Michel Faber wordt zestig…

Michel Faber wordt zestig…

In december 2015 heb ik “Lelieblank, scharlaken rood” gelezen van Michel Faber. Alhoewel ik er zelf nog nooit van had gehoord, kwam hij mij met lof beladen tegemoet en dus kon ik er niet aan weerstaan. Na 275 blz. was ik echter nog altijd niet geboeid en wilde ik het boek terzijde leggen, ook omdat (eerlijk gezegd) “1q84”, het meesterwerk van Haruki Murakami, op mij lag te wachten. Toch wilde ik eerst nog eens kijken wat Wikipedia over de man had te vertellen en toen wachtte mij een verrassing…

Lees verder “Michel Faber wordt zestig…”

Walter Moeremans wordt tachtig…

Walter Moeremans wordt tachtig…

Op 1 februari 2008 maakten we in de VRT-soap “Thuis” kennis met de nieuwe vrijer van Yvette (Chris Boni). Het was de taxichauffeur Leo, gespeeld door Walter Moeremans. Het grappige is dat deze verhouding niet zou standhouden en dat Leo uiteindelijk in zee zou gaan met Jenny Verbeeck, gespeeld door Janine Bischops, in het echte leven zijn eerste echtgenote…

Lees verder “Walter Moeremans wordt tachtig…”

Dennis Franz wordt 75…

Dennis Franz wordt 75…

Vandaag viert de Amerikaanse acteur Dennis Franz zijn 75ste verjaardag. Ik ken hem haast uitsluitend door zijn vertolking als lt.Norman Buntz in de televisieserie “Hill Street Blues” (op de foto staat hij rechts van Daniel J.Travanti als capt.Frank Furillo). Ik was in de jaren tachtig een enorme fan van dit feuilleton. Ondertussen heb ik echter een hekel aan zowat alles wat uit Amerika komt en het was dus met een bang hartje dat ik een tijdje geleden toch nog eens naar de herneming van deze reeks op Canvas keek. Maar kijk, ik was meteen weer verkocht (en het was dan nog een aflevering waarin mijn toenmalige “favoriet” Bruce Weitz als sgt.Mick Belker amper voorkwam). Het geheim zit ‘m in het feit dat dit eigenlijk geen politiefeuilleton is, maar een soap die zich onder politiemensen afspeelt. De onderlinge twisten, de wisselende relaties, men geraakt er even makkelijk aan verslaafd als aan zo niet de eerste dan toch de beste soap…

Het hoekje van Opa Adhemar (25)

Het hoekje van Opa Adhemar (25)

Naar een soap als ‘Thuis’ kijken is al sedert lang niet meer betiteld als guilty pleasure. Wie ‘Familie’ dagelijks volgt daarentegen, die moet opletten, dat is toch een klasse lager. Hoewel de overacting grimassen van Jan Van den Bossche wel altijd garant staan voor een minuutje onvervalst amusement. Daarentegen, dan toch nog liever de opzettelijke humor van ‘F.C. De Kampioenen’; dat is dan weliswaar geen soap. Edoch, het heruitzenden jaar na jaar tot in der eeuwigheid amen, dat an sich heeft de allure van een zeepopera aangenomen! En daar verschijn ik dan plots. Met het schaamrood op mijn bebaarde wangen: iedere weekdag gedurende twintig minuten aan het scherm gekluisterd voor een zeepproduct getiteld ‘Home and away’. Jaja, thuis en wegwezen, inderdaad. Schande over mij. Mocht ik dan nog bijvoorbeeld zoals mijn echtgenote de vier afleveringen per week van Eastenders op BBC1 volgen, maar nee, daartoe wist zij mij niet te verleiden. Maar ‘Home and away’… ooit, enkele jaren geleden – zij en mijn zoon volgden het onding reeds een hele tijd – schaarde ik mij aan hun zijde. En haakte in bij de ongetwijfeld moeiteloos te volgen intriges. Die zich afspelen in Summer Bay, niet ver van Sydney, New South Wales; een fictief plaatsje. Zodat alles opgenomen wordt in studio’s te Redfern en men zich voor de talrijke buitenopnamen verplaatst naar Palm Beach. Het kon slechter voor de crew me dunkt.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (25)”