandel binnen, deze keer voor “Post voor mevrouw Bromley” van Stefan Brijs, een boek waarmee ik al in mijn handen had gestaan, toen ik toch nog voor Umberto Eco had geopteerd…