Het hoekje van Opa Adhemar (102)

Het hoekje van Opa Adhemar (102)

Nee, toch niet reeds, het geluid van die kar lijkt telkens zij me uit mijn slaap rukt op het denderen van een goederentrein; of wat ik me voorstel van het dokkeren van een boerenkar op de kasseien zoals beschreven in die oervlaamse streekromans, Streuvels en zo – ik weet het is pas halfzeven en dit is het ontbijt voor mij en de pakweg vijftig andere patiënten die op deze afdeling de uren van de nieuwe dag met tegenzin beginnen af te tellen.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (102)”

Het hoekje van Opa Adhemar (47)

Het hoekje van Opa Adhemar (47)

De liefde voor de film heb ik niet met de moedermelk ingezogen, evenmin binnen gelurkt via de fles noch opgeslurpt met de paplepel. Het zat er nooit echt in. Toen ik de jaren des puberteits bereikte had ik vermoedelijk nog maar twee films genoten die naam waardig – ik laat hier enkele Dikke en de Dunne-capriolen en consoorten buiten beschouwing, hors concours – en die hoogtepunten hadden zich afgespeeld op vrij prille leeftijd. Sneeuwwitje en The Bridge over the River Kwai. Terwijl onze verder weinig cultuurgevoelige provinciestad toch over drie bioscopen beschikte. Het is duidelijk, mijn ouders waren geen filmfanaten, het witte doek lokte hen niet.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (47)”

Meisjes: ze maken goede pop, meneer

Meisjes: ze maken goede pop, meneer

Het is vandaag dertig jaar geleden dat voor het eerst de top vijf van Billboard werd ingenomen door vijf vrouwen, aldus Alcide. En hij somt op: Madonna, Heart, Sinead O’Connor, Wilson Philips en Janet Jackson. Helaas heeft hij nagelaten om ook te vermelden over welke nummers het juist ging. Dat wordt dus huiswerk maken! Enfin, zo’n tien jaar eerder had ik voor De Rode Vaan al een aantal vrouwelijke popvedettes verzameld onder de titel “Meisjes: ze maken goede pop, meneer”. Een gelegenheid om dit nu nog eens op te diepen natuurlijk…

Lees verder “Meisjes: ze maken goede pop, meneer”

Françoise Hardy wordt 75!

Françoise Hardy wordt 75!

Vandaag wordt de Franse chansonnière Françoise Hardy 75 jaar. Het enige wat ik ooit over haar heb geschreven, was een recensie van een plaat samen met haar echtgenoot Jacques Dutronc. Dat ging als volgt…

Waarvoor trouwen al niet goed kan zijn. Vogue, de platenfirma van zowel Françoise Hardy als Jacques Dutronc zag wel brood in het (na lang “repeteren”) officiële samengaan van deze twee « idolen » uit de jaren zestig. Ze selecteerde uit het vrij omvangrijke oeuvre van het tweetal telkens acht nummers die wellicht moeten doorgaan voor hun beste en dit wordt gepresenteerd onder de titel « Ensemble ».
Voor Dutronc betekent dit o.a. dat « Il est cinq heures Paris s’éveille », « J’aime les filles », « Et moi, et moi, et moi » en « Les Play Boys » schitteren door hun aanwezigheid (en « Mini, mini, mini » door zijn afwezigheid) en voor Françoise is er « Tous les garçons et les filles », « Ton meilleur ami », « Mon amie la rose» en het magistrale « La maison ou j’ai grandi » van Adriano Celentano (maar niet « Comment te dire adieu » van Serge Gainsbourg).
Wel jammer dat de twee artiesten telkens alterneren (i.p.v. één plaatkant Dutronc en één Hardy b.v.), want de broosheid en de romantiek van Françoise Hardy weerstaat de spot niet van de relativerende Dutronc. Hopelijk is dit niet met hun huwelijk het geval.

Lees verder “Françoise Hardy wordt 75!”