Er zijn twee films die mij mijn ganse leven vergezelden. Nee, het is geen prent uit de Sissi-reeks. Stel u voor, het is mij zelfs bespaard gebleven om ook maar één van deze gedrochten (excusez le mot, beste fans) aan mijn netvlies voorbij te laten gaan, en dat gedurende inmiddels 71 jaren, je moet het maar doen! En evenmin is het The sound of music.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (36)”
Op 15 maart 1960 voltooide Georges Simenon in het Zwitserse Noland de roman “L’Ours en peluche”, die nog datzelfde jaar zou verschijnen bij Presses de la Cité. Johan de Belie heeft het boek vorig jaar gelezen…
Lees verder “65 jaar geleden: “L’ours en peluche” van Georges Simenon”
Op 15 maart 1980 vond in de stadsfeestzalen van Sint-Niklaas (vlakbij het station) het tweede Kritisfestival plaats. Met een voortreffelijke affiche! 45 jaar geleden stelde ik ze voor. In volgorde: Vuile Mong, De Veulpoepers en Toy. Alvast een programma dat zijn geld waard is, temeer daar een kaart in voorverkoop slechts 80 fr. kost. De dag zelf worden er dat wel 100. Kaarten kan je bestellen bij de KJB, Jozef Liedtsstraat 19, 2000 Antwerpen.
Lees verder “45 jaar geleden: een Kritisfestival met grote allure”
Vandaag dertig jaar geleden verscheen “The unconsoled” van Kazuo Ishiguro, in het Nederlands vertaald als “De troostelozen”.
Lees verder “Dertig jaar geleden: “The unconsoled” (Kazuo Ishiguro)”
Je kan er voor een langer verblijf op twee manieren belanden: voorbereid indien het een geplande opname betreft, of via de spoed. Dat laatste zal je maar overkomen. De kliniek dus, het ziekenhuis.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (35)”
Het is ook al dertig jaar geleden dat Christine De Schepper is overleden. Ik noemde haar “mijn zus”, alhoewel we enkel de familienaam gemeen hadden, er was geen familieband. Christines heengaan is een tragedie waarover ze zelf voorafgaandelijk (uiteraard) een boek heeft geschreven, maar van dit boek is op het internet niks terug te vinden, noch biografische gegevens over haar, noch een foto, kortom niks, niks, NIKS! Ik vind het vreselijk en alhoewel ik me niet geroepen voel om iets over dat aangrijpende boek te schrijven, wil ik wel proberen met een paar “annekedotes”, zoals L.P.Boon dat noemde, haar terug tot leven wekken, want ik vind het wraakroepend dat iemand zo maar in het niets verdwijnt!
Lees verder “Christine De Schepper (1951-1995)”
Er was eens… nu zo heel lang geleden kan het niet geweest zijn gezien een aantal details die in het verhaal opduiken. Het speelt zich af in een niet genoemd koninkrijk, of is het een republiek? Nee, laten we het bij het een koninkrijk houden, met een koning op de troon. Waar deze in den beginne het paleis bewoonde met zijn puberdochter.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (34)”
Mijn vroegere confrater (*) Stef Vancaeneghem viert vandaag zijn 75ste verjaardag. Hij heeft ondertussen reeds een handvol boeken beschreven, waarvan ik er ook reeds meerdere heb gelezen, maar ik zal hem altijd vereenzelvigen met zijn debuutroman, “Zonde van Nini” uit 1987. De reden waarom wordt hieronder meer dan duidelijk uitgelegd…
Lees verder “Stef Vancaeneghem wordt 75…”
Charles Louis de Seconbet, baron de la Brède et de Montesquieu, werd geboren op 18 januari 1689 op het domein van La Brède (nabij Bordeaux) en overleed te Parijs op 10 februari 1755. Hij was een filosoof, de grondlegger van de sociologie (samen met John Locke) en is een symbool van de Verlichting. Hij ligt aan de basis van het westers idee van de democratie en van de scheiding der machten. Hij fulmineerde sterk tegen het koninklijk despotisme. En tegen de slavernij. Schreef ook over het strafrecht. Dit alles is o.m. terug te vinden in zijn werk ‘L’esprit des lois’ uit 1748. Maar ook in wat ongetwijfeld zijn meest leesbare werk is: ‘Lettres persanes’, een brievenroman gepubliceerd in 1721.
Lees verder “Montesquieu (1689-1755)”
Jaren geleden gingen we nog op stap, wij zijnde mijn eega en ik. Op stap: reisjes naar het buitenland. Het niet zo heel verre buitenland, we beperkten ons voor deze trips onder ons beidjes tot Italië, Spanje, Frankrijk, en jawel ooit Djerba. Maar hoe we ons verplaatsten, hoe we telkens onze bestemming bereikten, daarover wou ik het hebben. Het ligt misschien voor de hand dat men aan het vliegtuig denkt, niets is minder waar. Voor ons stond één vervoermiddel boven alle andere verheven: de autobus.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (33)”
dagelijks iets degelijks 