130 jaar geleden: de eerste 1 mei

130 jaar geleden: de eerste 1 mei

Rallies are held throughout the United States demanding the eight-hour work day, culminating in the Haymarket affair in Chicago. Le premier mai, une grève générale fut lancée à Chicago par des travailleurs qui demandaient une journée de travail de huit heures. Une manifestation de grévistes sur la place Haymarket est violemment réprimée par la police locale, et huit organisateurs anarchistes sont arrêtés et inculpés. Cinq de ceux-ci furent condamnés à mort pour soi-disant avoir incité des militants à lancer une bombe sur des agents de police durant l’émeute. Quatre furent pendus publiquement et un s’enleva la vie avant l’exécution. In commemoration of which May 1 is celebrated as International Workers’ Day in many countries. (Wikipedia en Alcide)
Lees verder “130 jaar geleden: de eerste 1 mei”

Kurt en C°

We zijn speciaal thuisgebleven voor de tweede aflevering van Kurt en C° (2-2-83) en we hebben het ons niet beklaagd. Kwam men weliswaar niet bepaald briljant uit de startblokken met Jef Geeraerts en zijn « Coltmoorden », dan vergastte Johan Verminnen ons onmiddellijk daarna op een sprankelende imitatie van een grote platenbons. Verminnen stal hier werkelijk de show en dat is precies waarop we zaten te wachten.
Lees verder “Kurt en C°”

Neurosong

Er wordt naar het schijnt van mij verwacht dat ik jullie iets over Eurosong vertel… Nou, dat wordt moeilijk, mensen. Op een avond hebben mijn schoonouders mij eens overmeesterd en mij gedwongen dat te aanschouwen. Dat is dan ook de enige uitzending geworden die ik helemaal heb uitgestaan. Normaal hield ik het niet langer dan vijf minuten uit of ik werd neurotisch. Op die manier heb ik dan nog moeten meemaken hoe Micha Marah twee van mijn lievelingsnummers, “The best years of my life” van Rod Stewart en “Danielle” van Raymond van het Groenewoud, deed klinken alsof het composities waren van Jan Stroop. (Jan Stroop, waarde oningewijden, is overigens een niet onaardige schrijverd die o.m. de DIC-map “Pop: kunst, kultuur of koopwaar” in elkaar knutselde, te koop bij de sympathieke Kritakuitgeverij in Leuven). Maar kom, vanuit mijn dwangbuis heb ik dan toch nog een filmpje van zo’n tien jaar geleden mogen aanschouwen dat ondanks alles het bekijken waard was. Jacques Raymond en Lily Castel wensten elkaar daarin, via een borstel, een goede morgen, terwijl Anton Peeters bewonderend naar het benenspel van Lily gluurde. Jonges, jonges, waar zijn die zalige dagen van de mini-mode van weleer?
Lees verder “Neurosong”

NTG-stuk nr.234: De repetitie (3/3/1993)

“La répétition ou l’amour puni” (1950) van Jean Anouilh (Bordeaux 1910-Lausanne 1987) werd in het NTG gebracht in een vertaling en regie van Hugo Claus. Na zijn dood zakte de roem van Anouilh snel als een pudding in elkaar en Hugo Claus wilde daaraan iets doen met een stuk dat Frans Roggen reeds in 1969 in het NTG had gebracht. Het is echter zeer de vraag of hij in dit opzet is geslaagd. Deze repetitie van “La double inconstance” van Marivaux (een paar jaar geleden gelukkig nog gebracht door Arca, zodat ik de inhoud toch nog een beetje kende) zakt naar het einde toe immers in elkaar, met een spijtige anticlimax als gevolg voor dit verhaal over hoe de adel een wig drijft tussen de voor een keer oprechte liefde van een “liederlijke” graaf voor een “onschuldig” volksmeisje (bij Marivaux helpen ze hem juist haar te veroveren). Een typisch voorbeeld van zijn “stropdassenmoraal” noemt Wim Van Gansbeke dit. Vooraf werd er nochtans behoorlijk spits gedialogeerd, want Claus’ vertaling doet aan Anouilh uiteraard geen onrecht. Aangezien de ontknoping echter vooral op de schouders rust van een niet zo goed op dreef zijnde Mark Willems (is het omdat hij een denkbeeldige bierbuik moet torsen dat hij steeds als een halve maan over de scène loopt?), komt het einde eerder als pathetisch dan als dramatisch over. Of noem het melo-dramatisch (Minnemeers, 03/03/1993).