Dertig jaar geleden: Jo Clauwaert verlaat De Rode Vaan

Dertig jaar geleden: Jo Clauwaert verlaat De Rode Vaan

Morgen zal het dertig jaar geleden zijn dat Jo Clauwaert De Rode Vaan heeft verlaten. Dat was dus een maand vóór mij en twee maanden vóór Jan Mestdagh. Wij waren de drie laatste overlevenden na het conflict tussen de partijleiding en de redactie.

Jo Clauwaert is grafisch ontwerper, maar maakte vooral carrière als persfotograaf. Zo was hij tien jaar mijn compagnon bij De Rode Vaan. We stonden al die jaren samen “op de marmer”, zoals de lay-out vroeger werd genoemd, in die tijden die voorafgingen aan de “compunter” (*) en volgden op het zetten in lood. Maar zijn hart lag vooral bij zijn “gitaarklopperkes” (*). Na de breuk met De Rode Vaan ging hij dan ook vooral aan de slag als free-lance fotograaf van rock-sterren.
Jo trouwde met Katrien Devos (de kotmadam) en raakte gefascineerd door de zee. Zo vaart hij de laatste jaren geregeld mee als matroos-fotograaf aan boord van Oostendse visserijschepen. Eerst keek ik een beetje vreemd op van deze nieuwe hobby van Jo, maar na enig nadenken zag ik toch een parallel met de reportages die hij in de tijd van De Rode Vaan met Jos Gavel maakte over de stakende mijnwerkers in Engeland. Jo neemt ons dan ook mee op zee tijdens deze tentoonstelling, die een ode wil zijn aan het leven, de vriendschap, de romantiek, de zee…
Dominique Dierick van De Gentenaar had een gesprek met Jo, waaruit deze fragmenten:
– De stap van de geborgen warmte van een concertzaal naar fotograaf ter woeste zee voor een tochtje van een paar weken lijkt ons geen evidentie. Of toch?
Jo Clauwaert:
‘Zoals iedereen ga ik natuurlijk geregeld al eens naar Oostende, een van de zeldzame écht Belgische steden, nostalgisch ook en een bron van inspiratie voor heel wat kunstenaars. De zaak ging wel pas aan het rollen via een boek van Johan Verminnen, De Laatste Boot. Ik kende Johan al jaren via mijn werk als fotograaf, en hij vroeg me of ik geen zin had om foto’s te maken voor de omslag. We zijn samen op zee geweest met vissersboot O.33, waaraan ik een goed contact met de kapitein overhield. Van het een kwam gewoon het ander. Het is nu dat je zoiets moet doen, over vijftien jaar zijn er misschien geen vissers meer aan onze kust – als het zolang duurt. Het is een harde, gevaarlijke stiel, en de vangstbeperkingen maken het er niet makkelijker op. Er gaat bijna geen dag voorbij of ze krijgen de Engelse of de Franse marine op controle aan boord.’
– Werd je vlot aanvaard op het schip? Tenslotte was je een beetje een indringer met camera in een besloten omgeving.
Jo Clauwaert:
‘Het is een voorrecht om mee te mogen als passagier en zeker als fotograaf. Aanpassen en gewoon een deel worden van het behang is de boodschap. Het loonde meer dan de moeite. Op zee snap je pas echt het belang van wisselend licht voor de fotografie. Ik hield er ook een blijvend en warm contact met de bemanning aan over, ik werd aanvaard. Die mannen zijn in tegenstelling tot wat velen denken ook geen grotere zuipers of hoerenlopers dan de eerste de beste bediende bij het ministerie van financiën, integendeel. Een schip is een bedrijf, groter en met een pak meer verantwoordelijkheid dan de gemiddelde middenstander. Zoiets moet draaien om te overleven. De bemanning kan je nog best vergelijken met een rock’n’rollgroep. Ze moeten perfect samenspelen, en er is er maar eentje de baas: in de muziek de zanger, hier de kapitein.’
– De foto’s van het afscheid van vrouw en kinderen, net voor de afvaart zijn frappant.
Jo Clauwaert:
‘Klopt. De zee blijft onvoorspelbaar, het afscheid is bij vissers altijd zeer intens. Het viel mij op hoe de bemanning steevast hun geliefden in het oog houdt tot ver buiten de havengeul, tot ze onherkenbaar zijn geworden. Zelfde scenario maar dan net omgekeerd bij de terugkomst: iedereen staat te wachten op de kade. Ook mijn vrouw. Dat zorgde voor een moment van wrevel. Iemand van de bemanning had Katrien herkend als de ‘kotmadam’. Ik had hen daar nooit iets over verteld en dat werd me even kwalijk genomen. Een paar handtekeningen van Katrien later was het bijgelegd. Ik kon ze overtuigen dat Katrien Katrien is, en Jo Jo, en dat ik werk en privé liefst gescheiden hou. Daar konden ze mee leven.’
– Krijgen we het geheel van de foto’s ook in Gent te zien?
Jo Clauwaert:
‘Misschien een deel ervan in Galerie Link, opnieuw samen met Brendan Croker, wie weet. Ik denk daarbij in het bijzonder aan de foto’s met de meeuwen of de beweging van de zee, waar wel een reeks inzit.’

Lees verder “Dertig jaar geleden: Jo Clauwaert verlaat De Rode Vaan”

Lifetime Achievement Award voor kunstfotografe Lucille Feremans

Lifetime Achievement Award  voor kunstfotografe Lucille Feremans
Lucille Feremans uit Temse bouwde gedurende meer dan vier decennia een indrukwekkende carrière uit als portret- en fine art-fotografe. Op maandag 14 januari 2019 ontving zij daarvoor de Lifetime Achievement Award van vzw Studio, de belangrijkste vereniging van beroepsfotografen. Hiermee wil Studio haar lauweren voor haar ganse oeuvre en haar jarenlange inzet voor het promoten van de Belgische fotografie.

Als dochter van een beroepsfotograaf begon Lucille Feremans al zeer jong met algemene fotografie. Zowel de reclame en industriële fotografie als de portretfotografie hebben al lang geen geheimen meer voor haar. Buiten het commerciële werk gaat haar interesse naar de schoonheid van het menselijk lichaam. Dat thema maakt het belangrijkste deel uit van haar vrij werk. We zien een gevoelige benadering van het menselijk naakt, met krachtige lichtcomposities en intense clair-obscur, die onze grootste Vlaamse meesters alle eer aandoen.
Zij is internationaal gelauwerd als Europees Master Qualified Fotograaf en is de enige Belgische fotograaf wiens werk is gepubliceerd in de Polaroid Collection Book Emerging Bodies (USA). Haar website is één van de meest bezochte sites in de fotowereld (www.feremans.com). Als expert-docente bezocht zij talrijke landen over verschillende continenten. Zij stelde 49 maal individueel tentoon (o.a. op twee wereldtentoonstellingen) en nam deel aan 34 groepsexpo’s. Lucille Feremans is een internationale autoriteit, artistiek actief op een eenzame hoogte.
Watch me biedt een overzicht van meer dan vier decennia fotografisch oeuvre. De collectie toont niet alleen de meest memorabele beelden uit haar rijkgevulde internationale carrière, maar geeft ook een inkijk in het creatieve proces en haar artistieke taal. Intrigerende foto’s van succesvolle tentoonstellingen als Velata, Talking Hats, Polaroid Works en Body Visions worden gebundeld en afgewisseld met nooit eerder vertoonde beelden. Haar momentopnames portretteren de kracht en de schoonheid – in de ruimste zin van het woord – van het menselijk lichaam. En of ze nu fotografeert in zwart-wit of in kleur, telkens slaagt ze erin haar beelden een zweem van mysterie en een verleidelijke onvoorspelbaarheid mee te geven.
Het luxeboek – in groot formaat (330 x 245 mm), met hardcover onder stofwikkel – telt 144 bladzijden. De teksten zijn geschreven door internationale experts uit de fotografiewereld, maar uiteraard vormen de meer dan honderd (schitterende) foto’s het zwaartepunt én de magneet van het boek. ‘Watch me’ is een indrukwekkende publicatie naar vorm en inhoud. Het boek – uitgegeven door de Stichting Kunstboek, Oostkamp – kost 39,90 euro en is verkrijgbaar bij de fotografe, Akkerstraat 75, Temse, 03/771 06 95 – 0475/89 26 06, lucille@feremans.com, http://www.feremansgallery.be.
Lucille heeft het boek opgedragen aan haar echtgenoot (en grote steun) Eddy Stockmans en aan haar vader, Gaston Feremans. Lees verder “Lifetime Achievement Award voor kunstfotografe Lucille Feremans”

Vijf jaar geleden: Raoul De Graeve opgenomen in de Orde van de Wase Raap

Vijf jaar geleden: Raoul De Graeve opgenomen in de Orde van de Wase Raap

Morgen zal het al vijf jaar geleden zijn dat Raoul De Graeve, mijn vroegere fotograaf bij De Voorpost (op de foto poseert hij rechts naast hoofdredacteur Wouter Vloebergh in het midden en links burgemeester Luc De Ryck, eveneens een oud-Voorpost-redacteur en vermoedelijke auteur van onderstaande tekst), werd opgenomen in de Orde van de Wase Raap Daarmee is hij toegetreden tot wat heet ‘de toeristische adel van het Waasland’.
Lees verder “Vijf jaar geleden: Raoul De Graeve opgenomen in de Orde van de Wase Raap”

Liliane Vertessen wordt 65…

Liliane Vertessen wordt 65…

Morgen wordt de plastische kunstenares Liliane Vertessen 65 jaar. Het is nu al jaren geleden dat ik nog eens iets heb gehoord van haar en, als ze dit toevallig zou lezen, dan moet ik zeggen dat ik haar kaartjes mis. Vroeger stuurde ze me immers steeds kaartjes met werk van haar hand, maar soms ook gewoon van Judy Garland in “The Wizard of Oz”. Tegelijk hield ze me zo op de hoogte waar ze nu weer exposeerde. Tot in Los Angeles toe! Gelukkige verjaardag, Lilianeke! (*)
Lees verder “Liliane Vertessen wordt 65…”

Alex Suanet (1922-2015)

Alex Suanet (1922-2015)

Van zaterdag 2 juli tot zondag 25 september vindt in het Gemeentemuseum van Temse de herdenkingstentoonstelling ‘Boelwerf door de lens van Alex Suanet’ plaats, gewijd aan de hoofdfotograaf van de Boelwerf, tevens kunstfotograaf en jarenlang lid van de beheerraad van het Gemeentemuseum. De expo is een co-productie van de beheerraad van het Gemeentemuseum, Erfgoedvereniging Op Stoapel vzw, Fotografencollectief Anders 23 en de Koninklijke Postzegel- en Erfgoedkring Temse. De expo is een eresaluut aan de uitzonderlijke fotograaf die Alex Suanet (1922-2015) was. De recente Nieuwsbrief van het Gemeentemuseum staat volledig in het teken van Alex Suanet en de tentoonstelling. De Nieuwsbrief is gratis te bekomen in het Gemeentemuseum (weekends), op de Dienst Toerisme (gemeentehuis, Markt) in de bib en aan de infobalie van AC De Zaat (kantooruren).
Lees verder “Alex Suanet (1922-2015)”