Veertig jaar geleden: Stekelbees zet in Temse de boel op stelten

Veertig jaar geleden: Stekelbees zet in Temse de boel op stelten

Het stilaan reeds goed bekende busje van kinderteater Stekelbees hield op woensdag 1 augustus 1979 halt op de markt van Temse om de “boel op stelten” (Boel van de scheepswerf?) te zetten.
Het inleidend toneelstukje dat aan de animatie voorafgaat tracht eigenlijk alleen aan te tonen dat Stekelbees gestart is als theatergroep, maar dat zij zich daar nu van aan het verwijderen zijn en dat tot hun grote verdienste. Kinderen betrekken bij toneelopvoeringen blijkt nog steeds kunstmatig te moeten gebeuren, ze zelf doen spelen dat lukt gewoonlijk wel en dergelijke animatorische rol vervult Stekelbees opperbest.
Vooral Katrien De Vos alias Vlechtemieke (*), “je ziet het aan haar borstjes”, werkt zich in de kijker zowel achteraf als tijdens het korte spel dat vooral klas- en gezinssituaties tot onderwerp heeft. Ook hoorden we veel lof voor Daan Hugaert in de rol van Valeer (zie ook links op bovenstaande foto). Een derde component van het spektakel is de muziek. Een flexibel kwartet speelt vlot, maar niet vlekkeloos enkele nummertjes uit de elpee « Als wij willen spelen », aangevuld met aangepaste versies van « You’re the one that I want », “Ik ben verliefd op John Travolta” e.a. “Pink Panthers”.
Helaas weigerde Armand Pien zijn medewerking zodat moest worden uitgekeken naar een ander actieterrein. Dat werd dan uiteindelijk de gemeentelijke schouwburg. Dit was wel jammer voor het toneelstukje “De boel op stelten”, want het podium van de schouwburg is wel erg hoog en belette een goed contact met de tachtigtal opgekomen kinderen (vergezeld van een twintigtal volwassenen). Ook de daaropvolgende animatie viel anders uit dan verwacht, maar de geïmproviseerde zangwedstrijd had toch veel succes. Reeds opgeschoten jongens en meisjes brachten heel wat animo in de zaal, terwijl onvervaarde kleine dreumesen voor het jolijt zorgden (**).
Kindertheater Stekelbees, dat eind vorig jaar een uitstekende kinder-rockelpee uitbracht, zal in de lente een aantal kinderbals geven. Tijdens de namiddag uiteraard. De kleine dreumesen zullen op de tonen van het Stekelbees-huisorkest kunnen rocken, jerken, jiven, shaken, swingen enz. Of er ook plakkerige slows en promiscuë kuskesdansen zullen uitgevoerd worden, werd ons niet verklapt.

Ronny De Schepper

(*) En alias nu de Kotmadam (rechts op bovenstaande foto). Daan Hugaert is nu overigens vooral bekend als Eddy uit “Thuis”.
(**) Ook mijn oudste zoon Roddy behoorde tot die dreumesen.

Herwig De Weerdt wordt 65…

Herwig De Weerdt wordt 65…

Herwig De Weerdt ken ik reeds sedert zijn studententijd en dan vooral in de tijd dat ik mijn burgerdienst deed bij prof.Bolckmans. Toen had Herwig zich zowat opgeworpen als de studentenleider van de Germaanse. Herwig zelf deed zijn burgerdienst bij Vuile Mong (foto), maar had daarvóór reeds een eigen theater gesticht, Stekelbees, waarbij ik ook Daan Hugaert en Laurette Muylaert (later vervangen door Katrien Devos) terugvond, net als een aantal muzikanten, waaronder ook Jef Lefève, die als “Zwozze” nog met mij op kot had gezeten in de Brugsepoortstraat.
Ik heb Herwig dan ook herhaalde keren “geïnterviewd”, maar dat was meestal informeel. De meest “officiële” keer (en daardoor de ruggengraat van onderstaande tekst) was in een periode toen zijn toenmalige eega Helga Demeyere in een stuk in Arca iets met slangen deed en opdat die beesten aan haar zouden kunnen wennen, had ze die bij haar in huis genomen. Aangezien ik een vreselijke slangenfobie heb, deed ik hem dan ook zweren op het hoofd van al zijn echte en onechte kinderen dat de slangen in geen geval in mijn buurt zouden komen. Hij heeft woord gehouden. Brave jongen. (*)
Lees verder “Herwig De Weerdt wordt 65…”

Dertig jaar geleden: Jo Clauwaert verlaat De Rode Vaan

Dertig jaar geleden: Jo Clauwaert verlaat De Rode Vaan

Morgen zal het dertig jaar geleden zijn dat Jo Clauwaert De Rode Vaan heeft verlaten. Dat was dus een maand vóór mij en twee maanden vóór Jan Mestdagh. Wij waren de drie laatste overlevenden na het conflict tussen de partijleiding en de redactie.

Jo Clauwaert is grafisch ontwerper, maar maakte vooral carrière als persfotograaf. Zo was hij tien jaar mijn compagnon bij De Rode Vaan. We stonden al die jaren samen “op de marmer”, zoals de lay-out vroeger werd genoemd, in die tijden die voorafgingen aan de “compunter” (*) en volgden op het zetten in lood. Maar zijn hart lag vooral bij zijn “gitaarklopperkes” (*). Na de breuk met De Rode Vaan ging hij dan ook vooral aan de slag als free-lance fotograaf van rock-sterren.
Jo trouwde met Katrien Devos (de kotmadam) en raakte gefascineerd door de zee. Zo vaart hij de laatste jaren geregeld mee als matroos-fotograaf aan boord van Oostendse visserijschepen. Eerst keek ik een beetje vreemd op van deze nieuwe hobby van Jo, maar na enig nadenken zag ik toch een parallel met de reportages die hij in de tijd van De Rode Vaan met Jos Gavel maakte over de stakende mijnwerkers in Engeland. Jo neemt ons dan ook mee op zee tijdens deze tentoonstelling, die een ode wil zijn aan het leven, de vriendschap, de romantiek, de zee…
Dominique Dierick van De Gentenaar had een gesprek met Jo, waaruit deze fragmenten:
– De stap van de geborgen warmte van een concertzaal naar fotograaf ter woeste zee voor een tochtje van een paar weken lijkt ons geen evidentie. Of toch?
Jo Clauwaert:
‘Zoals iedereen ga ik natuurlijk geregeld al eens naar Oostende, een van de zeldzame écht Belgische steden, nostalgisch ook en een bron van inspiratie voor heel wat kunstenaars. De zaak ging wel pas aan het rollen via een boek van Johan Verminnen, De Laatste Boot. Ik kende Johan al jaren via mijn werk als fotograaf, en hij vroeg me of ik geen zin had om foto’s te maken voor de omslag. We zijn samen op zee geweest met vissersboot O.33, waaraan ik een goed contact met de kapitein overhield. Van het een kwam gewoon het ander. Het is nu dat je zoiets moet doen, over vijftien jaar zijn er misschien geen vissers meer aan onze kust – als het zolang duurt. Het is een harde, gevaarlijke stiel, en de vangstbeperkingen maken het er niet makkelijker op. Er gaat bijna geen dag voorbij of ze krijgen de Engelse of de Franse marine op controle aan boord.’
– Werd je vlot aanvaard op het schip? Tenslotte was je een beetje een indringer met camera in een besloten omgeving.
Jo Clauwaert:
‘Het is een voorrecht om mee te mogen als passagier en zeker als fotograaf. Aanpassen en gewoon een deel worden van het behang is de boodschap. Het loonde meer dan de moeite. Op zee snap je pas echt het belang van wisselend licht voor de fotografie. Ik hield er ook een blijvend en warm contact met de bemanning aan over, ik werd aanvaard. Die mannen zijn in tegenstelling tot wat velen denken ook geen grotere zuipers of hoerenlopers dan de eerste de beste bediende bij het ministerie van financiën, integendeel. Een schip is een bedrijf, groter en met een pak meer verantwoordelijkheid dan de gemiddelde middenstander. Zoiets moet draaien om te overleven. De bemanning kan je nog best vergelijken met een rock’n’rollgroep. Ze moeten perfect samenspelen, en er is er maar eentje de baas: in de muziek de zanger, hier de kapitein.’
– De foto’s van het afscheid van vrouw en kinderen, net voor de afvaart zijn frappant.
Jo Clauwaert:
‘Klopt. De zee blijft onvoorspelbaar, het afscheid is bij vissers altijd zeer intens. Het viel mij op hoe de bemanning steevast hun geliefden in het oog houdt tot ver buiten de havengeul, tot ze onherkenbaar zijn geworden. Zelfde scenario maar dan net omgekeerd bij de terugkomst: iedereen staat te wachten op de kade. Ook mijn vrouw. Dat zorgde voor een moment van wrevel. Iemand van de bemanning had Katrien herkend als de ‘kotmadam’. Ik had hen daar nooit iets over verteld en dat werd me even kwalijk genomen. Een paar handtekeningen van Katrien later was het bijgelegd. Ik kon ze overtuigen dat Katrien Katrien is, en Jo Jo, en dat ik werk en privé liefst gescheiden hou. Daar konden ze mee leven.’
– Krijgen we het geheel van de foto’s ook in Gent te zien?
Jo Clauwaert:
‘Misschien een deel ervan in Galerie Link, opnieuw samen met Brendan Croker, wie weet. Ik denk daarbij in het bijzonder aan de foto’s met de meeuwen of de beweging van de zee, waar wel een reeks inzit.’

Lees verder “Dertig jaar geleden: Jo Clauwaert verlaat De Rode Vaan”

Dertig jaar geleden: eerste aflevering van “Johnnywood”

Dertig jaar geleden: eerste aflevering van “Johnnywood”

Op zaterdag 26 maart 1988 startte er een nieuwe reeks programma’s op de BRT (zes afleveringen om mee te beginnen) die de naam « Johnnywood » meekreeg. Aangezien het ter vervanging van « Rigoletto » was, zou men de humoristische toer opgaan. Daarvoor werd dan Dré Steemans aangetrokken, een naam die u wellicht niet zoveel zegt, maar zijn alterego Felice Damiano des te meer, nemen we aan. Daarnaast wil het programma echter ook een kans geven aan « Jong Vlaams Talent », zoals dat dan heet, maar afgaande op de eerste aflevering (Bange Konijnen, David Davidse, Myriam Fuks, Kamagurka & Herr Seele en X-Ray) zullen Tony Servi en de zijnen alweer niet tevreden zijn… Aan producer Marc Maes vroegen we dan ook enige toelichting. Wie of wat is Johnnywood b.v. ?
Lees verder “Dertig jaar geleden: eerste aflevering van “Johnnywood””

35 jaar geleden “Devos los” in Arena

35 jaar geleden “Devos los” in Arena

Het is al 35 jaar geleden dat ik in Theater Arena naar “Devos los” ben gaan kijken, het soloprogramma van Katrien Devos. Uiteraard hebben we daar in De Rode Vaan veel aandacht aan besteed. Katrien Devos was toen immers het lief (later de echtgenote) van fotograaf Jo Clauwaert. Ik had al op voorhand geen goed oog in deze productie (*) en kreeg gedaan dat Patrick Cohen het inleidend gesprek met Katrien zou hebben. Toch vond de rest van de redactie dat de recensie van mijn hand moest zijn. Zij noemden dat “professioneel zijn”, ik vond het eerder kinderachtig van hun kant. Want wat ik al op voorhand gevreesd had, kwam uit natuurlijk… Gelukkig was Jo nog de “professioneelste” van allemaal. Hij reageerde er zeer keurig op. (Om eerlijk te zijn: ik heb hem er altijd van verdacht dat hij mij eigenlijk gelijk gaf.)
Lees verder “35 jaar geleden “Devos los” in Arena”

“Pak ‘em Stanzi”: virtuoos entertainment

« Trafford Tanzi » van de Engelse auteur Claire Luckham vertelt via een serie ronden uit een catchwedstrijd, het leven van een vrouw, het emancipatieprobleem en de rollenpatronen waarmee zij geconfronteerd wordt. In de versie van het « Nieuw Ensemble Raamtheater » onder leiding van Walter Tillemans is het stuk « Pak ‘em Stanzi » virtuoos entertainment geworden. En dat is precies wat Tillemans met zijn groep beoogt : onderhoudend volkstheater, met volle zalen, want theater zonder publiek is geen theater.
Lees verder ““Pak ‘em Stanzi”: virtuoos entertainment”

Je zou er de zenuwen van krijgen!

De conclusie die zich opdringt na het bekijken van het nieuwe stuk van Stekelbees, “De Zenuwshow”, is dat het té geslaagd is in zijn opzet. Inderdaad, dit is een stuk over stress en reken maar dat je tijdens de vertoning erg onder stress komt te staan. Zodanig zelfs dat we uitzonderlijk een optreden van Stekelbees moeten afraden voor kinderen jonger dan zes jaar. Voor andere kindertheaters was dit reeds de gewoonte, zodat je je op de duur gaat afvragen wie zich nog om onze peuters zal bekommeren…
Stress dus. Vieteske is een meisje van 13 dat op een dag stokoud wordt door toedoen van twee ontsnapte zenuwen. Dit tweetal raast inderdaad als een wervelstorm over het toneel iedereen de zenuwen op ’t lijf jagend, Vieteske en het publiek zonder onderscheid. Al geven de acteurs blijk van talent, al zitten er uitstekende vondsten in, toch heb ik de indruk dat de hand van een regisseur ontbreekt. Die had dan misschien ook gemerkt dat de muzikanten af en toe de dialogen overstemmen. Muziek die overigens, binnen de beperkingen, uitstekend was, het apotheosenurnmer is zelf uiterst geschikt om op single te worden gezet.
Die beperkingen zijn voor kindertheaters helaas nog steeds heel groot. De recrutering b v. Stekelbees zelf moet na Katrien De Vos nu ook Daan Hugaert missen, die directeur wordt van Theater Vertikaal. Nochtans is het werk van theaters als dat van Stekelbees erg belangrijk. Zoals iemand zei: Eva Bal, hoe goed haar producties ook mogen wezen, zij doet al die kleine steden en dorpen niet aan, de parochiezaaltjes of de pleintjes.
Vandaar dat wij nog altijd volop krediet geven aan dit theater ook al loopt het met de animatie die na de Zenuwshow volgt wel eens mis.