Ontwaken. De geluiden die me van buiten bereiken lijken gedempt te klinken, bereiken me als door een mist. Een auto zoeft, zijn motor brult vanochtend niet. Voetstappen lopen als over fluweel. De overgordijnen opentrekken. De tuin is een wit tapijt. Mijn hart maakt een sprong. Of is het mijn ziel? Mijn geheugen? Beelden. Herinneringen. Geluiden. De aanblik ontroert me. Het pure. Het zuivere.
Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (66)”
Er zijn heel wat interessante, boeiende programma’s te bekijken. En eventueel te becommentariëren. Waarom dus tijd besteden, verspillen zullen we maar zeggen, aan iets als een quiz. Waartoe dienen die tenslotte. Als amusement, entertainment, vulsel, ze gaan de verveling tegen. En ze bezorgen de kijker soms een feel good moment wanneer hij het antwoord op een gestelde vraag kent. Des te meer indien de kandidaat op het scherm het niet wist, joepie ik ben slimmer dat mijnheer modaal, mijn IQ… Dat verklaart het succes van een fenomeen als ‘Blokken’ dat nu al sedert 1994 hoge kijkcijfers scoort. Of is het het charisma van Ben Crabbé, zijn meestal nogal flauwe grapjes die je desondanks doen glimlachen, het feit dat je je vanuit je ingezakte zetel kan ergeren omdat er nog maar eens een lijntje van tetris gemist werd door een onhandige speler, “draai om dat blokje stuntel!”.
Lees verder “Hebjetgezien? (152): 1 jaar gratis”
Het zal vermoedelijk enigszins vreemd lijken dat ik over een televisieprogramma wil schrijven dat ik nooit zag, waarvan ik geen enkele aflevering meepikte. Hoewel de kansen voor het grijpen lagen, inmiddels – laat eens nagaan – reeds zo’n slordige 6.237. Al is het woord slordig allicht misplaatst want voor zover ik weet wordt de serie heel keurig gemaakt, en de reputatie van de BBC kennend… Want die heeft de soap waar ik het over heb onder zijn hoede. EastEnders.
Lees verder “Hebjetgezien? (151): EastEnders”
45 jaar geleden schreef ik samen met Johan de Belie een roman “Twice upon a time“, waarvoor we tevergeefs getracht hebben een uitgever te zoeken. Daarom schreven we ook mensen aan waarvan we dachten dat zij ons zouden kunnen steunen. Een bekend criticus in die tijd was de Antwerpenaar Leo Geerts (1935-1991). Op Wikipedia lees ik over hem het volgende: “Bij Geerts resulteerde het schrijven van een recensie of het opstellen van een uitgebreid portret van een auteur vaak in een uitvoerige briefwisseling. Samen met zijn gehele literaire nalatenschap bevindt deze correspondentie zich in het AMVC-Letterenhuis in Antwerpen. Uit deze omvangrijke correspondentie selecteerden de erven enkele brieven aan auteurs, aan debutanten, aan redacties, of aan wie hem om informatie vroeg. Dit werd het boek Brieven van Leo Geerts, mentor.” Ik heb het boek zelf nog niet gelezen, maar mogelijkerwijs staat daar dus ook onderstaande brief in…
Lees verder “45 jaar geleden: brief van Leo Geerts”
Er werd mij op gewezen dat ik, gezien mijn leeftijd, er wel eens over mocht denken de wereld enige nuttige raadgevingen na te laten. De wereld, daarmee werd bedoeld mijn nakomelingen. Niet zozeer zoon en dochter, die hebben inmiddels zelf een graad van wijsheid wel behaald, maar de zes kleinkinderen (*). Ik heb mijn twijfels. Ik kan me moeilijk voorstellen dat dit lieve grut aan mijn lippen zal hangen wanneer ik hen allerlei wijsheden in het oor tracht te blazen. Oh ze zijn niet alleen welopgevoed, ze zijn ook bijzonder lief, tactvol, en ze blijken van hun opa te houden. Dus zullen ze een welwillend oor verlenen aan mijn gedaas terwijl ze hunkerend loeren naar het zwarte televisiescherm of de inerte tablet waar zoveel spelletjes hen wachten.
Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (65)”
Jaja, allemaal beestjes (foto Willy Dée). Ik weet het wel. Of denk je soms dat ik (of all people!) Ronny en de Ronnies niet zou kennen? Het moest er dus van komen natuurlijk. Een stukje over dieren.
Lees verder “Weet je wat ik zie als ik gedronken heb?”
Het is vandaag precies vijftig jaar geleden dat Death in Venice (Italiaans: Morte a Venezia) een film van de Italiaanse regisseur Luchino Visconti in première is gegaan. De film is gebaseerd op de novelle Der Tod in Venedig van de Duitse auteur Thomas Mann. In Nederland en België werd de film destijds uitgebracht als Dood in Venetië.
Lees verder “Vijftig jaar geleden: première van “Death in Venice””
dagelijks iets degelijks 